تحليل سياسي تدفين شهداء در دانشگاه اميرکبير

بالاخره تدفين شهداء در دانشگاه ما انجام شد و بنده به شخصه ابدا نمي توانم خوشحالي زايد الوصفم را از اين اتفاق بازگو کنم. ولي نتايج نسبتا بزرگي از اين اتفاق ظاهرا کوچک گرفته شد که بسيار خوب است مورد بررسي قرار بگيرند. اين مقاله در صدد بررسي نتايج تدفين شهداء است.

بيرون دانشگاه
در بين مردم با توجه به نحوه ي برگزاري مراسم و کارهايي که صدا و سيما و رسانه ها انجام دادند اين اتفاق يک استقبال با شکوه از شهداء بود که واقعا کم سابقه بود. حتي تدفين دانشگاه تهران هم اين قدر سر و صدا نکرد و اين قدر با شکوه برگزار نشد. طبيعتا از اين بيشتر و بهتر نمي توان انتظار داشت. کارها و صداهاي معترضين هم به عنوان مخالفت با اصل شهداء برداشت شد (که برداشت درستي هم بود).

درون دانشگاه - مخالفين
اما در دانشگاه خودمان در طيف مخالفين دو دستگي بوجود آمد. به وضوح گروهي از مخالفين معتقد به مقاومت منفي (عدم مشارکت) بودند. گروهي هم که مشخصا گرايشات مارکسيستي و سوسياليستي داشتند به همراه افرادي که مقداري تندتر بودند وارد درگيري فيزيکي شدند. ولي به وضوح هر دو اين گروه ها اشتباهي بزرگ مرتکب شدند و فرصتي طلايي را از دست دادند.

آن گروهي که وارد درگيري شدند که حقيقتا خودزني کردند و اگر کمي سابقه ي کار سياسي در اميرکبير مي داشتند مي فهميدند که تنها دستاوردشان چند روزي دستگيري و مظلوم نمايي خواهد بود که مثل هميشه بالاخره آزاد خواهند شد و چندان تاثيري از اين کار نخواهند ديد. اما آن هايي که مقاومت منفي کردند باز وضعيت خيلي بهتري داشتند ولي با توجه به اين که مسلمانان بيشتري در اين طيف بودند حقيقتا مي توانستند استفاده اي مهم از تدفين ببرند که نبردند. بهترين راه اين بود که خود اين افراد وارد تشييع جنازه مي شدند و اصلا نام شوراي صنفي را به عنوان يکي از تشکل هاي شرکت کننده در اين مساله ثبت مي کردند و از فردايش هر روز جلوي قبور اين شهداء ميتينگ مي گذاشتند و خودشان را به عنوان مدافع اصلي شهداء معرفي مي کردند و به اين صورت اين تهديد را تبديل به يک فرصت مي کردند و در عين حال جايگاه بهتري ميان طيف هاي مذهبي ولي خاکستري پيدا مي کردند. (البته واقعا اين يک انتظار بيش از حد است از يک گروه نه چندان باهوش سياسي!) خيلي از جامعه ي دانشگاهي هم جذب اين گروه مي شدند و حتي شايد فرصتي براي احياي دوباره ي رمق از دست رفته ي اين طيف مي شد.

در عين حال اين طيف نشان داد که داراي حمايت مردمي چنداني خارج از دانشگاه نيست. مشخص است که تکريم شهداء در چشم جامعه ي ما جايگاه بلندي دارد و مخالفين با اين کار پشتوانه ي مردميشان را کمرنگ تر کردند و در تاريخ ثبت خواهد شد که مخالفين جمهوري اسلامي با شهداي آن که در راه حفظ اسلام و ايران رفته بودند مخالفت کردند و به اين صورت اساسا قابليت رهبري کردن يک جنبش عظيم و مهم اجتماعي به کلي از اين جريان گرفته شد.

درون دانشگاه - موافقين
در طيف مذهبي دانشگاه هم اختلافاتي بود. تشکل هايي بودند که به دليل آماده نديدن جو دانشگاه مخالف تدفين بودند ولي به وضوح آن تشکل ها از بازندگان بزرگ اين برنامه بودند، چرا که اين در تاريخ اين تشکل ها خواهد ماند که با تدفين شهداء همراهي نکردند و هيچ اسمي از آن ها در اين رابطه برده نخواهد شد. آيا اين براي آيندگان قابل توجيه خواهد بود؟ ...

خدانگهدار

پانوشت:

- مهم ترين استدلال مخالفين به عنوان استدلال پس از تدفين اين است که بچه هاي ما مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. چند مساله مطرح است. يکي اين که بنده به شخصه از اين که کسي مورد ضرب و شتم قرار گرفته متاسفم، ولي اين بسيار اشتباه است که به خاطر يک ظلم نسبتا کوچک بيائيم جاي ظالم و مظلوم اصلي را عوض کنيم. صحبت در اين باره زياد است که به احتمال زياد يک پست جداگانه به آن اختصاص خواهم داد.

- به دوستان خبرنامه ي اميرکبير مي گويم که حرف قدرت با حرف زور خيلي فرق مي کند. قدرت في نفسه چيز بدي نيست. اتفاقا به دست آوردنش براي اهل حق و ايمان واجب است. همچنين براي برقراري قانون، حتي قوانين رانندگي لازم است گاهي از زور استفاده شود. در نتيجه اين که اين مراسم با مقداري استفاده از قوه ي قهريه انجام شد دليلي براي بد بودن مراسم نيست.

- آرزو مي کنم اين دوستاني که به خاطر شيطنت بيش از حد دستگير شده اند هرچه سريع تر آزاد شوند که تنها محلي که ممکن است کمي چهره ي مراسم را تقليل بدهد همين مظلوم نمايي هاست. اين دوستان سعي کردند به جاي اظهار عقيده، اعمال عقيده کنند که در هيچ جامعه اي پذيرفته نيست.

- آن گروه هاي مذهبي که شرکتي در تدفين نداشته اند هرگز نبايد منفعل شوند. چرا که حقيقتا هيچ وقت دير نيست. همان که در بالاي وبلاگم نوشته ام: ز هر چه غير يار استغفرالله

/انتهاي پيام/