باران، مسيرهاي منتهي به آزادي را مي شويد!
وقتي با روشن شدن اولين ستاره دنباله دار، ماه مظلوم، شمع بزم شبانه ستاره هاي فروزان مي شود، روي زمين چشم هاي مشتاقي به اشك باز مي شوند و دنبال رد «شهاب»ي مي گردند كه وعده اش را هميشه در هرم سنگين و آبي آخرين سجده هاي طولاني نماز صبح شان چشيده اند.
حالا فكرش را كه مي كنم، مي بينم هميشه قصه همين است تا بوده است. قصه آدمهايي كه خودشان را از زمين جدا مي كنند تا دستشان به آسمانها و راههاي دوست داشتني سايه روشنش برسد، آنجا كه خدا را مي شود نزديك تر و صميمي تر حس كرد و فهميد و وزن اش را روي حجم دل و ديده ادراك كرد.
در اين لحظه هاي بهشتي ، كه مثل ثانيه هاي بين الطلوعين ، ميان طلوع فجر و طلوع خورشيد بيداري، سنگين اما شيرين است، در اين لحظه هاي ناب كه عطر ياد خدا دل از دل ايمان هاي روشن ما مي برد، چه زيباست تداعي خاطره دولت يار، «تعز بها الاسلام و اهله و تذل بها النفاق و اهله»
دولت كريمه عدالت و عشق در راه است، دولت اميد و زيبايي و خواستن و توانستن، دولت محرومان و پابرهنگان، دولت رهايي و آزادي و ياري، دولت ما «دولت مردم».
حالا كه با روشن شدن اولين ستاره دنباله دار، ماه مظلوم، شمع بزم عاشقانه هاي ما در روشنان مهرورزي و ياري گشته ، نام حضرت دوست را به آرامي و مهر هجي مي كنيم و يكصدا همنوا مي شويم ، نواي نينوايي مان را...
بوي پيروزي در فضاي حساس و فروزنده آسمان دل هاي همه ما پيچيده و همه مست از شورو شعوري مظلومانه اما معصوم و ماندگار، آماده مي شويم براي جشني بزرگ!
ملت بزرگ ايران! مسيرهاي منتهي به بهشت آماده جاري شدن شماست. مسيرهاي منتهي به آزادي، به دوست، به انتخاب دولت يار !
بهشت!
ما داريم مي آييم...!
/انتهاي پيام/