شرح یکی از جلسات «کمیته تقسیم پاداش و جوایز ورزشی»

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، وبلاگ طنزهای یک م.ر.سیخونکچی نوشت: اینکه چنین چیزی در دستگاه ورزش کشور وجود دارد یا نه نمی‌‌دانم؛ اما اگر «کمیته تقسیم پاداش و جوایز ورزشی» وجود خارجی داشته باشد، احتمالاً شرح حداقل یکی از جلسات آن اینچنین خواهد بود:

رئیس کمیته: آقای منشی لطفاً دستور جلسه امروز رو قرائت کنید.

منشی جلسه: بله قربان... عرض کنم که تعیین پاداش بازیکنان و کادر تیم ملی فوتبال اولین دستور این جلسه است.

عضو یک: با اینکه تیم ملی از جام جهانی با یک امتیاز حذف شد اما فکر می‌کنم نمایش قابل قبولی داشتیم، باید به شکل ارزنده‌ای از بازیکنان تقدیر بشه.

عضو شماره دو: بله... مخصوصاً که چیزی هم از ارزش‌های ما کم نشد!

رئیس کمیته: بله، دوستان پیشنهادهاشون رو بدن.

عضو شماره دو: من می‌گم به هر کدام از بازیکنان یه پورشه بدیم!

عضو شماره سه: نه بابا... ماشین گرون قیمت دیگه خز شده، پارسال دیگه تو لیگ برتر هم بصورت اشانتیون قرارداد ماشین دادن!

عضو شماره دو: آپارتمان چطوره، یه آپارتمان تو کیش مثلاً؟

عضو شماره سه: من موافقم اما فکر می‌کنم کمه... دوستان توجه داشته باشن که چیزی از ارزش‌های ما کم نشده!

عضو شماره یک: یه ویلا تو شمال هم بدیم!

رئیس کمیته: موافقم.

منشی جلسه: همه موافقید؟

همه اعضا: موافقیم.

منشی جلسه: آقای رئیس، نماینده‌های 4-3 تا شرکت خودروسازی هم اومدن پشت در عاجزانه التماس می‌کنن که یه ماشین هم از طرف اونا بدیم!

عضو شماره سه: می‌گم بیاید بعنوان اشانتیون برای بچه‌های فوتبالیست‌ها، قبول کنیم!

رییس کمیته: این خوبه... بگید برای بچه‌های زیر 5 سال فوتبالیست‌ها قبول می‌کنیم.

منشی جلسه: بله.. بهشون میگم.

عضو شماره سه: من میگم از یکی از بچه‌ها هم بصورت ویژه تقدیر کنیم. یکی از بچه‌ها سه تا سانتر خوب داشت.

رییس کمیته: خوبه... سانتری ده میلیون تومن، سی میلیون تومن بدید بهش.

عضو شماره دو: 3-2 تا از بچه‌ها هم چند بار جلوی شوت‌ها جاخالی نداد که حسابی باارزش بود!

رییس جلسه: به اونا هم بابت هر جاخالی ندادن، 5 میلیون بدید!

 

***

منشی جلسه: دستور جلسه بعدی تعیین پاداش برای تیم ملی والیبال هست که در لیگ جهانی خوش درخشیده.

عضو شماره یک: آقا این چه طرز دستور جلسه خوندنه؟ چرا جانبداری می‌کنید؟ خوش درخشیدن یعنی چی؟!

عضو شماره دو: بله... مخصوصاً که هنوز چیزی هم به ارزش‌های ما افزوده نشده، کو تا قهرمان جهان بشن!

عضو شماره سه: میگم حالا می‌خواید یه چیزی بدیم بهشون؟!

رئیس کمیته: آره... حالا چی بدیم؟

عضو شماره سه: من میگم به هر کدومشون نفری یه پراید بدیم!

عضو شماره دو: چیه خبره آقا... حالا برزیل رو بردن فکر کردن چه خبره؟!

رئیس کمیته: حالا بحث نکنید دوستان... یه چیزی بدید بریم سراغ بقیه تیم‌ها.

عضو شماره یک: حواله خرید قسطی پراید به نظر من مناسبه!

عضو شماره دو: با اینکه فکر می‌کنم زیاده اما حرفی ندارم!

رئیس کمیته: تصویب شد.

 

***

منشی جلسه: دستور بعدی، قهرمانی تیم فوتبال ساحلی در مسابقات بین قاره‌ای هستش.

عضو شماره دو: کسی خبری از تأثیر این برد بر ارزش‌ها نداره؟!

عضو شماره یک: من میگم به هر کدوم یه دست کتونی آدیداس اصل بدیم!

منشی جلسه: جسارته من دخالت میکنم‌ها... اما فوتبال ساحلی رو پابرهنه بازی می‌کنن!

عضو شماره سه: پس همون کتونی هم لازم نیست!

عضو شماره یک: هیچی که نمیشه... یه کرم ضد آفتاب بدیم... تو ساحل معمولاً آفتابه، ما که میریم دریا همیشه می‌سوزیم!

رئیس کمیته: تصویب شد.

 

***

منشی جلسه: تیم ملی دوچرخه سواری هم موفقیت‌های خوبی داشته.

رئیس کمیته: چون وقت نیست من یه پیشنهادی میدم دوستان تصویب کنن بریم پی کارمون.

همه اعضا: بفرمایید.

رئیس کمیته: به هر کدوم کارت یک‌ ساله مترو بدیم انقدر با دوچرخه اینور و اونور نرن!

منشی جلسه: تصویب شد. دیگه بحثی نیست. فقط تو خبرها اومده بود که یکی از قهرمانان ملی مون به فلافل فروشی افتاده و با چرخ دستی فلافل می‌فروشه، به اون هم یه چیزی بدیم آنقدر مجبور نباشه سرپا وایسه.

رئیس کمیته: جدی میگی؟ یعنی سرپا وای میسه پای چرخ، فلافل می‌فروشه؟

منشی جلسه: بله قربان.

رئیس کمیته: این قابل قبول نیست... یه قهرمان ملی صبح تا شب سرپا وایسه فلافل بفروشه؟ پس ما چی کاره‌ایم؟

همه اعضا: نچt>t> نچ نچ... آخ آخ آخ...

رئیس کمیته: آقای منشی، بنویسید بدون نوبت و با الویت، به ایشون یه صندلی مرغوب بدن که دیگه وای نسته! بتونه بصورت نشسته فلافل بفروشه!