چه كساني از سينماي دفاع مقدس مي ترسند

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «کارگری در روزنامه» چنین آمده است:

 

گرچه حدود ربع قرن از پایان جنگ تحمیلی گذشته، اما امروز در شرایطی قرار داریم که بیش از پیش به فرهنگ جهادی و دفاع مقدسی نیازمندیم. غرب صلیبی- صهیونی که اقتدار روزافزون جمهوری اسلامی ایران را کابوسی هراسناک می‌داند و در عین حال توان حمله نظامی را نیز ندارد، ابزارهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و به خصوص رسانه‌ای خود را برای خاموش کردن منادی اصلی «بیداری اسلامی» به کار گرفته است.

واقعیت این است که تهاجم و تحمیل دشمن پایان نیافته، بلکه شکل و شمایل آن تغییر کرده است. کافی است به حجم سخن پراکنی‌ها، فیلم‌ها، سایت‌ها، شبکه‌های ماهواره‌ای، فرقه سازی‌ها، تفرقه افکنی‌ها و سایر فعالیت‌های ضدفرهنگی و رسانه‌ای دیگری که سران جنگ طلب نظام سرمایه داری جهانی طی سال‌های اخیر علیه ایران انجام داده‌اند توجه کنیم تا دریابیم، آنچه ملت ایران با آن مواجه است، یک جنگ تمام عیار و همه جانبه است؛ تا آنجا که براساس بررسی‌های اعلام شده از سوی مراکز آمار جهانی، حجم جنگ نرم غرب علیه ایران در دو سال اخیر، از میزان تهاجم فرهنگی آمریکا علیه بلوک شرق در تمام دوران جنگ سرد بیشتر است.

البته پرواضح است که عملیاتی شدن این جریان تازگی دارد و حداقل اینکه تا پنج، شش سال قبل روند تهاجم فرهنگی و جنگ نرم علیه ایران چنین شدتی نداشت، اما امام خمینی (ره) و رهبر معظم انقلاب (مدظله العالی) در‌‌ همان روز‌ها و سال‌هایی که جنگ تحمیلی تازه به پایان رسیده بود، بار‌ها این مسئله را هشدار داده بودند. از جمله حضرت امام (ره) فرمودند: «... جنگ ما جنگ عقیده است و جغرافیا و مرز نمی‌شناسد...» و یا امام خامنه‌ای که به طور فراوان و مکرر در بیانات خویش موضوع‌هایی چون تهاجم فرهنگی، ناتوی فرهنگی و جنگ نرم را مطرح کرده‌اند.

با اندکی تعمق می‌توان دریافت، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای فرهنگی که محصول منحصر به فرد انقلاب اسلامی محسوب می‌شود، سینمای دفاع مقدس است و تمامی عناصر فرهنگ شیعه در آن دیده می‌شود. سینمای دفاع مقدس، بومی‌ترین ژانر سینمایی ایران و مصداق بارز و تام سینمای ملی است. فیلم‌هایی که در این ژانر دسته بندی می‌شوند، بازتاب دهنده روحیات، ارزش‌ها و شاخص‌های فرهنگ اسلامی- شیعی-ایرانی هستند. به بیان صریح، پاینده و پویابودن سینمای دفاع مقدس، می‌تواند سد محکمی در مقابل جنگ نرم جبهه صلیبی- صهیونی باشد. چون این نوع فیلم‌ها به شکل غیرمستقیم و با مخاطبی انبوه می‌توانند ارزش‌هایی چون ایثارگری، عدالت خواهی، شهادت طلبی، پیروی از ولی فقیه عادل و مقاومت در مقابل فتنه‌های درونی و بیرونی شیطان را به مخاطب خود منتقل کنند و در ذهن و روحش نهادینه سازند.

نکته قابل تأمل این است که در سال‌های پس از دفاع مقدس و گسترش روزافزون فرهنگ رفاه طلب و غرب زده درجامعه، سینمای دفاع مقدس نیز رو به استضعاف رفت. اهمیت سینمای دفاع مقدس زمانی گویا‌تر شد که مشاهده کردیم، سردمداران مدیریت فرهنگی دولت موسوم به اصلاحات که هم اکنون به دام انگلیس پناه برده‌اند، تلاش فراوانی برای سرکوب این نوع سینما کردند. یعنی می‌دانستند فیلم‌هایی که منتشرشده فرهنگ و ارزش‌های جهادی درسطح جامعه هستند، مانعی بر سر راه پیشبرد اهداف آن‌ها برای گسترش اباحه‌گری بود. ناگفته پیداست که یکی از محورهای اصلی جریان‌های سیاسی منحرف و فاسد، سوق دادن مردم و به خصوص جوانان به سمت غرب زدگی و سطحی گرایی و مصرف زدگی بوده است. با این حال، مردم با هویت و برخوردار از شخصیت انقلابی، نشان داده‌اند که علاقه‌ای به همراهی با آن‌ها نداشته و ندارند.

 

تضعیف سینمای دفاع مقدس هم در همین رابطه قابل شناسایی است. یعنی منزوی شدن این فیلم‌ها، یک اتفاق طبیعی و خود به خودی نبود. اینکه عده‌ای می‌گویند سینمای دفاع مقدس به خاطر عدم استقبال مردم کم رنگ شد کاملا باطل است. به خصوص اینکه در جدول فیلم‌های پرفروش و پربیننده سینمای ایران در سال‌های پس از انقلاب همواره نام فیلم‌هایی با موضوع دفاع مقدس دیده می‌شود. واقعیت این است که جریان‌های فرهنگی، سیاسی و رسانه‌ای وابسته به سرمایه داری که منافع خود را در گرو غرب زدگی و تقلیل یافتن آرمان گرایی و عدالت خواهی در جامعه می‌دانسته‌اند، به صورت برنامه ریزی شده و تعمدی، سعی در به حاشیه راندن سینمای دفاع مقدس داشته و دارند.

متأسفانه در سال‌های اخیر نیز موج جدیدی در این راستا پدید آمده که در قالب فیلم‌های به ظاهر جنگی، سعی در تخریب ارزش‌های انقلابی و دفاع مقدسی دارد. این فیلم‌ها عمدتاً با ادعای ضدجنگ بودن و نمایش تصویری تیره و تار از فضای جامعه، ایستادگی ملت ایران در مقابل تجاوز بیگانگان را تحقیر می‌کنند. نکته تأمل برانگیز و تأسف آور این است که این گونه فیلم‌ها، در میان آثار جنگی اکران شده در چند سال گذشته، اکثریت را تشکیل می‌دهند.

خواسته یا ناخواسته، آگاهانه یا ناآگاهانه، سازندگان این نوع فیلم‌ها در مسیر تقدس زدایی از مقاومت و نبرد مقدس مردم ایران در جنگ تحمیلی هشت ساله قرار گرفته‌اند. آن هم درست در شرایطی که دشمنان ایران و اسلام در آن سوی مرز‌ها، هجوم خود به مرزهای عقیدتی و فرهنگی جامعه ما را به اوج خود رسانده‌اند. فیلم‌های سیاه جنگی که با تقلید کورکورانه و جاهلانه از روی فیلم‌های ضدجنگ غربی ساخته شده و می‌شوند، به نوعی نقش مکمل برنامه‌های شبکه‌های ماهواره‌ای ضدایرانی را برای ارزش زدایی از دفاع مقدس بازی می‌کنند. زیرا یکی از ترفندهای ثابت و مکارانه این شبکه‌ها این است که هر سال به مناسبت هفته دفاع مقدس برنامه‌هایی شبهه افکن و مخرب را درباره این بخش از تاریخ پرافتخار ایران نمایش می‌دهند. حتی در برخی از این برنامه‌ها، کشور ما به عنوان آغازگر و مسئول اصلی جنگ هشت ساله معرفی می‌شود!

نگاه باب شده در سینمای جنگی امروز ایران یک انحراف بزرگ است که عدم ترمیم آن لطمات فراوانی را در پی خواهد داشت. این انحراف از آنجا ناشی می‌شود که اساساً کشور ما در آن جنگ در مقام مدافع و مقاوم بود. هم از این رو ارائه نگاه ضدجنگ به مقاومت، نوعی نقض غرض محسوب می‌شود. چنین فیلم‌هایی را نمی‌توان ضدجنگ دانست، بلکه این آثار ضدمقاومت هستند. یعنی پایداری ملت ایران در جنگ را مخدوش می‌کنند، نه خود جنگ را.

این یک جفای بزرگ به یکی از طلایی‌ترین نقاط تاریخ سرزمینمان است. مقابله پیروزمندانه با حمله رژیم بعث عراق به ایران و حمایت ده‌ها کشور از صدام برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی و تصرف ایران یک افتخار بزرگ است. نمی‌توان با سهل انگاری در برابر ریاکاری عده‌ای، بیش از این اجازه تخریب دفاع مقدس را در برخی از فیلم‌های جنگی داد.

بنابراین به موازات حمایت از تولید فیلم‌های دفاع مقدسی به عنوان یک ضرورت اجتناب ناپذیر فرهنگی، باید در مقابل فیلم‌های ضدمقاومت هم ایستاد و مانع از گسترش یافتن چنین آثاری شد.