مقاوم سازي بناهاي تاريخي در برابر زلزله با استفاده از تزريق شيميايي

به گزارش گروه علمي «شبکه خبر دانشجو»، با توجه به اهميت آثار باستاني و بناهاي تاريخي كه مبين تمدن و قدمت تاريخي هر ملتي محسوب مي شود و همچنين با توجه به سرعت گرفتن تخريب بناهاي باستاني در دهه هاي اخير به علت آلودگي هاي زيست محيطي ناشي از فعاليت هاي بشر، بحث مرمت و مقاوم سازي بناهاي تاريخي اهميت ويژه اي يافته است.

محمد هاديان دانش آموخته رشته مهندسي عمران گرايش خاك و پي، كه اين پژوهش در قالب پايان نامه كارشناسي ارشد وي انجام و ارائه شد، در ادامه مطلب فوق به برشمردن برخي از اين مواد پرداخت و گفت: از مواد شيميايي قابل تزريق مي توان به پليمرها، دوغاب سيمان و دوغاب آهك اشاره نمود كه با توجه به سازگاري بيشتر دوغاب هاي سيمان و آهك از جنبه فيزيكي با مصالح بناي اصلي تاكيد بيشتر بر استفاده از دوغاب سيمان به علت ايجاد مقاومت بيشتر و سريعتر نسبت به دوغاب آهك مي باشد.

وي در ادامه افزود: از آنجائيكه تزريق دوغاب باعث ايجاد يكپارچگي و پيوستگي مصالح در بنا مي شود، سبب انتقال بهتر نيروهاي فشاري به زمين و جلوگيري از ايجاد تنش هاي كششي در بنا مي شود.

پژوهشگر دانشگاه تربيت مدرس با تاكيد بر اين مطلب كه مهمترين عامل تخريب بناها در ايران زلزله مي باشد، گفت: از آنجائيكه از مهمترين عوامل تخريب بناها در ايران زلزله مي باشد، افزايش مقاومت برشي بنا، جهت مقابله با نيروهاي جانبي زلزله از اهميت ويژه اي برخوردار است، لذا در اين تحقيق نسبت به دسته بندي مصالح بناهاي تاريخي ايران كه عموماً شامل آجر با ملات هاي گچ خاكي و ماسه آهكي مي باشد، اقدام شد.

سپس 3 نوع دوغاب آهك، آهك سيمان و سيمان در نمونه هاي ساخته شده با مصالح فوق به تفكيك با رعايت ضوابط مربوطه تزريق شد و بر روي نمونه هاي تزريق شده آزمايشات برش انجام شد.

 وي در پايان اظهار داشت: مقايسه نتايج آزمايشات نسبت به حالت تزريق نشده حاكي از افزايش پارامترهاي مقاومتي، افزايش دانسيته و كاهش انعطاف پذيري بنا مي باشد.

گفتني است، اين پژوهش با راهنمايي دكتر علي كمك پناه و با مشاوره دكتر مسعود سلطاني محمدي از اعضاء هيئت علمي دانشكده فني مهندسي دانشگاه انجام شد./انتهاي پيام/