بررسي تأثير ميدان مغناطيسي بر رسوب پروتئين آميلين در بيماران ديابتي

به گزارش گروه علمي و آموزشي «شبكه خبر دانشجو»، تجمع پروتئين در شكل رسوبات آميلوئيدي ويژگي بارز بسياري از بيماري هاي زوال عصبي نظير آلزايمر، پاركينسون و بيماري هاي ديگري شامل بيماري آميلوئيدي سيستماتيك و ديابت مليتوس نوع دو است.

ديابت مليتوس نوع دو (T2DM) يك بيماري پيشرونده زوال سلول هاي بتاي پانكراس است؛ به طور كلي بيش از 200 ميليون نفر در جهان به اين بيماري مبتلا هستند.

تشكيل رسوبات آميلوئيدي در جزاير لانگرهانس ويژگي پاتوفيزيولوژيكي بارز در T2DMاست.

پروتئين اصلي تشكيل دهنده رسوبات آميلوئيدي در سلول هاي بتاي پانكراس، يك پلي پپتيد 37 اسيد آمينه اي به نام پلي پپتيد آميلوئيدي جزيره اي (IAPP) يا آميلين است.

مريم حسنلو، دانش آموخته رشته ژنتيك كه اين طرح تحقيقاتي در قالب پايان نامه كارشناسي ارشد وي انجام و ارائه شده است با بيان مطلب فوق اظهار داشت: با پيشرفت علم و فناوري و ظهور وسايل و امكانات جديد با پديده هايي روبرو مي شويم كه از ايمني و بي خطر بودن آن و نيز تأثير آن بر سيستم هاي زنده بي اطلاع هستيم؛ يكي از اين پديده ها ميدان مغناطيسي ايستا است كه امروزه در بسياري از وسايل رفاهي و تشخيص پزشكي مورد استفاده قرار مي گيرد.

وي در تشريح مراحل پژوهش خود گفت: به منظور بررسي تأثير ميدان مغناطيسي بر تجمع پروتئين آميلين، سلول هاي CHO را با پلاسميد بيان كننده proIAPP متصل به EGFP ترانسفكت كرديم، سپس سلول ها را در معرض ميدان مغناطيسي قرار داديم، وجود و مقدار تشكيل آميلوئيد در اين سلول ها را به كمك مورفولوژي EGFP و نيز رنگ آميزي كونگورد بررسي كرديم، تشكيل فيبريل آميلوئيدي در سلول هاي CHO در دو نمونه كنترل و قرار گرفته در معرض ميدان نيز به صورت كمي به وسيله آزمون اتصال تيوفلاوين T و كونگورد سنجيده شد، سلول هاي CHO قرار گرفته در معرض ميدان در مقدار آميلوئيد تشكيل شده در مقايسه با نمونه كنترل كاهش نشان مي دادند.

حسنلو در پايان تاكيد كرد: ميدان مغناطيسي مي تواند سرعت تشكيل آميلوئيد را تحت تاثير قرار دهد و شايد بتوان از آن در آينده به عنوان ابزار درماني استفاده كرد.

لازم به ذكر است، اين پژوهش با راهنمايي دكتر حميدرضا كلهر و با مشاوره دكتر مجيد صادقي زاده از اعضاي هيئت علمي دانشكده علوم پايه دانشگاه انجام شد./انتهاي پيام/