اوج گیری جنون در شکنجه‌گاه بهشت زمینی

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «کارگری در روزنامه» چنین آمده است:

 

با اینکه بیش از ۳۰ سال از ساخت فیلم «تلألو» یا «درخشش» (the shining) به کارگردانی استنلی کوبریک می‌گذرد، اما نه تنها تاریخ مصرف این فیلم نگذشته که امروز بیش از گذشته می‌توان واقعیت‌های جامعه مبدأ فیلم را در آن دید و دریافت. به ویژه در این شرایط که ساخت فیلم ضداسلامی و ضدانسانی اخیر (هرچند نمی‌توان نام فیلم بر آن گذاشت) علیه پیامبر اعظم (ص) از سوی عناصر و دستگاه‌های وابسته به حاکمان غربی، باطن خشونت طلب و اخلاق ستیز آن‌ها را بیشتر از گذشته برملا کرده است.

یکی از قابلیت‌های تولیدات رسانه‌ای، بخصوص سینما این است که نمایانگر اوضاع و احوال جوامع تولید کننده این آثار هستند. به همین دلیل نیز از رسانه‌هایی چون تلویزیون و سینما با عناوینی چون جعبه و آینه جادو تعبیر می‌شود. درواقع، فیلم توهین آمیز اخیر، که به انواع شاخص‌ها و ویژگی‌های منفی و سخیف و موهن، از ابتذال و استهجان گرفته تا بی‌مایگی، سطحی گرایی، عصبانیت، ضعف ساختاری و... مبتلاست، نمایان کننده رویا‌ها و آرزوهای سازندگان و سفارش دهندگان این فیلم است. هم از این رو نیز نمی‌توان مسئله تولید این فیلم را بدون درنظر گرفتن وضع و موقعیت کنونی غرب سیاسی و ایدئولوژیک به سرکردگی سرمایه دارهای صهیونیست بررسی کرد. موقعیتی که پس از گذشت ۳۲ سال از ساخته شدن فیلم «تلألو» می‌توان در این فیلم بعینه دید. گویی استنلی کوبریک آینده تمدنی که خود‌زاده آن است را در این فیلم پیش بینی کرده است.

فیلم «تلألو» که اقتباسی است از رمانی نوشته استیون کینگ، روایتی از سقوط و جنون مردی به نام جک تورنس (با بازی جک نیکلسون) است. جک مسئولیت محافظت از یک هتل در منطقه‌ای دور افتاده و کوهستانی را که در فصل زمستان خالی و بلااستفاده می‌شود را برعهده می‌گیرد و به همراه همسر و تنها فرزندش در آن ساکن می‌شوند. محیط بزرگ و نمای زیبای هتل و همچنین امکانات فراوانی که در آن وجود دارد، این خانواده را مفتون آنجا می‌کند. اما رفته رفته اوضاع به گونه‌ای دیگر می‌شود. با گذشت زمان، جک دچار نوعی روان پریشی و جنون می‌شود و به همسر و فرزندش حمله می‌کند تا آن‌ها را بکشد و....

بی‌تردید آنچه فیلم «تلألو» را در تاریخ سینمای جهان برجسته کرده، فقط به ایجاد موقعیت‌های ترسناک با خلق میزانسن و فضاسازی‌های منحصر به فرد محدود نمی‌شود، بلکه‌‌ همان طور که اشاره شد، کوبریک در این فیلم چشم انداز و آینده نظام سرمایه داری و ماتریالیستی غرب را ترسیم کرده است. آینده‌ای که هم اکنون به وقوع پیوسته است.

جک تورنس را در این فیلم می‌توان نماینده و نمادی از نظام سیاسی و اقتصادی غرب مدرن دانست. هدف او از حضور در هتل، آسودگی و کسب درآمد و همچنین تبدیل کردن ایده‌های ذهنی‌اش به رمان است، غافل از اینکه این مکان به ظاهر زیبا و مرفه، برای وی تبدیل به کانون بحران و سقوط می‌شود. جک تورنس شخصیتی بی‌دین و مبتلا به خلأ معنوی است. او همچنین براساس اشارت‌های فیلم، از بی‌اخلاقی و بی‌قید و بند بودن رنج می‌برد. پوچی و بی‌هدفی در زندگی از یک طرف و انزوا و تنهایی از سوی دیگر به مرور زمان جک را به دیوانه‌ای تبدیل می‌کند که حتی تحمل صحبت با نزدیک‌ترین اعضای خانواده خود را نیز ندارد. به طوری که یک گفت‌و‌گوی ساده با همسرش را تبدیل به منازعه‌ای تلخ کرده و واکنش‌های عصبی و توهین‌آمیزی را به خورد زن بی‌نوای خود می‌دهد.

 

جک که خانواده‌اش را با وعده زندگی در بهشتی زمینی به هتل آورد، آنجا را به یک زندان و شکنجه‌گاه برای آن‌ها تبدیل می‌کند. توجیه او برای ماندن در آن محل، تعهد به قراردادی است که با کارفرما‌هایش برای محافظت از هتل بسته بود. وی حتی راه‌های فرار همسر و فرزندش از آنجا را نیز مسدود می‌کند. در پایان دیوانگی جک به حدی می‌رسد که هر کس در مقابلش قرار می‌گیرد را می‌کشد. هرچند که در‌‌نهایت زن و کودک از شر او فرار می‌کنند و جک که در یک لابیرنت گیر افتاده و سرگردان شده سرانجام از سرما یخ می‌زند و می‌میرد. حکایت امروز سردمداران غرب صلیبی-صهیونی و اداره کننده‌های سلطه بر جهان همچون موقعیت جک تورنس در دوره اوج گیری جنون در فیلم «تلألو» است؛ خشم و عصبانیت، فحاشی و توهین به دیگران، سرکوب هرکس که بخواهد از محدوده قدرت او بگریزد و سرگردانی در یک هزارتوی پرپیچ و خم. آیا نظام سرمایه داری صهیونیستی حاکم بر جهان به سرنوشت ضدقهرمان این فیلم دچار خواهد شد؟