برگزاري همايشهاي پر خرج و بيثمر؛ مصداق بارز اسراف
وقتي به تعبير يكي از استادان دانشگاه، خروجي 99 درصد سمينارها در كشور ما علمي نيست، نبايد چندان هم جاي تعجب باشد كه هزينه برپايي همايشها و سمينارها در ايران، چيزي در حدود 200 ميليارد تومان برآورد شود؛
تازه اين هزينهها، فقط مربوط به برگزاري همايشهاي دولتي و عمومي است و همايشهاي بخش خصوصي، همچنين مجالس عروسي و جشن هاي پر خرج مردمي را شامل نمي شود!اين واقعيت تاسف بار وجود دارد كه رشد حيرت آور گرايش به برگزاري انواع همايش ها، سمينارها و کنفرانس هايي که اغلب بدون هرگونه توجيه علمي و تاثيرگذاري مثبت و صرفا با توجيه گري حرفه اي برخي مديران و صرف هزينه هاي هنگفت و پيش بيني نشده برگزار مي شود، خود نشانه آسيبي عمومي در فضاي مديريتي کشور است.
بي شك برگزاري همايش هاي متعدد، با موضوعات مختلف و از سوي دستگاه هاي گوناگون، هزينه هاي سنگيني بر بودجه نهادها و سازمان ها تحميل مي کند؛ بويژه همايش هايي که پيشوند «بين المللي» داشته باشد بيش از آن كه با هدف گره گشايي از مشکلات واقعي و اولويت دار کشور همراه باشد، به درد کارنامه کاري برخي مديران مي آيد و البته طبعا مديران هزينه اين برگزاري ها را از کيسه بيت المال تقبل مي کنند!!
حتي اگر قائل به اين باشيم كه اين همايش ها در راستاي گره گشايي از مشکلات كشور هستند، باز هم ميزان اثرگذاري آنها به نسبت هزينه هايشان از سوي صاحبنظران مورد ترديد جدي واقع مي شود و دقيقا از همين جاست كه ذهنيت بدبيني در بين مردم نسبت به اين قبيل امور شكل مي گيرد.
پرسش اصلي اما اينجاست که چه بخشي از همايش ها و سمينارهاي متعدد و اغلب پرهزينه اي که برگزار مي شوند، ضروري هستند و چه بخشي از آنها غير ضروري اند؟ و آيا اصولا ملاک و معياري براي سنجش ضرورت همايش ها و سمينارها وجود دارد؟
در حال حاضر بنا بر آمار موجود ساليانه چيزي در حدود 400 همايش دولتي در كشور ما برگزار ميشود؛ در اين خصوص واقعا جاي طرح اين سوال وجود دارد كه به راستي چرا و بر پايه چه منطق و استدلالي بايد اين همه پول بيتالمال و مهمتر از آن وقت كاركنان دولت صرف برگزاري اين قبيل همايشهايي شود كه به اذعان كارشناسان، اغلب آنها غيركاربردي و بيثمر هستند؟!
اين مسئله - با توجه به اينكه در سال اصلاح الگوي مصرف قرار داريم و مي دانيم كه در حقيقت برپايي بسياري از اين کنگره ها و سمينارها خود مصداق اسراف به عنوان يك عيب ملي است - بايد بيش از پيش به دغدغه جدي مسئولان و نيز مطالبه عمومي در جهت مقابله با ريخت و پاش هاي اين چنيني تبديل شود.
در اين ميان با توجه به اينكه براي برپايي اين قبيل همايش ها و گردهمايي ها، هزينههاي سنگين و گاه نجومي از خزانه بيت المال پرداخت ميشود، لذا لزوم اصلاح الگوي مصرف و توجه به صرفهجويي و جلوگيري از اسراف و تبذير در راستاي پاسداري از منابع گرانبهاي مادي و معنوي کشور كاملاً ضروري به نظر ميرسد./انتهاي پيام/