عدالتطلبان واقعی باید با مسئولانی که علیه عدالتطلبان طومار مینویسد، مبارزه کنند
گروه سیاسی«خبرگزاری دانشجو» - مجتبی ثابتی، عضو شورای مرکزی بسیج دانشجویی دانشگاه تربیت مدرس؛ چند روز پیش از یکی از خبرگزاری ها با من تماس گرفتند و (خبرنگار رسمی دانشگاه آزاد) به واسطه تشابه اسمی حقیر و برادر انقلابیم، امیرحسین ثابتی از شرح و علت محکومیت اینجانب پرسیدند، با توجه به شناخت قبلی و اعتقاد قلبی به ناگاه ذهنم به سوی برادر امیرحسین ثابتی متبادر شد که البته این تبادر ذهنی نیز کاملا درست بود و حدسمان صحیح.
همان دانشجویی که در تعریف مشخصه اش عموما حد وسطی وجود ندارد و اکثریتی که نگاه انقلابی دارند ایشان را مصداق یک دانشجوی انقلابی و شجاع می دانند و اقلیتی نیز به خون وي تشنه و شاید هم او را مهدور الدم قلمداد می کنند، همان اقلیتی که در جریان 88 بد ضرباتی از وي دریافت کردند؛ مستند سخنان بنده را می توان در فضای دانشگاه تهران، مخصوصا در مناظرات دانشجویی به عینه دید، هر چند زبان حقیر طرفی نمی بندد اما سعی شده است ان قلتهایی مطرح شود که در لوای فرمایشات امام خامنه ای همه ما را به سمت افقی ان شاالله روشن سوق دهد.
پارادوکس و شکاف عمیق در نگاه رهبری انقلاب با برخی از تصمیم گیری ها مشاهده می شود که تنها راه، راه روشنگری می باشد. سخن مبارک رهبری تعریف جامع و مانعی از بایدها به همه مسولان دستگاه های قضایی و اجرایی می باشد که فرمودند: «جوان حق را آسان می پذیرد، این خیلی مهم هست، جوان راحت و صادقانه اعتراض می کند و بی دغدغه و بدون هیچ گونه گرفتاری درونی اقدام می کند، ببینید چه حقیقت زیبایی به وجود میاید و چه کلیدی برای مشکلات است» (12/8/80)
و یا مهمتر از آنكه در طرح مطالبه عدالت می فرماید «دانشجوی جوان به عدالت اجتماعی و پر کردن شکاف های طبقاتی، به چشم یک آرزوی بزرگ و بی بدیل می نگرد؛ این انگیزه در دانشجو پر ارج و مبارک است، اگر عدالت، عدالت واقعی و مبارک هست، اگر عدالت، عدالت واقعی و ملموس و نه فقط سخن گفتن از عدالت، آرزو و آمال برنامه ریزی هاست، پس باید هر پدیده ضد عدالت در واقعیات کشور مورد سوال قرار گیرد.» (6/8/81)
افسوس، همان جوانی که باید پیرو منویات اکید رهبری علیه تبعیض و فساد در هر شانی قیام کند و به چالش های عمیق اجتماعی و حتی سیاسی بپردازد، ناچار به نرم کردن دست و پنجه خود با موانع تصنعی و موهوم می باشد، ناچار است با مسئولینی مبارزه کند که پشت تریبون گلوپاره قسط و عدالت می شوند، لیکن در پشت میز سرگرم ویرایش طومار علیه عدالت طلبان واقعی هستند.
درست است که مصداق دفاعیه ما آقای امیرحسین ثابتی می باشد، اما فحوای عرض ما نکته کلانتری را لحاط می کند؛ نکته ای که نتیجه اش خرسندی کسانی می باشد که بهترین راهبرد را سکوت در بزنگاه ها می دانند، درست همان تنها جایی که به فریادشان احساس نیاز مشهود است.
به راستی چگونه هست که اگر ادعا و سوالات آقای ثابتی از شمول عمل مجرمانه توهین می باشد، عمل نمایندگان مجلس شورای اسلامی جرم محسوب نمی شود؟ چرا مجلسیان توهین وي را تمکین کردند؟اتفاقا اگر ثابتی در نظر و البته به میزان وسع خود از شرایط حاکم دانشگاه آزاد انتقاد کرد و محکوم به حبس سه ماه و یک روز شد، می بایست به طریق اولی به مجلسیانی که در عمل به نطر امثال ثابتی احترام نهاده و آن را عملیاتی کردند، حکم حبس ابد صادر كرد.
البته کاملا مبرهن است که حبس یا تنبیه آقای ثابتی، هدف غایی طراحان این مسائل نیست، بلكه غایت ایجاد رعب و ترس برای دانشجویان انقلابی جهت ورود به عرصه های ورود ممنوع و ساختگی برخی استرلیزه های سیلی نخورده می باشد که البته اگر هم ایشان حبس بشود، سوالات ایشان حبس نخواهد شد و تا حصول نتیجه نهایی و به حق پویا خواهد ماند.
کمتر از يك سال نمی گذرد که می بینیم ژرف نگری امیرحسین از خیلی از مدعیان بیشتر بود و کم کم داستان های اکسفورد و ... دارد برملا می شود.
آيا اکسفورد توهین به بیت المال نبود و یا شاید پشت پرده نشینان محکومیت آقای ثابتی، دست اندرکاران اکسفورد باشند؟
شاید گناه ایشان این بود که خلا واقع بینی و دلسوزی برخی از اریکه داران را گوشزد كرد و یا به عبارت بهتر جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد. گناهش این بود که پیش قدم از همان مسئولان علامت سوال دار قیام كرد.
و لذا قرینه انقلابی بودن مسئولان برای امثال حقیر این است که فرزندان مسئولین عزیز به مثال امیرحسین ثابتی برای انقلابش در فتنه های 88 و ... سیلی بخورند و تخریب بشوند و آبرو بدهند و در آخر هم محکوم بشوند، اما شاید امنیت و آرامش و انقلابی بودن برای فرزندان برخی مسئولین تعاریفی دارد که امثال ما از آن بی خبریم.
و در آخر باید گفت که قطعا تفسیر موسع برخی از عناوین مجرمانه و سلیقه ای کردن تفاسیر جهت ایزوله کردن بسیاری از سیلی خوردگان انقلاب در هر سن و سالی، نتیجه ای جز خشنودی دشمنان انقلاب نخواهد داشت.