هزينه‌هاي بجا و برنامه‌ريزي 10 ساله؛ رمز موفقيت واليبال

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ ژاپني ها تا همين 10 سال پيش يكي از حريفان قدرتمند ايران در رشته واليبال بودند و سخت ترين و پر استرس ترين بازي هاي ايران برابر همين چشم بادامي ها بود و هميشه بايد خود را براي شكست مقابل اين تيم آماده مي كرديم اما امروز واليبال ما به جايگاهي در آسيا و حتي جهان رسيده است كه نگاه ها را متوجه خود كرده است و همان سامورایی هايي كه يك روز از سرويس و آبشارهاي آنها مي ترسيديم و در دفاع روي تور هميشه مقابلشان ناكام بوديم، برای گرفتن یک ست از تیم ملی والیبال ما خود را به آب و آتش مي زنند.

ژاپنی ها در 2 بازي انتخابي ليگ جهاني كه در تهران برگزار شد هيچ حرفي براي گفتن نداشتند و در طرفه العینی تسلیم شدند و با 2 نتيجه 3 بر صفر برابر مردان ايران مغلوب شدند و دست خالي به كشور خود باز گشتند.

نخستين باري كه ايران در اين سال ها ژاپني ها را در يك بازي رسمي واليبال با اقتدار مغلوب كرد همين سال گذشته در استاديوم آزادي و در بازي هاي قهرماني آسيا بود اما چشم بادامي ها كه نمي خواستند با واقعيت كنار بيايند، جو استاديوم را بهانه اي براي كوچك كردن پيروزي و قهرماني ايران در آسيا عنوان كردند.
 

در ادامه نوبت به مسابقات جام جهاني رسيد كه به ميزباني ژاپني ها برگزار مي شد؛ چشم بادامي ها كه براي انتقام از شكست تهران خود را آماده كرده بودند بليط تيم ايران را يك سره تهيه نكردند و اجازه ورود ايران در چند روز پيش از مسابقات را ندادند تا با اين روش برابر يك تيم خسته و از راه رسيده به ميدان بروند اما روند بازي به گونه اي ديگر رقم خورد و ژاپني ها با وجود بهره گيري از امتياز ميزباني باز هم برابر شاگردان ولاسكو سر تسليم فرود آوردند.

سومين ديدار ايران برابر ژاپني ها مربوط به بازي هاي انتخابي المپيك بود كه باز هم چشم بادامي ها ميزبان بودند و شاگردان ولاسكو ميهمان؛ ژاپني ها اين بار بازي برابر ايران را به آخرين ديدار موكول كردند تا هم در طول بازي ها تاكتيك ايراني ها را شناسايي و دست ولاسكو را بخوانند و هم اينكه اگر رقابت براي حضور در المپيك بين ايران و ژاپن بود از امتياز ميزباني خود بهره ببرند؛ به علاوه پس از 2 شكست پياپي برابر ايران، از تكرار اين روند جلوگيري كنند اما باز هم اقتدار واليبال ايران بود و  شكست سامورايي ها.

 

 

ايران با 5 شكست پياپي ژاپن در طي يك سال گذشته ثابت كرد كه حرف اول را در آسيا مي زند و قدرت مطلق بودن اين تيم در آسيا ثابت شده است.

دليل اين پيشرفت چشمگير واليبال كشورمان چيست؟

تیم ملی واليبال كشورمان امروز در کنار ولاسکو قد کشیده و دارد هم اندازه غول های والیبال دنیا می شود و ورود به لیگ جهانی نشان مي دهد كه ایران به کابوسي براي تيم هاي بزرگ دنيا تبديل شده و ديگر در برابر قدرت هاي بزرگ يك تيم دست و پا بسته نيست.

كسب عنوان قهرماني آسيا در سال گذشته، حضوري موفق در جام جهاني و صعود به ليگ جهاني دلایل خوبی است برای تحسين مديراني كه والیبال ایران را به این سطح رسانده اند.

پايه و بنيان اصلي این پروژه را محمدرضا یزدانی خرم ریخت و با صبر و حوصله فراوان از صفر شروع کرد و با کادرسازی و استعدادیابی در تیم های جوانان و نوجوانان زمینه بلوغ والیبال ما را فراهم ساخت و جوانان و نوجوانان ما آقای والیبال آسیا شدند كه همان نسل حالا در بزرگسالان فرمانروای قاره کهن و جلودار آسیا در لیگ جهانی والیبال هستند. 

 

در ادمه نوبت به داورزنی رسيد تا ادامه دهنده راه مدیر قبلی یعنی ماندن در جاده آینده نگری و حرکت در مسیر توسعه و پیشرفت باشد.

داورزنی بهترین زمان ممکن را برای ورود یکی از بزرگترین تئوریسین ها و مربیان والیبال جهان انتخاب كرد و اگر چه پول زيادي براي جذب اين سرمربي خرج كرد اما در مقابل تحولي عظيم در اين رشته انجام داد تا ثابت كند هزينه هاي به جا و درست موجب پيشرفت است نه تنها پول خرج كردن بدون تفكر.

 

 

ورود ولاسکو بدان معني بود كه ایران دیگر به بزرگترین قاره جهان فکر نمی کند و با اتکا به نسلی که به بلوغ تکنیکی لازم رسیده، در فکر فتح قله های بلندتر با ولاسکو است؛ ورود مرد آرژانتینی یعنی در جا نزدن، یعنی قانع نبودن و یعنی اشباع نشدن، درست همان چيزهايي كه گمشده ورزش ما در سایر رشته هاست.

 

ولاسکو علاوه بر اصلاح تکنیکال بازیکنان و آموزش تاکتیک های به روز والیبال به دنبال كشف پديده هاي جديد در واليبال بود و توانست پديده هاي جديدي را به واليبال ايران و جهان معرفي كند.
 
ولاسکو  به دنبال نسل سازی براي دهه بعدی والیبال ماست و در هر تورنمنتی از حضور با سابقه ها می کاهد و پای پدیده ها می ایستد و آنها را وارد ميدان مي كند تا تركيب نهايي و ايده آل واليبال ايران و نسل طلايي را معرفي كند.