دیوانه به ریش ما خندید

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «آرامش» چنین آمده است:

 

یکی از مجتهدان عالی مقام و صاحب کرامت در نجف اشرف، سال‌های نخست زندگی مشترک را سپری می‌کرد. یک روز بعداز نماز صبح می‌خواستند قرآن بخوانند که خانم او بچه شیرخواره را در آغوش این عالم بزرگوار قرار می‌دهد. ایشان به جهت خواندن قرآن بچه را زمین می‌گذارند و بچه شروع به گریه کردن می‌کند. خانم وقتی که گریه بچه را می‌بیند، می‌گوید: خاک برسرت با این قرآن خواندنت!

این عالم بزرگ برای اینکه ناراحت نشود و به خانمشان پرخاش نکنند، فوری بلند می‌شوند و صبحانه نخورده به مدرسه علمیه می‌روند و هم حجره‌ای خود را که از مجتهدین بزرگ بودند، در‌‌ همان جا می‌بیند. مثل اینکه ایشان هم با خانمشان، مشکلی پیدا کرده بودند. هر دو به مطالعه می‌پردازند.

در همین حین دیوانه مشهور نجف در حالی که از بچه‌ها فرار می‌کرده است، به مدرسه علمیه پناه می‌آورد و وقتی مقابل حجره این دو عالم بزرگوار می‌رسد، می‌گوید: بچه‌ها بیایید این دو را تماشا کنید. این دوتا تماشایی هستند. آن یکی زنش آمده چای بریزد قوری چینی را شکسته است و آقا قهرکرده‌اند. آن یکی هم می‌خواسته قرآن بخواند بچه را روی زمین گذاشته، زنش به او گفته است: خاک برسرت، او نیز قرآن نخوانده و صبحانه نخورده به مدرسه آمده است.

این عالم بزرگ انقلابی در روحش ایجاد می‌شود و به هم حجره‌ای خود می‌گوید: بلند شو و به خانه برویم که دیوانه نیز به ما خندید. ما چه آخوندی هستیم؟ تو که نتوانستی قوری شکسته زنت را تحمل کنی و با او رفق مدارا نداشتی، صبحانه نخورده آمدی و من بدبخت هم که زنم گفت: خاک برسرت، بلند شدم و آمدم و دیوانه به ریش ما خندید. (منبع: خانواده پویا/ج۵)

یکی از موارد رفق ومدارا که شاید مهم‌ترین آن باشد، رفق و مدارا با ناهنجاری‌های اخلاقی زن و شوهر است. فرعون کج اندیش بدباور بداخلاق که خودش را خدا می‌داند، همسرش با او سازگاری می‌کند و یکی از زنان برگزیده عالم می‌شود. در سیره بزرگان ما این همزیستی با ناهنجاری‌های همسر از شکوهمند‌ترین آموزه‌ای اخلاقی در زندگی اوصیاء و بزرگان است.