راه اندازی خط تولید امثال احمديروشن، مهمتر از راهاندازي خط توليد سانتریفوژ/ رفتوآمد 500 هزار كيلومتري در مسير تهران-نطنز/ ماجراي سيب نخوردن مصطفي در يك جلسه
به گزارش خبرنگار سياسي «خبرگزاري دانشجو»، مراسم گراميداشت غلامرضا رضايي و مصطفي احمدي روشن از شهدای دانشگاه صنعتي شريف عصر ديروز به همت بسيج دانشجويي در مسجد این دانشگاه برگزار شد.
پناهيان: مهمتر از راهاندازي خط توليد سانتریفوژ، راه اندازی خط تولید امثال احمدي روشن است
حجت الاسلام عليرضا پناهيان گفت: اين مراسم به خاطر يادبود و گراميداشت شهيدي مجاهد در عرصه علم و فناوري برگزار شده و سوالي كه به ذهن من در اين مراسم ميرسد اين است كه آيا ميشود جامعه را به جايی رساند كه از نظر اداره جامعه به شخصيتهایي مانند احمدي روشن نياز نداشته باشيم.
وي ادامه داد: شهيد احمدي روشن كه بنده به وي ارادت خاصي دارم شخصيتي ايثارگر، پرتلاش، جان بركف و به دور از خودخواهي و فداكار بود كه فقط جامعه و انقلاب را در نظر ميگفت.
این استاد حوزه و دانشگاه افزود: پرسشي كه من از شما نمايندگان و دولتمردان دارم و البته طرف اصلي سوالم دانشگاهيان كه دانش را در رشتههاي مديريتي توليد ميكنند و همچنين حوزه های علميه، اين است كه آيا ميشود جامعهاي داشت كه نيازي به ايثار و ايثارگري اشخاصي مانند مصطفي احمدي روشن نداشته باشد آن هم به دليل وجود برخی مسائل و اداره شدن جامعه بر اساس ضوابط موجود در جامعه؟
پناهیان در توضيح سوال خود ادامه داد: اساسا آيا امكان دارد حيات بشر با ساختار و ضوابطي اداره شود كه در آن بدون ايثار و ايثارگري بتوان زندگي خوبي داشت و جامعه نيز به خوبي اداره شود؟
وي با بيان اينكه سوال من از شما در اين جلسه اين است و از شما ميخواهم به آن به خوبي فكر كنيد، ادامه داد: آيا ميشود جامعه بشري را به گونه منطبق بر قوانين اداره كرد كه بينياز به ايثار باشد و با انصاف و عدالت پيش رود؟
این استاد حوزه و دانشگاه با بيان اينكه برخي تصور ميكنند ايثارگري خواست جوامع بدوي است، گفت: اين سوال سوالي است كه همه دانشگاهها و حوزههاي علميه و البته مسئولين كشور بايد تكليف خود را با پاسخ آن روشن كرده باشند و بعد به قانون گذاري بپردازند.
پناهیان تأكيد كرد: پاسخ به اين سوال افراد را از خاص بودن درميآورد.
وی با تأكيد بر اينكه من ارزش خاصي براي شهيد احمدي روشن حتي نسبت به شهدای دفاع مقدس قائل هستم، گفت: دست يافتن به شهادت با آن پيشينه نشان دهنده اين است كه فردي مانند احمدي روشن عمري ايثارگري كرده است و عجب او را فرا نگرفته و نيازمند تشكر كسي نبوده است.
اين مدرس حوزه و دانشگاه با بيان اينكه در بدنه مديريتي كشور امثالي مانند احمدي روشن خيلي كم است، گفت: به نظر من اگر احمدی روشن به شهادت نميرسيد كسي نميتوانست متوجه ايثار و شخصيت والاي او شود.
پناهیان با بيان اينكه اگر ما در همه عرصههاي مديريت امثال احمدي روشن را داشته باشيم وضعيت كشورمان در بخش هاي مختلف متفاوت خواهد بود، گفت: اگر امثال احمديروشن در مديريت مسائل مختلف مانند ايران خودرو و امثال آن و صنعت داشته باشيم اين وضعيت صنعت ما نخواهد بود.
وي با تأكيد بر اينكه ما مشكلي در عرصه علم و فناوري نداريم مشكل اصلي ما در كمبود شخصيتهایي مانند احمديروشن در عرصه مديريتي است، گفت: ما مانند احمدي روشن در عرصه مديريتي، علمي و صنعتي و مديريت مياني كم داريم و اگر به چنين جايگاهي دست يابيم كه اشخاصي مانند او در بدنه مديريت كشورمان زياد باشد ميتوان يقين داشت كشور از آن ناحيه و يا از آن بخش ضربه نخواهد خورد.
این استاد حوزه و دانشگاه افزود: هر جا ما عقب ماندگي داشته باشيم آن سازمان محكوم به اين است كه امثال احمدي روشن در آن كم است و هيچ كس قدرت دفاع در برابر اين حرف را نيز نخواهد داشت.
پناهیان با بيان اينكه ما نيازمند اصلاح در ساختارهاي خود هستيم، بيان داشت: ما بايد در جامعه خود ساختار سازي كنيم و در بخش هاي مختلف اقتصادي و صنعت دست به تغييرات اساسي بزنيم.
وی مجددا به سوال اولي كه در ابتداي مطرح كرده بود بازگشت و گفت: آيا با عدالت مي توان از ايثار مستقني شد؟
این استاد حوزه و دانشگاه افزود: برخي معتقدند جوامع غربي كه ايثارگري در آن تئوريزه نشده است و همه چيز با پول خريد و فروش ميشود پيشرفتها با همين نگاه حاصل شده است و ساختارهايی را براي اداره جامعه بدون نياز به ايثار ايجاد كرده است.
پناهیان با تأكيد بر اينكه عدالت بدون ايثار قابل تحقق نيست، گفت: قوانين اگر هم خوب وضع شوند مبتني بر عدالت اند و ايثار امري ضروريتر از عدالت است به طوري كه ميتوان گفت؛ بدون ايثار نميتوان عدالت را برقرار كرد.
وي با بيان اينكه به نظر من جوامع غربي پيشرفت نكرده اند و اگر پيشرفتهایي داشته اند به دليل ظلمي كه به ملت هاي ديگر داشته اند بوده است، گفت: آنها علم را بر اساس سود تعريف و استفاده ميكنند و حتي علم را در جهان به كنترل و تصرف خود در ميآورند.
این استاد حوزه و دانشگاه افزود: بنابراين با اين ويژگيها ما نبايد از ساختار هاي غرب استفاده كنيم چرا اگر نگاه آنها به علم مبتني بر عدالت بود نبايد از دستيابي ما به انرژي هستهاي ناراحت و نگران ميشدند و براي ما گل ميفرستادند.
پناهيان با بيان اينكه فرهنگ عدالت پذيري در جامعه ما بسيار بالاست، گفت: ولي اين تنها كافي نيست و بايد در راه تحقق عدالت از ايثارگران و افراد ايثارگر استفاده كرد و حضورآنان را در جامعه افزايش داد.
وي با بيان اينكه پيشرفتي كه غرب كرده است كمي از اسلام هم نيست، گفت: نظم و پيشرفت غرب بر اساس خودخواهي به دست آمده است.
این استاد حوزه و دانشگاه با تأكيد بر اينكه پيشرفت غرب با وجود اشخاصي مانند احمدي روشن نبوده است، گفت: آنها بدون چنين فرهنگي به پيشرفت دست يافتهاند و البته با وجود همين فرهنگ است كه پيشرفت آنها به نفع صهيونيستهاست و نميتوانند كاري را به ضرر آنها انجام دهند.
پناهیان با بيان اينكه ايجاد و راهاندازي خط توليد چند سانتریفوژ كار مهمي است اما نياز امروز كشور ما ايجاد و راهاندازي خط توليد ايجاد امثال احمدي روشن است، گفت: در مسير تربيتي جامعه ما چنين خط توليدي ايجاد نخواهد شد و آنهم به دليل ضعفهاي تربيتي ما در جامعه است اما بايد از پدر احمدي روشن پرسيد چگونه توانسته است شخصيتي مانند احمدي روشن را تحويل جامعه دهد.
وي با بيان اينكه شهيد احمدي روشن توانست خط توليد سوخت هستهاي را در كشور ايجاد كند، گفت: اما دغدغه امروز ما ايجاد خط توليد امثال احمدي روشن است تا همه مديران مياني كشور ما به چنين جايگاهي دست يابند كه از تهديد ديركرد حقوق و دستمزد نميترسند.
این استاد حوزه و دانشگاه با تأكيد بر اينكه ما به امثال شهيد احمدي روشن را در حوزه هاي مختلف اداري كشور نيازمنديم، گفت: در همه بخشها مانند بخش هاي اقتصادي، بخش هاي مديريتي و حتي در قوه قضائيه نيازمند وجود شخصيتهايی مانند احمدي روشن هستيم.
پناهيان در پایان خاطرنشان كرد: اميدوارم جامعه ما به جايي برسد كه اگر كسي در جامعه و يا دانشگاه متوجه فاصله خودش با امثال احمدي روشن شد از وجود اين فاصله شرمنده شود.
پدر شهيد احمدي روشن: وقتي خدا زندگي دوباره به مصطفي داد
رحيم احمدي روشن، پدر شهيد احمدي روشن در بخشي از خاطرات خود با بيان اينكه مصطفي در سال 58 در شهر همدان از مادر و پدري مذهبي و در خانوادهاي مذهبي رشد كرد، گفت: يك خاطره خيلي تلخ و شيرين از مصطفي اين بود كه وي شب هفتم تولد خود ناگهان رنگ و رويش سفيد شد، چشمانش به سمت بالا رفت، دهانش كليد شد و ما احساس كرديم كه ديگر نفس نميكشد.
وي با بيان اينكه مصطفي اولين نوه ذكور خانواده بود و همه به او علاقه داشتند، گفت: همگي دست به دامان خدا شديم و بعد از چندي خداوند لطف كرد و او را دوباره به ما برگرداند.
پدر شهيد احمدي روشن ادامه داد: به نظر من خدا مصطفي را آن روز از مرگ نجات داد تا مرگ او در آينده به شكل شهادت رقم بخورد.
وي با بيان اينكه مصطفي در ايام طفوليت و در حالي كه هنوز به سن تكليف شرعي نرسيده بود فردي فعال در مراسمهاي مذهبي بود و روزه ميگرفت، گفت: با اينكه فرزند و نوجواني معمولي بود، در همه مراسمهاي مذهبي همراه ما حضور پيدا مي كرد و همين مسائل باعث ميشد وقتي به سن تكليف برسد در خط اصلي خدا و ولايت حركت كند و خدا توفيق شهادت در اين مسير را به او اعطا كند.
همسر مصطفي: با ديدن مصطفي ناراحتيهاي خود را فراموش ميكردم
فاطمه كاشاني، همسر شهيد احمدي روشن نيز در بيان خاطراتي از مصطفي گفت: مصطفي در راه آرمان و هدفش بسيار محكم و با اراده حركت ميكرد و همين ويژگي باعث شده بود كه هيچ چيز حتي دلتنگيها، ناراحتيها و بيتابيهاي همسر نيز او را از مسير انتخاب شده خود جدا نكند.
وي با بيان اينكه آقا مصطفي من را نيز به همراه خود در مسير قرار داد، گفت: يكي از مهمترين ويژگيهاي مصطفي قدرت جذب وي بود و ميتوان گفت هر كسي در اطراف او بود به سمتش كشيده ميشد و من نيز جزء يكي از آنها بودم.
همسر شهيد احمدي روشن ادامه داد: در اوايل ازدواجمان مصطفي طي 12 روز فقط يك روز را در منزل در كنار من بود و بعد كم كم فقط پنجشنبه و جمعهها به خانه ميآمد كه پنج شنبهها نيز همه وقتش صرف جلسات و هماهنگيها ميشد.
كاشاني تصريح كرد: با همه اين شرايط وقتي وارد منزل ميشد آنقدر سرحال و سرزنده بود كه من با ديدن او ناراحتيهاي خود را فراموش ميكردم.
دوست احمدي روشن: ماجراي سيب نخوردن احمدي روشن در يك جلسه
در بخش ديگري از اين برنامه، مجيدحسين نژاد از دوستان مصطفي احمدي روشن و يكي از پيمانكاران شركتي كه مدتها با شهيد احمدي روشن در سازمان انرژي اتمي همكار بود به بيان خاطراتي از او در دانشگاه و محل كار پرداخت.
وي به دوران دانشجويي خود و مصطفي احمدي روشن اشاره كرد و گفت: يك روز با مصطفي و چندتن از دوستان بسيج -در مدت فعاليتهاي بسيج- به جلسهاي رفته بوديم و آنجا از ما پذيرايي كردند.
حسينينژاد افزود: در ظرفي كه براي پذيرايي مقابل ما قرار داده شده سيبهاي بسيار زيبا و درشتي قرار داشت كه حاكي از آن بود كه از مراكز خريد خاصي در شهر خريداري شده اند و مصطفي در طول جلسه از آن سيبها نخورد و بعد از پايان مراسم ميزبان به او گفت: به نظر شما روزه هستيد و مصطفي به او گفت: چرا با بودجه بيتالمال چنين پذيرايي را از ما و در اين جلسه انجام داديد.
وي به بيان خاطراتي از او در سازمان انرژي اتمي اشاره كرد و گفت: مصطفي در سازمان بسيار تحت فشار بود و موانع زيادي و افراد مختلفي كه با تفكر و نگاه مصطفي همخواني نداشتند با وي همكار بودند.
حسينينژاد افزود: وقتي جلسات كاري انجام ميشد كساني كه خودشان ميدانستند در عملكردشان مشكلي دارند و از تاب انتقادات مصطفي در امان نخواهد بود، وقتي ميفهميدند او در جلسه است لرزه به اندامشان ميافتاد؛ زيرا مصطفي كسي نبود كه از كنار اصول و آرمان به راحتي بگذرد.
وي با بيان اينكه براي مصطفي كارهاي متعددي حتي با حقوق بالاتر در تهران وجود داشت، گفت: اما او شخصيتي جنگجو و هميشه به دنبال انجام كارهاي سخت بود و البته كار خود را از پايينترين جايگاه شروع كرد و به مقام يك كارشناس رسيد.
حسينينژاد با بيان اينكه جايگاهي كه بعدها به دست آورد فقط به دليل لياقتش بود، گفت: مشكلات متعددي در مسير مصطفي قرار داشت كه به دليل اينكه نگاهش خدايي بود بر آنها فائق ميآمد.
وي با بيان اينكه نبايد مصطفي را شخصي دور از دسترس كنيم زيرا او يك انسان بسيار معمولي و در حين كار مردمدار بود، گفت: مردمداري، خونگرمي، جديت، اعتماد به نفس و عدم سازش، از ويژگيهاي مهم مصطفي بود.
حسيني نژاد در انتها افزود: مصطفي اهل مماشات نبود و هر چيزي را كه مخالف نگاه و ديدگاهش و خط و مسيرش بود، نميپذيرفت.
همكار مصطفي: رفت و آمد 500 هزار كيلومتري مصطفي در مسير تهران - نطنز
در انتهاي اين مراسم، يكي ديگر از دوستان مصطفي احمدي روشن با اشاره به سفرهاي متعدد كاري احمدي روشن از تهران به سايت نطنز گفت: ما در بررسيهاي متوجه شديم مصطفي طي هشت سال فعاليت در سايت نطنز 500 هزار كيلومتر يعني مسيري به اندازه 10 بار دور زدن در اطراف كره زمين در حال رفت و آمد بوده است.
