در هيچ حالي از ما روي برنگردان

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»؛ نياز به برقراري ارتباط با خالق يگانه از جمله نيازهايي است كه بعد معنويت و آرامش را در انسان ثمربخش‌تر مي‌كند. در برخي اديان برقراري ارتباط و مناجات كردن با خداوند الزاما محدود به يك زمان و مكان خاص است و در غير آن مكان خاص عبادت از شما پذيرفته نخواهد بود.

در دين اسلام توجه و ارتباط با حضرت عهديت نه تنها محدود به يك زمان و مكان خاص نيست، بلكه امتياز دين اسلام بر ترغيب آن  بر ارتباط و توجه دائمی به خالق در هر زمان و مكاني است.

ارتباط و توجه با خالق و معصومين تا آن اندازه در زندگي انسان‌ها جدي و مهم است كه دين سعي كرده به انسان بفهماند كه حتي در زماني كه در حال انجام گناه و معصيت هستيد نيز دل خود را از ياد خداوند غافل مكنيد.

شايد اين سوال مطرح شود كه فردي كه در حال ارتكاب گناه است قلب او نيز در آن زمان غفلت زده است؛ باتوجه به اين موضوع، ارتباط و حضور قلب با حضرت حق در حال گناه چه معنايي دارد؟

در هيچ حالي از ما روي برنگردانيد...

براي پاسخ به اين سوال مي‌توان به رواياتي بسيار جالب از امام صادق (ع) مراجعه كرد؛ راوي حديث فردي جوان است كه از دوستداران و علاقه مندان به امام صادق (ع) است.

وي نقل مي‌كند روزي مست بودم و در كوچه‌هاي مدينه راه مي‌رفتم كه ناگهان با امام صادق برخورد كردم؛ ديدار ناگهاني با آن حضرت در حال مستي مرا به خود آورد و بسيار شرمنده شدم، از شدت شرمساري و احساس گناه فرار كردم. امام صادق (ع) كوچه به كوچه مرا دنبال و تعقيب كردند؛ تا آنجا اين جست‌وجو از طرف ايشان ادامه پيدا كرد كه من به كوچه بن‌بست رسيدم و ديگر هيچ راهي براي فرار نبود. از شدت شرمساري روي خود را به ديوار كرده بودم كه امام صادق (ع) مرا صدا كرد و فرمود: «در هيچ حالي از ما روي برنگردانيد».

برداشت‌هاي بسيار متفاوت و قابل تأملي مي‌توان از اين روايات تاريخي كرد؛ برخي به جنبه ارزش و اهميت علاقه و حب اهل بيت اشاره مي كنند،بعضي ديگر توجه و محبت امام را نسبت به محبين خود قابل تامل مي‌دانند شايد نكته قابل توجه در حديث، شرمساري جوان و فرار وي از امام صادق باشد.

هر كس به فراخور حال خويش برداشت و دركي مناسب از حديث براي ساماندهي به زندگي خويش خواهد داشت، اما كاش طنين جمله دل‌نشين امام صادق (ع) هيچ گاه و هيچ لحظه‌اي از خاطر ما پاك نشود كه،

در هيچ حالي از ما روي برنگردان.