تشخيص محل دقيق سلولهاي سرطاني با استفاده از نانوذرات درخشان کرنل
به گزارش گروه علمي و آموزشي «شبکه خبر دانشجو»، بنابر گفته محققان مرکز سرطان (MSKCC) نقاط کرنل که به نام نقاط C نيز شناخته ميشوند، از نظر زيستي بيخطر و پايدار بوده و اندازه آنها آنقدر کوچک است که به راحتي ميتوانند از ميان ساختارهاي بدن عبور کنند.
اين ذرات ميتوانند از کليه نيز عبور کرده و با ادرار از بدن خارج شوند؛ تجمع ذرات کرنل در مثانه موش 45 دقيقه پس از تزريق يک ذره منفرد C از چندين مولکولرنگي تشکيل شده است که درون پوستهاي از جنس سيليکا قرار گرفته و اندازه آنها ميتوانند تا حد پنج نانومتر کوچک باشد. اين پوسته سيليکايي از نظر شيميايي غيرفعال و بياثر است.
پوشاندن اين ذرات با لايهاي از اتيلن گليکول (فرايندي که نام PEGylation ناميده ميشود) موجب ميشود اين ذرات در برابر سيستم ايمني بدن پايداري بيشتري داشته (به عنوان عامل خارجي شناخته نشوند) و زمان بيشتري براي يافتن سلولهاي سرطاني در اختيار داشته باشند.
سطح خارجي اين نانوذرات را ميتوان با مولکولهاي آلي که توانايي اتصال به گيرندههاي خاصي در سطح سلول سرطاني يا حتي داخل آن را دارند، پوشاند.
زماني که دستهاي از مولکولهاي رنگي که درون يک نقطه منفرد جمع شدهاند، در معرض نور مادون قرمز نزديک قرار ميگيرند، فلورسانس بسيار بهتري نسبت به تکمولکول رنگي ايجاد کرده و در نتيجه با روشن کردن سلولهاي بدخيم، جراح را در يافتن و درآوردن آنها کمک ميکنند.
بنابر گفته محققان MSKCC، ميتوان از اين فناوري براي نشان دادن ميزان رگهاي خوني درون تومور، مرگ سلول، پاسخ به درمانهاي صورت گرفته، و انتشار مخرب يا متاستاتيک (جابهجا شونده) سلولهاي بدخيم به غدد لنفي و اندامهاي ديگر بهره برد.
نقاط کرنل براي اولين بار توسط هويسوونگ اُو در سال 2005 توسعه داده شده و سپس يکي از دانشجويان پروفسور اولريخ ويشنر، استاديار علوم و مهندسي مواد در دانشگاه کرنل اين کار را ادامه داد.
در نهايت دکتر ميشل برادبري از MSKCC اين نقاط را تقويت کرده و آن را روي موشها آزمايش کرد.
دکتر ميشل برادبري ميگويد: براي اطمينان از تشخيص زودهنگام يک تومور و آغاز به درمان آن در زماني کوتاه، نياز به روبشگرهاي بسيار ويژه و حساس و راهبردهاي تصويربرداري مولکولي خاص داريم.
وي در ادامه افزود: حال شايد بتوان از يافتههاي ما براي بررسي هدفگيري و درمان تومورها در کلينيک استفاده کرده و پزشکان بتوانند از اين فناوري براي پيگيري اثر درمانهاي صورت گرفته روي تکتک بيماران بهره ببرند.
نتيجه کار اين محققان در مجله Nano Letters منتشر شده است./انتهاي پيام/