كاش هداياي پارالمپيكي‌ها مانند المپيكي‌ها يك هفته‌اي پرداخت مي‌شد

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ در روزهايي كه ورزش كشور با تعليق و استيضاح وزير ورزش دست و پنجه نرم مي كند كمتر كسي موفقيت هاي ورزشكاران معلول و جانباز كشورمان در پارالمپيك لندن را به ياد دارد و حتي مسئولان ورزش كشور نيز فراموش كرده اند اين ورزشكاران با تحمل چه سختي هايي اين مدال ها را بر گردن آويختند.

روزهايي را به ياد داريم كه مسئولان ورزش كشور از برابري هداياي ورزشكاران جانباز و معلول با ورزشكاران سالم صحبت مي كردند و در مصاحبه هاي خود اين موضوع را افتخاري مي دانستند كه در طول تاريخ ورزش ايران بي نظير است و ورزشكاران جانباز و معلول ما نيز دلخوش به اينكه نگاه جامعه ورزش به آنها تغيير كرده است، راهي لندن شدند.

البته نبايد از ياد برد كه اين ورزشكاران كشورمان هيچ چشم داشتي به مسائل مالي نداشته و ندارند و بارها اعلام كرده اند كه اگر در پارالمپيك با تمام وجود به ميدان رفتند به خاطر وعده هاي جايزه و سكه هاي طلا نبوده است و تنها براي اقتدار ايران و اهتزاز پرچم كشورمان تلاش كردند و كوشيدند تا گوشه اي از حماسه رزمندگان 8 سال دفاع مقدس را اين بار در لندن تكرار كنند.

 

اما بد نيست كه كلاه خودمان را قاضي كنيم و ببينيم كه آيا واقعا توانستيم گوشه اي از اقتدار و ايستادگي آنها را جبران كنيم؟ شايد در نگاه اول بگوييم آري! اما واقعيت اين است كه خيلي زود آنها را از ياد برديم و بيش از اينكه به دنبال تجليل از آنها باشيم سرگرم مسائل سياسي موجود در ورزش شديم و استيضاح وزير ورزش را بر هر چيز ديگري ترجيح داديم.

چنان سرگرم درگيري كميته ملي المپيك و وزارت ورزش براي حل مشكل تعليق و ارسال نامه هاي مشكوك از اخبار داخلي فدراسيون ها به IOC و در ادامه تهديدهاي كميته بين المللي المپيك شديم كه از يادمان رفت كه بيش از 3 هفته از پايان پارالمپيك گذشت و هيچ خبري از مراسم تجليل و قدرداني از زحمات اين ورزشكاران نيست و آنها نيز بي ادعا سر خانه و زندگي خودشان رفتند و تنها از دور هياهويي كه جامعه ورزش را فراگرفته است نظاره مي كنند.

حتي خود ما خبرنگاران هم پيگيري نكرديم كه آيا هنوز هم تلفن هاي تهديدآميز به كرم زاده براي دست ندادن با همسر وليعهد انگليس ادامه دارد يا نه و ترجيح داديم خودش به تنهايي با اين مشكل كنار بيايد. آيا خبر داريم كه  سيامند رحمان، قويترين مرد جهان امروز در چه حالي است؟ آيا مي دانيم كه بانوي كماندار كشورمان پس از كسب نخستين مدال طلاي تاريخ ورزش ايران در پارالمپيك كجاست و در چه شرايطي قرار دارد؟

 

بخشي از اين كوتاهي ها مربوط به ما رسانه هاست كه صداي اين ورزشكاران را به گوش مسئولان نرسانديم و بخش اعظمي از آن نيز به بي توجهي مسئولان بر مي گردد.

تكرار گذشته شايد كار چندان درستي نباشد اما اين ورزشكاران در مراسم بدرقه براي اعزام به مسابقات تنها ماندند و پس از بازگشت به ايران نيز شرايط بهتري نداشتند.

در روزهايي كه هنوز هم با گذشت 2 ماه از پايان المپيك ورزشكاران مدال آور در لندن مورد تقدير رئيس جمهور و رئيس مجلس قرار مي گيرند و جوايز خود را يك هفته پس از ورود به كشور دريافت كردند، ورزشكاران پارالمپيك همچنان به دنبال دريافت هداياي گذشته خود هستند و وعده هاي مسئولان در خصوص پرداخت جوايز آنها محقق نشده است.

پيش از اين قرار بود جوايز مدال آوران المپيك و پارالمپيك بر حسب مدال طلا، نقره و برنز به ترتيب 200، 150 و 100 سكه طلا باشد و به محض ورود آنها به كشور پرداخت شود اما هنوز خبري از جوايز پارالمپيكي ها و مراسم تقدير از آنها نيست.

شايد دليل اين تاخير افزايش قيمت سكه در كشور باشد و مسئولان وزارت ورزش نيز منتظرند تا قيمت طلا و ارز در كشور به ثبات برسد اما اميدواريم اين وعده ها به زودي محقق شود و در نهايت شاهد كاهش تعداد سكه هاي آنها نباشيم.

 

به خودمان كه در رسانه ها فعاليت مي كنيم و رسالت خبررساني را بر عهده داريم و به مسئولان كه وظيفه حمايت از ورزشكاران را دارند يادآور مي شويم كه فراموش نكنيم كه اين ورزشكاران در شرايطي متفاوت نسبت به ساير ورزشكاران مدال آوري كرده اند و به دليل شرايط ويژه جسماني كه دارند با هزينه هاي زيادي رو به رو هستند و پرداخت به موقع هداياي آنها مي تواند تا حدودي از مشكلات آنها بكاهد تا با تمركز و طيب خاطر بيشتري به تمرينات خود براي حضوري موفق در بازي هاي آسيايي و المپيك بپردازند.