جدیدترین کتاب علی صفایی به چاپ رسید

به گزارش گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»، جدیدترین کتاب علی صفایی حائری که مروری است بر دعای ورود و وداع رمضان، با عنوان «بهار رویش» به چاپ رسید.

برای آشنایی بیشتر با این کتاب که حاصل چهار سخنرانی استاد در ماه مبارک رمضان می‌باشد مقدمه این کتاب را به قلم حجت الاسلام فلسفیان می‌خوانیم:

 

عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجيراً

هر دم از این چشمه چه ها می چشند

در سیزدهمین سال عروج صاحب «بشنو از نی» نوای دیگری از این نی گوش را می نوازد و فکر و قلب و روح منتظران را به شراب طهور بهشتی سیراب و مست جانان می کند.

اگر چه دیر ولی برای امثال ما که مرکبی لنگ دارند و به سختی و کندی قدم بر می دارند و تنها به طلب دلخوشند، رجایی و امیدی هست که بعد از سالها بتوانند چند سخنرانی پر سوز و شور دیگر استاد را در حوزه رمضان و تلاوت دعاهای ورود و وداع آن در فصل بهار قرآن و بهار رویش انسانهای سالک، به متن نوشتاری برگردانده و در اختیار دلهای منتظر و مشتاق اقصی نقاط عالم قرار دهند، شاید که دلی بلرزد و دعای او بدرقه راه پر خطر مملو از گردنه های نفس گیر ما شود که قطعا با خواندن این نواهای سوزان امام ساجدین و رئیس البکائین و این تلاوت و تبین دلداده چنین امامی -که وقتی در کنار روضه رضوان رضوی این دعاها را می خواند در دریای اشک خود غوطه‌ور می شد و حقا که کیلوها وزن کم می کرد- دلها از جا کنده می شوند اگر چه صخره های سنگی باشند که نه تنها به زمین چسپیده که حتی در دل زمین هم ریشه دوانده باشند.

 

 

بهار رویش عنوانی است برگزیده از بیان خود استاد که برای این مجموعه برگزیده شده؛ مجموعه چهار سخنرانی که اولی آن که در سال 1371 ایراد شده تحت عنوان «رمضان؛ ریزش‌ها و محرومیت‌ها» است که از یک طرف بحث بارش و ریزش بی امان بخشش ها و عنایت های رمضان و رزق های وسیع و گستره وجود انسان بر پهن دشت سفره آن است و از طرف دیگر سخن از ظرف واژگون ما و عوامل محرومیت از چنین سفره مزین به غذاها و رزق های گوناگون بدن و فکر و قلب و روح .

گفت‌وگوی دوم: مروری بر دعای ورود ماه رمضان از صحیفه سجادیه

 

بحث دوم که در آستانه ورود به رمضان ایراد شده مروری است بر دعای ورود ماه رمضان از صحیفه سجادیه امام سجاد که به پیش درآمدی از خود استاد مزین شده و در ادامه به شرح و تبین تک تک فرازهای دعا پرداخته می شود که باید بویید و استشمام کرد و چشید و خود را برای ورود به ضیافت الهی تزکیه و تصفیه و آماده نمود.

گفت‌وگوی سوم: «رمضان؛ ریزش‌ها و رویش‌ها

 

گفتگوی سوم عنوان «رمضان؛ ریزش‌ها و رویش‌ها» را به خود گرفته و در میانه ماه رمضان طرح شده -اگر چه مانند بحث دوم تاریخ سال آن معلوم نیست- تلنگر و هشداری است به مهمان که در وسط مهمانی میان‌داری کند و از صاحب خانه تنها دو خواسته را بخواهد؛ اول این که خاک باشد و دوم این که رویشی داشته باشد تا در پایان راه حسرت خاک بودن را بر دل ننشاند و بر لب خویش این چنین زمزمه نکند: يا لَيْتَني‏ كُنْتُ تُرابا

گفت‌وگوی چهارم: مروری کوتاه و فشرده بر دعای وداع امام العارفین از رمضان

 

سخنرانی چهارم مروری کوتاه و فشرده و پر نغز بر دعای وداع امام العارفین از رمضان است که در شب 29 رمضان 1365 ایراد شده. این دعا که به تعبیر خود استاد اینقدر طولانی است که جا دارد انسان از اول ماه به آن مشغول شود بخشی از فرازهای آن تلاوت و تبین شده که همین مختصر به حق حاق دعا را به صحنه آورده و حق مطلب را ادا کرده است و دل و روح هر خواننده ای را مرزوق و بهره مند می نماید.

استاد در بدو شروع انسان ها را فرا می خواند که بیایید تا همگی فخر خدا باشیم و خدا در برابر ملائکه اش به ما افتخار کند و در ادامه وارد بحث دعای وداع شده و بند اول از فراز اول را که وصف خدای خوبیهاست باز می کند که این فراز تا بند 22 این خوبیها را بر می شمارد.
فراز دوم که از بند 23 تا بند 42 را در بر می گیرید مشتمل بر سلام های وداع حضرت است که استاد تمامی آنها را که محور اصلی دعا هست, تلاوت و تشریح می کنند.

و فراز سوم دعا که از بند 43 آغاز و تا پایان دعا را در بر می گیرد و مشتمل بر اقرار و اعتراف و طلب است استاد تنها بند اول آن را می گشایند و به تنها فرصت یک روزه باقی مانده از این ضیافت و مهمانی اشاره دارند و از سالکین راه و مهمانان محزون از وداع می خواهند که این لحظه ها را غنیمت شمارند و به محاسبه و ارزیابی بنشینند و اگر باری نه بسته اند به تضرع و توسل و اعتصام روی بیاورند.

با توجه به طولانی بودن دعا و فشرده بودن بیان استاد بر آن شدیم که متن و ترجمه تمامی دعای وداع را بر اساس ترجمه مرحوم فیض الاسلام در پایان نوشته بیاوریم شاید که مقبول نظر افتد و بی نقش نباشد. ولی با توجه به بیان فراگیر استاد از دعای ورود از ترجمه آن مستغنی هستیم.

و دعای ما در سر انجام کار بیش از این نخواهد بود که مصرانه بگویم:بارالها آنگونه که استاد در دوران غربت و تنهایی حیات خویش اینگونه بر ما نوازیدند و دلها را بی قرار کردند و به افلاک فرا خوانند، او را در برترین حیات ها با کسی که شیدای او بودند یعنی سید ساجدین و امام العارفین هم نوا گردان و ما را هم از این آوای خوش داوودی محروم نگردان آمین یا رب العالمین