گسترش حضور آمریکا به سمت شرق آسیا

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نشنال اینترست، لئون پانتا، وزیر دفاع امريكا در آغاز سفر طولانی خود به سراسر آسیا گفت: ایالات متحده نقش بیشتری در امنیت منطقه آسیا و اقیانوس آرام بازی خواهد کرد.

 

پانتا توضیح داد: ایالات متحده بر ترویج مشارکت قوی به منظور تقویت قابلیت کشورهای اقیانوس آرام برای دفاع و ایمن سازی خود تمرکز خواهد کرد.

 

اگر استراتژی آمریکا در منطقه آسیا و اقیانوسیه، موفق شود، ده یا پانزده سال بعد خواهیم دید که کشورهای منطقه توانایی های نظامی خود را گسترش داده اند، به طوری که آنها بهتر قادر خواهند بود به ایمن سازی خود و گسترده تر کردن قلمرو منافع خود بپردازند. هدف پانتا در این سخنرانی به روشنی مطرح شده بود و او از طرف تمام دولت اوباما سخن می گفت.

اگر این طرح آنطور که برنامه ریزی شده پیش برود، آیا این به این معنی است که متحدان آسیایی پول بیشتری را در ارتش خود صرف خواهند کرد؟ لزوما نه، آیا آنها بهتر قادر خواهند بود که مستقل از ایالات متحده عمل کنند؟ مشخص نیست.

 

وي اعلام کرد: ایالات متحده، به نوسازی و تقویت مشارکت های موجود در منطقه خواهد پرداخت، آیا این حرف این مفهوم را می رساند که سربازان کمتری در اروپا و در آسیا وجود خواهند داشت؟ احتمالا نه.

 

وزير دفاع امريكا تاکید کرد: حضور ایالات متحده در آسیا خواهد بود اما این حضور، قابل انعطاف تر می شود، در آسیا و اقیانوس آرام و مناطق اقیانوس هند، عملیات هوایی و دریایی انجام خواهند شد و احتیاج کمتری به حضور گسترده نیروهای زمینی ارتش آمریکا خواهد بود.

 

پانتا به مخاطبان خود اینطور گفت که حضور نظامی ایالات متحده در ژاپن (36.708) و کره جنوبی (18.470) در آینده کمتر خواهد بود، اما این نیز طی یک روند بسیار طولانی مدت صورت خواهد پذیرفت، به عنوان مثال، در نظر بگیرید که در سال 1950 تعداد 136.554 پرسنل وظیفه فعال ایالات متحده در ژاپن بوده اند اما 82.264 در سال 1970 و فقط 46.593 در سال 1990 وجود در این کشور حضور داشته اند.

 

حضور نظامی ایالات متحده در منطقه آسیا و اقیانوس آرام به ویژه تعداد پرسنل وظیفه فعال مستقر در شرق آسیا، به طور مداوم طی مدت چند دهه اخیر، رو به کاهش است.

 

سخنان پانتا نشان می دهد که این روند ادامه خواهد داشت، اما او همچنین تاکید کرد که ایالات متحده نقش پررنگتری را در منطقه بازی خواهد کرد.

 

انتظار می رود نیروی دریایی ایالات متحده حضور خود را تقویت کند اما معلوم نیست دقیقا کجا و چگونه، سنگاپور موافقت کرد که به صورت چرخشی میزبان چهار کشتی جنگی ساحلی باشد که اگر چنین باشد، وعده پانتا برای اعزام 60  درصد از نیروی دریایی ایالات متحده به آسیا و اقیانوس آرام تا سال 2020 را برآورده نخواهد کرد، در حال حاضر این نسبت بین اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام 50-50  است.

 

یکی دیگر از مسائل مهم موجود، این است که آیا کشورهای منطقه آنگونه که پانتا می خواهد، امنیت خود را برقرار خواهند کرد؟ یک راه برای اندازه گیری این موضوع، مقدار پولی که هر یک از این کشورها به ارتش خود اختصاص می دهند، است که با مقایسه آن می توان فهمید که این روند امیدوار کننده نیست.
 

در طول 10 سال گذشته در منطقه آسیای جنوبی و مرکزی، میزان صرف تولید ناخالص داخلی در هزینه های نظامی از 2.83 به 1.94 درصد کاهش یافته است.
 

در مورد آمریکا اما هزینه های ایالات متحده به طور چشمگیری در طول این دوره، از 3.0 درصد در سال 2001 به 4.8 درصد از تولید ناخالص داخلی در سال 2010 افزایش یافت، بخش عمده ای از این رشد به جنگ در عراق و افغانستان مربوط می شود و در نتیجه گردش به سمت آسیا و اقیانوس آرام نیست.

 

اغلب سیاست گذاران آمریکا در مورد قبول نکردن مسئولیت ها از طرف متحدان این کشور بصورت برابر یا منصفانه، شکایت می کنند.

 

در هر صورت نمی دانیم اگر آمریکا پس از فروپاشی شوروی نیروهای خود را از آسیا و اروپا بیرون می کشید چه اتفاقی می افتاد اما می دانیم که بر مالیات دهندگان آمریکا، هزینه های بیشتری وارد شده و نیروهای آمریکایی با خطرهای بیشتری مواجه شده اند و در این بین دیگر کشورها هزینه های کمتری متقبل شده اند.

 

اگر در ده یا پانزده سال آینده، این روند معکوس شود و آمریکایی ها هزینه های کمتری را از سهم هزینه های نظامی منطقه ای به عهده بگیرند آنوقت این یک موفقیت محسوب خواهد شد؛ چیزی که تردیدهای عمده ای در آن وجود دارد.