سینمایی که ایرانی نیست

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «شیراز فناوری» چنین آمده است:

 

سینمایی که‌گاه گاهی به آن سری می‌زنیم البته بعضی از ما.... خیلی‌های دیگر اصلا کاری به کار ان ندارند، در نتیجه به موضوع نقد سینمای اجتماعی ایران می‌پردازیم. خاصیتش هم این است که اگر روزی نگاهی به سینمای امروز انداختیم بدانیم چه معایب و مزایایی دارد:
 
 * خانواده سنتی (همراه با نقش اساسی برای پدر و برادر بزرگ‌تر و درکل نگاه مرد سالارانه در خانواده)

* لوطی منش و اصالت زور و بازو

* تعصب و غرور مردان نسبت به دیگران

* بی‌منطق بودن همسر و زور گفتن پدر

* خانواده ثروتمند و متمایل به فرهنگ غربی

* خانواده‌های بزرگ و امکانات زیاد

* روابط کلیشه‌ای و زندگی بی‌دغدغه و آرمانی

در ایران چون علاقه مردم را نسبت به خانواده‌های ثروتمند می‌بینند در نتیجه در اکثر فیلم‌های تلویزیون این گونه خانواده‌ها را در فیلم می‌بینیم. اما کارگردان‌هایی که قوی کار می‌کنند به دنبال خانواده‌های سنتی می‌روند و با به تصویر کشیدن زندگی آن‌ها مخاطب را برای خود جذب می‌کنند.

مهم‌ترین مضامین فیلم‌های سینمای اجتماعی ایران:

تعدد زوجات:

تعدد زوجات که در «ژانر کمدی» به آن پرداخته می‌شود. در این فیلم‌ها چند عامل موجب گرایش به همسر دوم می‌شود: (فیلم‌های: دردسر بزرگ، زن‌ها فرشته‌اند)

 ۱- توجه بیش از حد زن به امورات خانه، زندگی و فرزند و کم توجهی نسبت به مرد

 ۲- موقعیت شغلی و درآمد مکفی مرد

۳- میل و هوس مرد به تعدد زوجین

۴- تنوع طلبی مرد

۵- سوءاستفاده و کلاه برداری از زنان

حضور عشق قدیمی: (فیلم‌های: ‌ سعادت آباد، چهل سالگی، درباره زندگی، همکلاسی)

زن و شوهری که در حال زندگی عادی هستند و ناگهان عشق سال‌های گذشته وارد می‌شود و زندگی دچار چالش می‌شود که موجب دو دلی و تردید نسبت به زندگی دو نفره می‌شود.

اولین روابط زوج‌های هم سن و سال، لذت بخش‌ترین ارتباط است اما حریم‌ها باید حفظ شود زیرا اگر حفظ نشود اتفاق‌هایی ناگوار دامنگیر خانواده‌ها می‌شود که امروزه خانواده‌های زیادی را به دادگاه می‌کشاند. فیلم‌هایی با این مضمون این اتفاق را برای بسیاری از خانواده‌ها القا می‌کند که این موضوع در خانواده‌ها در جریان است. 


به سخره گرفتن شعائر دینی: (فیلم‌های: اخراجی‌ها، پیتزا مخلوط، مارال)

قداست زدایی از شعائر مذهبی که بار معنایی دارند مثل: ریش، انگش‌تر، تسبیح، حاجی، بسیج و...

 نگاه منفی به چادر: (فیلم‌های: مرهم، جدایی نادر از سیمین، طلاق به سبک ایرونی، دموکراسی تو روز روشن)

در این فیلم‌ها خانم‌های چادری به اشکال زیر نمایش داده می‌شوند:

۱- رفتارهای نامناسب از خانم‌های چادری سر می‌زند

۲- نحوه پوشش و استفاده نادرست از چادر

 عادی سازی رقص و آواز: در عاشق، سعادت آباد، کما، دردسر بزرگ (در این فیلم‌ها استفاده از رقص و موسیقی در تمام زمینه‌های فیلم برای جذب مخاطب نشان داده می‌شود.)

عادی سازی ارتباط راحت و صمیمی با نامحرم: در فیلمهای تردید، پسر تهرونی، سعادت آباد، دنیا

درآخر... 

با توجه به این معضلات در سینما، مردم ما درمی یابند این فیلم‌ها با ارزش‌هایی که در خانواده‌ها وجود دارد متناسب نیست. در نتیجه سینمای ما نباید مخاطب داشته باشد و به جای اینکه بر مبنای پول فروش بلیط به مردم بچرخد با هزینه بیت المال باید زنده نگه داشته بشود.

 

سینمای ما اینگونه است که خیلی از مسائلی که مبتذل هستند را در آن نمی‌شود نمایش داد و مأاسفانه در پوشش انیمیشن‌های حیوان یا ربات این ابتذال نشان داده می‌شود چون نمی‌توانند این کار را در پوشش انسان به خرج دهند.

ما هنوز تکلیف خودمان را با سینما مشخص نکرده‌ایم و همواره میزان فکر پشت دوربین در همین سطح پایین باقی مانده است.