مثبت در مثبت منفی در منفی

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «جوانی در همین نزدیکی‌ها» چنین آمده است:

 

یادمه اول راهنمایی که بودم وقتی معلممون می‌خواست ضرب منفی و مثبت در همدیگه را یادمون بده می‌گفت منفی دشمن و مثبت دوست است، می‌گفت منفی در منفی می‌شود مثبت چون دشمنِ دشمن ما می‌شود دوست ما، مثبت در مثبت می‌شود مثبت چون دوستِ دوست ما می‌شود دوست ما، منفی در مثبت می‌شود منفی چون دشمن دوست ما می‌شود دشمن ما، مثبت در منفی می‌شود منفی چون دوست دشمن ما می‌شود دشمن ما...!

این روز‌ها وقتی به جهان نگاه می‌کنم یک عالمه منفی و مثبت پیدا می‌کنم که باید در هم ضربشون کنیم تا بفهمیم چه باید کرد اما حیف بعضی‌ها که خیلی حرف می‌زنند ولی فرق منفی و مثبت را هم نمی‌فه‌مند، این روز‌ها از ۲۰: ۳۰ خودمون گرفته تا اتاق خبر من و تو و اخبار بی‌بی سی و صدای آمریکا همه شده سوریه و ماجرای بشار اسد، از اخبار نمی‌شه هیچی را فهمید چون یک طرف می‌گه بشار اسد پیروزه و یک طرف می‌گه مخالفاش، اینکه کی پیروز می‌شه را باید توی دقیقه ۹۰ دید؛ این وسط برای من مهم اینه که کدوم طرف باماست؟

 

سوریه نه یک حکومت دموکراتیک با آزادی‌های گسترده مدنی است نه یک دیکتاتوری پر خفقان، نه همه طرفدار بشار اسد هستند نه همه مخالف او، چیزی که همه می‌دانند این است که سوریه اندازه ده‌ها کشور شیخ نشین حاشیه خلیج فارس برای هردوطرف دعوا اهمیت دارد، این روز‌ها وقتی بخوای سوریه را با ضرب‌های ریاضی محاسبه کنی می‌بینی هم مثبت در مثبت است و هم منفی در منفی اما این وسط نمی‌دانم چرا بعضی‌ها از این ضرب ساده جواب غلط بدست می‌آورند، سوریه منفی در منفی است چون سالهاست اسراییل می‌داند تا وقتی سوریه و حزب الله و حماس دور تا دورش هستند نه می‌تواند به نیل تا فراتش فکر کند نه به حمله هوایی و موشکی به ایران.

 

سوریه خوب دشمنی است برای دشمنی با اسراییل یعنی رژیمی که هر شب رهبرانش خواب حمله به ایران را می‌بینند، سوریه منفی در منفی است چون دشمن مخالفان‌اش است و مخالفانش خون شیعیان را مباح می‌دانند و حتی یکی از مفتی‌های سوریه چندی پیش حکم داده بود تجاوز به مال و جان و ناموس علویان حلال است، سوریه منفی در منفی است چون سالهایی که ایران زیر موشک و بمب صدام بود منبع اصلی سلاح‌های ایران برای جنگ با عراق، سوریه بود، در دوران جنگ سرد هرجنگی که رخ داد پاراکسی‌وار بود یعنی دوطرف جنگ یکی به نیابت از بلوک غرب که می‌شد آمریکا و یکی به نیابت بلوک شرق که می‌شد شوروی باهم می‌جنگیدند اما وسیع‌ترین جنگ دوران جنگ سرد تنها جنگی بود که پاراکسی وار نبود و هم شوروی و هم آمریکا در یک جبهه می‌جنگیدند و آن جنگ هم جنگ ایران و عراق بود، روزهایی که ایران گلوله کلاشینکف و سیم خاردار هم نداشت، مرحوم حافظ اسد (پدر بشار اسد) برخلاف سایر رهبران عرب تا دم قطعنامه ایران را یاری کرد و اگر نبود حمایت‌های سوریه از ایران معلوم نبود عراق تا کجا‌ها پیشروی می‌کرد،‌‌ همان زمان‌ها یکی از مرحوم حافظ اسد پرسید چرا مثل سایر اعراب بجای کمک به ایران به عراق که از ما اعراب است کمک نکردی و او هم گفته بود: در روزگاری که همه اعراب علیه سوریه می‌شوند ایران پشت سوریه را خالی نمی‌کند.

سوریه مثبت در مثبت است چون دوست گروه‌های مقاومتی لبنان و فلسطین است و تا زمانی که چیزی به اسم حزب الله و حماس وجود دارد اسراییل به فکر تمامیت ارضی خود است نه نیل تا فرات و بزرگ‌تر از آن گرفتن گریبان ایران که موشک‌هایش می‌تواند در چندساعت تمام اسراییل را تبدیل به قبرستان کند، سوریه مثبت در مثبت است چون برخلاف دشمنانش که کشتن ما شیعیان را کلید بهشت می‌دانند شیعیان را دوست دارد و با شیعیان تقریبا عقد اخوتی عجیب بسته هرچند که رهبرانش سنی هستند.

 

بی‌شک اگر ایران بخواهد بدون زبان دیپلماتیک که در آن پیشوند تمامی کشور‌ها می‌شود ملت دوست فقط ۵کشور را ملت دوست خود بداند اگر اولین آن‌ها سوریه نباشد یکی از آن‌ها سوریه است. اما اوضاع در سوریه عجیب است بشار اسد توانست پیروز راهپیمایی‌ها باشد مخالفانش حتی نتوانستند یک راهپیمایی آبرومندانه‌ای که حداقل یک پنجم تعداد افراد حاضر در راهپیمایی‌های طرفداران اسد است داشته باشند و این یعنی در مقابل تظاهرات حامیان بشار که بدبینانه‌ترین چشم با دیدن تصاویرش می‌گوید بالای ۳۰۰هزار نفر هستند شکست خورده‌اند و حالا دست به سلاح‌های عربستانی و ترکیه‌ای و اسراییلی بردند و خود عربستان می‌گوید۳۰هزار نفر برای مبارزه با بشار اسد به سوریه فرستاده که این اوضاع سوریه را قمر در عقرب می‌کند.

 

مردم سوریه این روز‌ها می‌دانند که عاقبت رفتن اسد برای آن‌ها حداقل می‌شود ۱۰سالی زندگی به سبک سومالی و به قول مک گورین در قلاده‌های طلا: می‌کشن و کشته می‌شن فقط خون ـه که مردم رو آروم می‌کنه!‌‌ همان رویایی که می‌شد وقتی راهپیمایی سکوت تهران تبدیل شد به حمله به پایگاهی که حدود۵۰۰قبضه تفنگ در وجود داشت دید. اسراییل خوب می‌داند که تا زمانی که سوریه خودش با خودش بجنگد کار برای لبنان و فلسطین دشوار می‌شود و از طرف دیگر می‌تواند فشار به دولت نوری مالکی را افزایش بدهد و یکی دیگر از متحدان منطقه‌ای ایران را به آتش افتراق و ناامنی بیاندازد. امااز جهت دیگر نیز سوریه این سال‌ها رضایت زائران ایرانی را فراهم کرده و مخالفان اسد بخاطر مواضع ضدشیعی خود هنوز بر جایی مسلط نشده چندین مورد دست به آدم ربایی زائران ایرانی زده و اکنون حدود۵۰ایرانی نزد مخالفان اسد زندانی‌اند.

این روز‌ها در سوریه چیزی به اسم تظاهرات وجود ندارد و آنجا شده میدان جنگ اما چیزی که یادم هست اینه که خیلی از طرفداران بشار اسد با پرچم ایران به راهپیمایی پا گذاشتن و مخالفان بشاراسد پرچم ایران را در سوریه آتش زدند. رفتن بشاراسد تقریبا چیز محالیست چون او توانسته دلهای سوریه‌ای‌ها را فتح کند و این برایش بزرگ‌ترین امتیاز و برگ برنده در این جنگ نابرابر است اما ایران نباید یادش برود روزگاری که خودش در حال و هوای سوریه بود چه کسی با جان و دل به یاری‌اش شتافت. راستی منفی در منفی جوابش چی می‌شه؟

آیا اسد با خیل طرفدارانش باقی می‌ماند؟