بازيكنان 90 دقيقه با لباس هاي وارداتي، جنس خارجي تبليغ مي كنند/نابودي بيشتر توليدكنندگان به خاطر نوسانات ارزي و سود بالاي وام‌ها/واردات كفش ورزشي در سال توليد ملي!

به گزارش خبرنگار ورزشي «خبرگزاري دانشجو»، توليدكنندگان پوشاك ورزشي به عنوان يكي از بخش هاي اقتصادي كشور نيازمند حمايت مسئولان ورزشي كشور و بخش هاي مختلف از جمله باشگاه ها و فدراسيون ها هستند.

 

در اين خصوص، با حق پرست، مسئول اتحاديه پوشاك ورزشي صحبت كرديم كه گزارش كامل اين مصاحبه در ذيل آمده است:

 

 

دغدغه و نگراني توليدكنندگان در بخش هاي مختلف، جامعه را دچار مشكل كرده است كه اميدوارم با فرمايشات مقام معظم رهبري و به اميد امام زمان (عج الله) از اين بحران شديد كه توليد با آن دست و پنجه نرم مي‌كند، رها شويم.

 

متأسفانه چون اتحاديه ما نسبت به ساير اتحاديه‌ها جوان‌تر است، توليدي‌هاي پوشاك و لوازم ورزشي در ساير اتحاديه‌ها پخش شده اند و اكنون برخي از توليدي‌هاي پوشاك ورزشي زير نظر اتحاديه كشباف، عده‌اي زير نظر اتحاديه پوشاك زنان و برخي زير نظر اتحاديه زيگ‌زاگ دوزان فعاليت مي كنند.

مجمع ما قبلا در بخش توليد و توزيع با هم بود ولي الان مجزا شده است؛ البته ما مجوزي از وزارت بازرگاني وقت گرفتيم تا جواز توليدي همگن نيز توسط ما صادر شود تا در صورت به حد نصاب رسيدن، اتحاديه تخصصي پوشاك و لوازم ورزشي تشكيل شود.

 

از آنجا كه امكان توليد در تهران سخت است، بيشتر توليدي ها در اطراف تهران هستند و از ما جدا شده‌اند.

پراكندگي بين توليد‌ي‌ها سبب شده است تا ميزان امكانات موجود مشخص نباشد. اكنون اگر امكانات دولتي به اتحاديه ها تعلق بگيرد، دست اندركاران توليد پوشاك و لوازم ورزشي در رده‌هاي آخر اتحاديه‌ها قرار مي گيرند؛ ولي اگر همه در يك اتحاديه باشند به راحتي از تسهيلات استفاده مي‌كنند.

هر اتحاديه سعي مي‌كند تا اكثريت اعضاي خود را حفظ كند و اقليت‌ها اولويت دوم هستند؛ لذا همه توليد‌ي‌ها بايد در اتحاديه پوشاك و لوازم ورزشي عضو شوند.

 

 

 

 
اجناس خارجي تحولي در لوازم ورزشي ايجاد كرد. تا قبل از آن، توليد ما به كفش و شرت ورزشي محدود بود و در توليد لوازم ورزشي هميشه صفر بوديم؛ اما الان در پوشاك حرفي براي گفتن داريم و توان دوخت ما زبانزد است.

در كشورهاي اروپايي، مسئول بخش دوخت و دوز، ايراني ها هستند و در دوخت مي‌توانيم نسبت به ساير بخش‌هاي لوازم ورزشي فعال‌تر باشيم.

پاكستان الان توپ دنيا را تأمين مي‌كند و آن را در انحصار خود در آورده است و ما اگر بخواهيم ادعا كنيم توان توليد همه بخش‌ها را داريم، با اين تكنولوژي موجود اين ادعا صحيح نيست.

 

توپ هايي كه در داخل توليد ‌شده، حتي در باشگاه‌ها استفاده نمي‌شود. ما از تربيت بدني و اداره استاندارد استعلام گرفتيم كه يك توليدكننده كفش ورزشي كه توليدات او در باشگاه ها استفاده مي شود، معرفي كنند؛ اما هنوز جوابي نگرفته‌ايم.

  

در حال حاضر، مواد موجود براي كف كفش‌ها در رشته‌هاي مختلف متفاوت است؛ ولي امكان استفاده از مواد مختلف در كشور ما وجود ندارد. ما كه مدعي هستيم كفش ورزشي خارجي نبايد وارد شود، چرا هيچ كفش استانداردي توليد نمي‌كنيم.

 

ما مي‌توانيم در پوشاك حرف اول را بزنيم چون مواد اوليه آن در دسترس بوده و فقط بحث استفاده از تكنولوژي نانو مطرح مي باشد كه ايران با فناوري هايي كه به دست آورده است در اين زمينه نيز مشكلي نخواهد داشت.

نوسانات ارزي مملكت سبب شده است تا ثبات كافي نداشته باشيم. ما الان براي آينده برنامه‌ريزي مي‌كنيم ولي چون ارزش پول در كشور ما رو به رشد مي باشد، به سمت نابودي پيش مي‌رويم. پس در فروش توليدات به جاي افزايش توليد با كاهش روبه رو مي‌شويم و در نهايت بايد سراغ وام هاي بانك‌ها برويم كه بيشتر رباخواري است و در نهايت با موانع در بانك‌هاي موجود به سمت نزول پيش مي‌رويم.

اكثر توليدي‌ها كه قصد ادامه كار داشتند، با اين روند به سمت نابودي پيش رفتند و مجبورند از اين كار خارج شده  و به سمت دلالي پيش بروند.

 

معمارزاده، معاون وزير بازرگاني دائم از درد توليد صحبت مي كرد و مي‌گفت: «توليدكننده بايد صبح زودتر از همه حاضر شود و شب بعد از همه به خانه بروند و بايد با بخش‌ها و ارگان‌هاي ديگر درگير باشد و در نهايت مي گويد كه اين چه كاري است و بهتر است به جاي توليد، سرمايه خود را در بازار قرار دهد و سود بيشتري ببرد.»

وقتي متولي اصناف اين حرف را مي‌زند و به جاي حل مشكل، مدام آن را بازگو مي كند، چطور مي‌توان انتظار تغيير داشت.

ما ادعا مي كنيم توليدكننده بايد تشويق شود، ولي متأسفانه در جامعه ما تنبيه مي‌شود. صنايع كوچك مانند توليدي هاي پوشاك و لوازم ورزشي اگر پنج كارگر داشته باشند، 10 درصد حق بيمه مي‌پردازند و اگر بيشتر از پنج كارگر داشته باشند، اين مقدار به 30 درصد مي‌رسد.

 

 

 

توليدكننده در كشور ما گيج است و از آينده خود خبر ندارد. توليد كننده‌اي كه به فكر صادرات باشد، مي‌تواند داخل را حفظ كند؛ در غير اين صورت از بين مي‌رود. اما اين سوال مطرح است كه توليدكننده چگونه مي‌تواند به صادارت فكر كند و در اين ميدان وارد شود.

 

اولين مشكل توليدكننده عدم ثبات است. توليدكننده از دولت حمايت مالي نمي‌خواهد؛ اما حداقل مي‌خواهد بداند 10 سال كارش ادامه دارد و بر اساس آن برنامه ريزي كند؛ اما اگر قرار باشد مدام ضرر كند وارد اين كار نمي‌شود.

سال گذشته اولين همايش فروشندگان و توليدكنندگان ورزشي در هتل المپيك برگزار و در كنار آن نمايشگاهي برپا شد و در آن توليدكنندگان و واردكنندگان را در كنار هم قرار داديم و نشان داديم پيراهن و شورت وارداتي هيچ تفاوتي با توليد داخل ندارد؛ اما بازيكن 90 دقيقه در زمين با پوشيدن لباس وارداتي تبليغ جنس خارجي را مي‌كند.

نمايندگان توليدي «بيسلي» كه به تازگي جاي «آديداس» و «نايك» را در كشور گرفته است، از اين نمايشگاه بازديد كردند و باور نمي‌كردند كه ايران توليد پوشاك ورزشي دارد. توليدي درفشي، بافت پارچه، رنگ رزي و دوخت لباس را يكجا انجام مي‌دهد و از لحاظ كيفيت هم چيزي كمتر از اين جنس تركيه اي ندارد.

 

برخي از توليدكنندگان داخلي تيشرت و گرم‌كن‌هايي در حد برندهاي معروفي مانند بيلسي توليد مي كنند؛ اما در ايران به قدري دغدغه‌ مالي زياد است كه از طرح و كار نو عقب مي‌مانند.

 

توليدكنندگان وقتي مي‌خواهند قدم بزرگ بردارند، برعكس مي‌شود. يكي از توليدي‌ها با پنج كارگر كار خود را شروع كرد و آن را به 360 كارگر رساند؛ ولي الان تعداد آنها به 150 تن رسيده و ممكن است با ادمه اين روند مجبور به واردات از تركيه يا چين باشد.

من اعتقاد دارم زمانيكه دلار قيمت واقعي خود را داشته باشد به نفع توليدكننده داخلي است؛ چون اجناس خارجي كمتر وارد مي‌شود.

 

اجبار باشگاه ها به استفاده از پوشاك و توليدات داخلي كمك بزرگي براي توليدكننده محسوب مي‌شود؛ زيرا كيفيت داخلي‌ها دست كمي از خارجي‌ها ندارد، ولي هزينه‌هايي كه برندهاي خارجي به باشگاه‌ها مي‌دهند براي توليدكنندگان داخلي ممكن نيست.

باشگاه‌ها با كسي قرارداد مي‌بندند كه از لحاظ مالي آنها را حمايت كند، اما توليدي هاي داخلي اين توانايي را ندارند. نوسانات ارزي مملكت سبب شده است تا ثبات كافي نداشته باشيم و اگر دست‌هاي پنهان از اين قضيه خارج شود بسياري از مشكلات حل مي‌شود.

 

 

باشگاه‌ها با هزينه‌هاي گزافي كه خرج بازيكنان خود مي‌كنند نمي‌توانند پول لباس را تامين كنند و براي همين سراغ پوشاك خارجي مي‌روند تا نه تنها پول پرداخت نكنند، بلكه از آن شركت پول بگيرند.

باشگاه سايپا در يك فصل از توليدي هاي داخلي خريد كرد، اما در پرداخت هزينه دچار مشكل شد و در نهايت ناچارا به جاي پول، به توليدي پرايد داد.

 

در حال حاضر، باشگاه‌ها از توليدي‌هاي داخلي خريد نمي‌كنند تا مشخص شود مافيا در اين بخش وجود دارد يا نه.

 

شهرداري نمايشگاهي را در پارك گفت‌وگو برگزار كرد، اما از هيچ يك از توليدكنندگان حاضر در اين نمايشگاه خريد نكرد؛ زيرا براساس رابطه خريد مي كنند و مي گويند چون مي‌دانيم فلان توليدي كار را با كيفيت و سرموقع انجام مي‌دهد به سراغ سايرين نمي‌رويم.

 

حتي وزارت ورزش و جوانان به عنوان متولي اصلي ورزش كشور تاكنون هيچ قدمي برنداشته است. ما مشكلات خود را به مشاور وزير اعلام كرديم، اما هيچ اتفاقي نيفتاد.

 

 

 
موضوع طراحي لباس فوتبال بانوان مسلمان توسط شركت هلندي را از شما مي شنوم

 

هيچ كس از اين موضوع خبر نداشت و من به عنوان رئيس اتحاديه پوشاك ورزشي اين خبر را از شما مي‌شنوم! آيا نبايد از توليدكنندگان و طراحان بخواهند تا ايده و طرح ارائه دهند؟

هيچ تماسي با ما در رابطه با پوشاك ورزشي بانوان و طراحي لباس براي بانوان فوتباليست مسلمان جهت ارائه به فيفا نداشتند و اين يك اتفاق مهم است؛ چرا آن را به توليدكنندگان اعلام نكرده‌اند؟

در طراحي پوشاك زنانه ما پيش قدم بوديم، اما در اين خصوص هيچ صحبتي انجام نشد. چرا كشوري كه تنها سه بازيكن محجبه دارد، بايد طرح به فيفا ارائه دهد اما ايران دست خالي حاضر شود؟

 

وزارت ورزش اگر در قضيه حجاب با توليدكنندگان ارتباط برقرار مي كرد، موفق مي‌شد و ما مي‌توانستيم به عنوان صادركننده توليدات ورزشي بانوان محجبه باشيم.

 

ما در بحث مد و طراحي عقب هستيم و لازم است تا دست اندركاران از توليدكنندگان طرح‌هاي نو بخواهند.

 

متاسفانه سياست‌ها به سمتي پيش مي‌رود كه بخشي از كار را نمي‌بينند. آيا كار وزارت ورزش تجارت است؟ اگر تجارت است، پس توليدكنندگان چه كاره هستند و اگر وزارت ورزش مي‌خواهد كاري انجام دهد بايد با توليدكنندگان باشد. اگر هر كسي جاي خودش كار كند، هيچ مشكلي نخواهيم داشت.

 

 

برخي در وزارت ورزش و جوانان به دنبال حفظ منافع شخصي خود هستند و سفر خارجي براي خريد پوشاك ورزشي براي آنها مهم است؛ اما اين روش در طولاني مدت هميشه شكست خورده است.

يكبار قرار شد كميته امداد نيرو بفرستد و جاي اسكان و دوخت لباس ها از شهرداري باشد و اجناس و درخواست كار از نيرويي دريايي و قرار شد در كنار آن توليدات ورزشي هم انجام شود؛ اما اين طرح با شكست انجام شد چون هر كسي بايد در حيطه كار و توان خود كار كند.

 

سكوت بهترين جواب در مورد برخي از ورزشكاراني است كه يك شبه وارد عرصه توليد پوشاك ورزشي شدند. رابطه جاي ضابطه را گرفته است و اگر اين توجه به ضوابط عمومي شود، بسياري از مشكلات حل مي‌شود.

 

با شعار امسال كه توسط مقام معظم رهبري مطرح شد، همه ايراني‌ها تمايل دارند از اجناس ايراني استفاده كنند؛ اما دوست داريم بدانيم كه آيا اين سياست ادامه دارد و با تغيير مديريت از بين نمي‌رود؟

چهار ماه از آغاز سال گذشته، اما هيچ حركتي براي توليد انجام نشده و فقط شعار است و تنها كساني كه سراغ ما آمده اند خبرنگاران هستند كه آن هم براي پركردن مطالبتشان بوده است.

 

چرا نبايد مسئولان به سراغ ما بيايند. وزارت صنعت و معدن به عنوان متولي امر با ما جلسه نگذاشته‌اند. ما فقط مصاحبه انجام مي دهيم و تنها خبرنگاران به سراغ ما مي آيند.

 

 

مردم به دنبال كارهاي سودآور هستند و بايد شرايطي فراهم شود تا مردم به اين باور برسند كه توليد سودآور است. مدتي در توليد حركت كرديم اما به اين نتيجه رسيديم كه ضرر كرده ايم و به سمت واردات پيش رفتيم.

 

ايران خودرو و سايپا چگونه حفظ شدند؟ جلوگيري از ورود خودرو خارجي سبب شد تا اين صنايع حفظ شود و رقابتي وجود نداشت. من اعتقاد دارم زماني مي‌توانيم حرفي براي گفتن داشته باشيم كه در رقابت موفق باشيم اما زمينه آن وجود ندارد.

اگر اين روند ادامه داشته باشد به سمت تعطيلي توليدي‌ها پيش مي‌رويم و از مسئولان مي‌خواهيم حركت كرده و باشگاه ها را مجبور به خريد اجناس داخلي كنند.