افزايش هدفمندي و هم افزايي؛ پيشنهاد دانشجويان نخبه براي بهبود مسابقات علمي

گروه علمي «خبرگزاري دانشجو»؛ ابعاد مختلف برگزاري مسابقات علمي در كشور و مشكلات سد راه كاربردي شدن دستاوردهاي اين مسابقات در صنعت كشور، صبح امروز با حضور محمدابراهيم بهرامي، رئيس اتاق پژوهش بسيج دانشجويي و سرپرست كارگروه مطالعات و برنامه ريزي بسيج واحد علوم تحقيقات دانشگاه آزاد اسلامي؛ پوريا رزاقي، دانشجوي سال آخر رشته مهندسي هوافضاي دانشگاه اميركبير و يكي از اعضاي تيم اعزامي به مسابقات ريزپرنده هاي آلمان و دارنده مقام دوم اين مسابقات؛ خمسه، دانشجوي رشته كامپيوتر دانشگاه شهيد بهشتي و زهرا اسفندياري، دانشجوي رشته برق دانشگاه شريعتي در اين خبرگزاري بررسي شد.
 
در اين جلسه هدف از برگزاري مسابقات علمي در كشور، تاثير اين مسابقات در حل چالش هاي صنعتي و نقش آن در پديده هايي نظير گسترش فناوري ها، ارتقاي بازار كار و حتي خروج نخبگان از كشور مورد بررسي قرار گرفت.
 
همچنين مسئله حمايت هاي دولتي از مسابقات علمي و مطالبات دانشجويي از دولت نيز در اين جلسه بررسي شد.   

 

«خبرگزاري دانشجو»- مطالبات، انتقادات و پيشنهادت خود را براي بهبود فضاي علمي مسابقات بفرماييد و آيا با اين سخن يكي از مسئولان كه مي گويند «مسابقات علمي نظير مسابقات رباتيك مترسكي است كه از غرب وارد كشور شده است»، موافق هستيد؟

 

 

 

خمسه: ديدي كه بنده نسبت به مترسك دارم اين است كه يك نماد پوچ است كه وجودش فقط ظاهر قضيه را حفظ مي كند، ولي باطن آن يك نماد پوچ است؛ مسابقات علمي نيز در حال حاضر همين وضعيت را دارد.

حداقل مطالبه ما از مسئولان اين است كه اگر ما از خارجي ها تقليد مي كنيم، حداقل درست تقليد كنيم.

 

در حال حاضر حدود 5 سال است كه مسابقاتي در كشور شكل گرفته است، ولي هدف از انجام مسابقه مشخص نيست، در حالي كه در كشورهاي ديگر بر اساس نياز كشور، مسابقات برگزار مي شود.

مثلا تشخيص بيماري هاي ژنتيك در يك سال نياز روز جامعه پزشكي يك كشور است، آن كشور مسابقاتي را طراحي مي كند و اين موضوع را بيان مي كند كه شركت كنندگان بيماري ها را به صورت ساخت سخت افزاري شناسايي كنند.

 

 

كشورهاي پيشرفته مسابقات علمي را بر اساس نياز كشورشان طراحي مي كنند
 

آنها هر سال بنا به نياز جامعه مسابقات را برگزار مي كنند و به همين دليل به سود مي رسند، حتي ممكن است تيم شركت كننده كشور خودشان اول نشود، ولي از ايده ديگران استفاده مي كنند.

 

همچنين ممكن است از شركت كنندگان پولي هم بابت شركت در مسابقه دريافت كنند، بنابراين اين مسابقات براي آنها سود دارد و ما فقط زيان مي كنيم؛ چون استعداد ها كشف مي شود، ولي حمايت نمي شود، استعداد كشف مي شود، ولي هم سطح دانشجويان ديگر مي ماند و سرخورده و ناراحت مي شود و بايد به شغلي گرايش پيدا كند كه از نظر روحي فقط برايش مشكل ساز است؛ زيرا در تخصصش نيست.

در حال حاضر دانشجويان ارشد يا بيكار هستند و يا در كار تخصصي نيستند، ما مسابقه را برگزار مي كنيم كه انگيزه ايجاد شود، ولي افراد سرخورده مي شوند؛ گويي كسي را تا طبقه دهم بالا مي بريد و يك دفعه رهايش مي كنيد

پيشنهادي كه من دارم اين است كه گروه هاي مختلف با هم تبادل نظر كنند تا هم افزايي صورت گيرد.

 

 

رزاقي: در كشور ما شركت كنندگان مسابقات علمي سرخورده مي شوند، تيم ما مقام دوم مسابقات جهاني را به دست آورد، ولي هيچ خبرگزاري اين موضوع را پوشش نداد و حمايت آنچناني هم نكردند.
 

ما انتظار داريم مسئولان هم سطح ما فكر كنند، اگر اينگونه شود بسياري از مسائل و مشكلات حل مي شود.

 

 

اسفندياري: با اينكه مسابقات در كشور ما شبيه مترسك است، موافقم؛ زيرا كشورهاي ديگر مسابقات را بر اساس اهداف خودشان طراحي كردند و ربات ها بر اساس نيازهايشان طراحي شده است كه مثلا در زلزله ها از انسان استفاده نكنند، ولي ما فقط در مسابقات شركت مي كنيم كه برنده شويم و شايد هيچ گاه از دستاوردمان استفاده هم نكنيم.

 

آن ها تمام اين كارها را براساس اهدافشان انجام مي دهند، ولي ما مسابقاتي را برگزار مي كنيم، ولي دستاوردهايمان را صنعتي نمي كنيم.

 

ما فقط آنها را الگو قرار داديم و چون آنها مسابقه برگزار مي كنند ما هم برگزار مي كنيم، ولي اصلا هدف نداريم و تنها براي رقابت با آنها مسابقه برگزار مي كنيم.

استادي داشتم كه در حوزه رباتيك كار كرده بودند و به من پيشنهاد داد كه  وارد اين حوزه نشوم؛ زيرا ورود به اين حوزه در انتها نتيجه اي ندارد كه من هم به ثبت اختراع در رشته خودم پرداختم.

در حال حاضر حاصل ثبت اختراع من اين است كه يك طرح بهينه دارم، ولي چند سال است كه براي صنعتي كردن آن تلاش مي كنم.

 

 

بهرامي: به نظر بنده رنگ جامعه علمي كشور به اين اندازه هم تيره نيست و نسبت به سالهاي گذشته پيشرفت خوبي داشته و رو به جلو حركت مي كنيم.

بر اساس آمار در 3 سال اخير 70 درصد پروژه عمراني در شهر تهران داشتيم و اين يعني حركت رو به جلو.
 

حتي بحث ارتباط صنعت و دانشگاه هم يعني حركت رو به جلو.
 

در اين زمان خمسه گفت: حركت رو به جلو هست، ولي هدف ها گم شده است.

بهرامي ادامه داد: ما گام ها را خيلي بلند برداشتيم و به سرعت حركت كرديم؛ به طوري كه هيچ كشوري در 30 سال اينقدر پيشرفت نداشته است.

البته اين پيشرفت علمي ما هم به بركت جنگ و تحريم ها بوده كه ما محبور شديم به سرعت حركت كنيم.

ما در سالهاي گذشته دانشجو را از كشورهاي ديگر وارد مي كرديم؛ زيرا فضاي علمي ما به اين صورت نبود كه دانشجويان نخبه بسيار داشته باشيم، ولي در حال حاضر از وارد كننده دانشجو به صادر كننده دانشجو تبديل شديم.
 

پيشنهادهايي هم دارم؛ زيرا انتقاد بدون پيشنهاد حرف عبث و بيهوده اي است و براي حل مشكلات بايد راهكار ارائه داد.

انتقال دانش از سطح بالاتر به پايين تر پيشنهاد ماست؛ يعني هر دانشجو براي خودش جايگزين تربيت كند تا فرد بعدي دوباره از صفر شروع نكند.
 

برگزاري مسابقات و تغيير نگرش هم مي تواند پيشنهاد مناسبي باشد؛ يعني هم افزايي كنيم و با مديريت گسترش سطح دانش از ديگران هم نظرخواهي كنيم، افرادي كه در محيط هاي ديگر بودند نظرات نو دارند و بايد از آنها استفاده كنيم.
 

ارتباط گسترده تر با صنعت و ايجاد يك پايگاه ايده نيز مي تواند براي بهبود فضاي علمي مسابقات بسيار موثر باشد.
 

گاهي طرح هايي كه حتي به نظر بسيار ساده و سطحي است، مي تواند در صنعت انقلاب ايجاد كند.
 

همچنين مسئولان بايد در مسير پيشرفت دانشجوها با آنها هم نوا باشند، نه اينكه همه كار بكنند كه صندلي خودشان حفظ بشود، صندلي ها اگر حفظ شدني بود به نفر بعدي نمي رسيد.