اصالت دوبله ایرانی باید حامل فرهنگ باشد

جریده اینترنتی «خبرگزرای دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «سلمان علی» آمده است:

 

چندروزی است که به برکت یک بیماری (التماس دعای شفا)، خانه نشینم و هر از چند گاهی، گوش و چشمم به کارتن‌هایی که فرزندانم نگاه می‌کنند، معطوف می‌شود. کارتن‌هایی که با وسواس و دقت، از نوع «با مجوز ادارهٔ ارشاد» خریداری کرده‌ایم، کارتون‌هایی که بدون سانسورش را خودمان هم نمی‌توانیم در کنار پدرومادرمان نگاه کنیم، کارتون‌هایی که لباس و رقص و آواز و بوسیدن و در آغوش کشیدن‌‌هایشان همه چیز را برای انحراف فرزندانمان آماده می‌کنند اگر در ممیزی ارشاد با قیچی اصلاح نشده باشند و این توصیه به همه که از تام و جری تا هر کارتن دیگری را که می‌خواهی برای فرزندانت بگیری مبادا چشم بسته باشد، که گر چنین شد چشم و گوش فرزندت چه زود از بسته بودن چشمت باز می‌شود به پرده دری‌های این فرهنگ بی‌حیا، و چه زود بی‌قبح می‌شود هر قبیحی در نگاه طفل بی‌گناه. اینچنین به ناچار آنقدرمنتظر می‌مانیم و می‌گردیم تا کارتن‌های روز و قابل پخش، از کانال وزارت محترم ارشاد و دوبلهٔ فارسی به بازار برسد و آنگاه آن کارتن را می‌خریم و در اختیار کودکانمان قرار می‌دهیم.....

و آن‌گاه که همین کارتون را نگاه می‌کنیم می‌بینیم که شخصیت‌های این کارتون چقدر زشت و بی‌ادبانه و با تمسخر لهجه‌های مختلف پارسی باهم صحبت می‌کنند و چه قدر پرسروصدا و گوش آزارصداگذاری می‌شوند. بهترین شخصیت‌های کارتن‌هایی که در این شرکت‌های هنری نه! بل تجاری دوبله، دوبله می‌شوند به لحن فیلم فارسی‌های قدیمی و لات‌های سرگذر باهم صحبت می‌کنند و سایر شخصیت‌ها هم با لهجه‌های مختلف از اقوام کشورمان. کلمات و جملاتِ زشت و نامأنوس در این کارتن‌ها انگار نمک کارتنند و اینچنین شکرستان پارسی به نمک زاری سزا به زاریدن تبدیل می‌شود.

و عجیب است که این دوبله‌ها نه تنها از سوی وزارت ارشاد با اقبال روبروهستند، بلکه در صدا وسیما نیز جایگاه خوبی دارند، این کج سلیقگی تا آنجاست که بار‌ها کارتن‌ها و یا فیلم‌های با کیفیت دوبلهٔ سخیف را بر نسخهٔ دوبلهٔ نفیس از‌‌ همان کارتن که مثلاً کار آقای بهرام زند بوده ترجیح داده‌اند، که نمونه‌اش همین چند روز پیش در مورد کارتن موش سرآشپز اتفاق افتاد.

ای کاش وزارت ارشاد نسبت به هنر دوبله بیش از این حساسیت به خرج می‌داد تا این هنری را که یک آسمان ستاره از مفاخر را در خود جای داده است، این‌چنین کم کم به قهقرا کشانده نشود؛ و کاش صداوسیما دوبله را به عنوان یک کیفیت در کنار افزایش کمیت در آثار نمایشی و سینمایی حفظ نماید و اینگونه نباشد که کمیت بالای دوبله‌ها، کیفیت دوبله‌های خوب را به نسیان بسپارند و به اصالت دوبلهٔ ایرانی که باید حامل فرهنگ اصیل و ادب ناب ایرانی باشد، بیش از قیمت و یا سایر عوامل اهمیت بدهند.