توهم رسانه آزاد و دولت متمدن در غرب!

پرده اول : برخورد دولت ها

چند روزي از شروع اغتشاشات در شمال تهران گذشته است و سران غرب در حمايت از اغتشاشگران، نسبت به برخورد دولت با عوامل ناامني اعتراض مي کنند؛ اما :

- پليس انگلستان دقيقا به همين دليل،  140 نفر را بازداشت مي کند.

- 5 روز پس از محکوم کردن حوادث ايران توسط مرکل؛1800 پليس آلمان با اشک‌آور و سلاح سرد به شدت با مخالفان درگير شدند.

- سراسر ايتاليا را اعتراضات در بر مي گيرد و پليس هم به شدت آنان را سرکوب مي کند.

- در اين مدت در آمريکا، اتفاقي رخ نداد؛ اما مردم هنوز تصاوير خشونت آميز سرکوب منتقدين جنگ با اعراق و دستگيري چندين هزار نفره منتقدين در آن کشور را فراموش نکرده اند.

توجه کنيد که هيچ يک از موارد بالا، اقدامي برعليه نظام آن کشور صورت نگرفته است؛ اما آن کشور به شدت با منتقدين برخورد مي کند و از سوي هيچ کشوري در جهان هم مورد توبيخ قرار نمي گيرد.

در مقايسه، بايد برخورد نظام ايران را با آشوبگران به جان و ناموس مردم، که از همان ساعات اول شنبه 23 خرداد، بانک ها و مراکز مختلف را آتش مي زدند و به پايگاه هاي نظامي حمله کردند را برخوردي، بسيار نرم و ملايم توصيف کرد.

هر چند اين برخوردها، داراي اشتباهاتي بوده است؛ اما نکته مهم در اين است که کشورهاي سراسر جهان، برخوردهاي شديد را حتي در مقابله با منتقدين معمولي خودشان نيز مجاز مي شمارند که پاره اي از آنان در بالا ذکر شد.

پرده دوم : رسانه آزاد!

صدا و سيماي ملي ايران، هيچ گاه مدعي جريان آزاد اطلاعات نبوده است و هرچند سعي خود را انجام مي دهد؛ اما هيچگاه ادعا نکرده است که پوشش بي طرفانه يا بدون سانسور از تمام اخبار جهان را مي دهد.

در سوي ديگر رسانه هايي مانند بي بي سي و سي ان ان و فاکس نيوز و ... وجود دارند که تمام مدعي جريان آزاد اطلاعات هستند. ببينيم آن ها در اين مدت چه کرده اند.

- بي بي سي در حالي که سياست هميشگي اش بر القاي نرم اخبار بوده و از دروغ هاي گل درشت، اجتناب مي کند، در اين جريانات، ماهيت واقعي خود را نشان مي دهد:

خبر غسل شهادت موسوي و آمادگي او براي هر اتفاق پيش آمده که موجب التهاب بخشي از جامعه و کشته شدن مردم شد، يکي از ماندگارترين نقاط عملکرد بي بي سي را در اذهان باقي گذاشت.

بي بي سي هنوز هم به روند دروغگويي هاي بزرگ و غيرنرمش ادامه مي دهد و با اخبار جعلي، دولت را به کشتار زندانيان متهم کرده است!

در حالي که اين رسانه ها از کوچکترين خبري در مورد ايران نمي گذشتند، اخبار شهادت يک بانوني محجبه را در روز روشن و دادگاهي در آلمان، ناديه گرفتند.

البته آن ها بعد از چند روز و هنگامي که اين خبر به مصر رسيد، مجبور شدند تا در حد گذرا به اين جنايت اشاره کنند.

اما رفتار بي بي سي که از سوي حاميانش، الگو خوانده مي شود از اين هم جالب توجه تر بود؛ چرا که حتي تا چند روز بعد از موج اخبار شهادت مروه الشرويني هم اين خبر را ناديده گرفته بود و به قولي، از مرز سا.نسور اخبار رد شده و به خفقان رسانه اي رسيده بود.

بي بي سي در حالي که زخمي شدن برخي در ايران هم نمي گذشت، بمباران آمريکا در روستاهاي پاکستان را که تعداد زيادي از زنان و بچه هاي بي گناه در آن کشته شدند را به عنوان کشتن تروريست ها مطرح مي کرد! و به سادگي از کنار اين جريان مي گذشت.

- در کشور مدعي جريان آزاد اطلاعات، نشر اخبار در مورد شهيد حجاب ممنوع مي شود و حتي با فشار سياسي غربيان، موتورهاي جستجوگر گوگل و ياهو هم از نشر اخبار اين ماجرا جلوگيري مي کنند.

توجه کنيد که در اين جريانات، هيچگاه موجوديت غرب تهديد نشد و در حالي که ترويج افراطي گري در سانه هاي آنان، برعليه مسلمانان بدون هيچ مانعي جريان دارد، حتي اجازه نشر يک خبر در مورد مظلوميت مسلمانان را نمي دهد.

پرده سوم : سفارت ما و سفارت آن ها

سال ها پيش بود که سفارت آمريکا در ايران به اشغال دانشجويان معترض به دخالت اين کشور درآمد. اين اقدام از سوي دولت وقت انجام نشد و نظام در آن مسئوليتي نداشت و حتي به دليل قوانين موجود بين المللي، هيچ گاه تقصيري متوجه ايران نشد.

در اين ماجرا نظام ايران، نهايت همکاري را در آزادي بخش زيادي از گروگان ها انجام داد و علي رغم همه اسنادي که از جاسوسي آمريکاييان کشف شد و حتي با توجه به اينکه ايران، قوانين بين المللي را نقض نکرده بود؛ از سوي غربيان به شدت تحت فشار قرار گرفت.

- دو سال و نيم پيش، نظاميان آمريا با يورش به سفارت ايران در عراق، کارمندان آن را به گروگان گرفتند، سه هفته بعد هم دبير دوم سفارت ايران در عراق را ربودند. اما هيچ کشور و نهاد بين المللي به آن ها اعتراض نکرد و دبير کل سازمان ملل هم خفقان گرفته بود.

آمريکا در اين ماجرا، قوانين متعدد بين المللي را نقض کرده بود، اما از سوي مدعيان حقوق بشر، مورد لطف هم قرار مي گيرد.

آمريکا براي توجيه حمله اش، دخالت سفراي ايران را مطرح کرد و هر از چند گاهي هم عنوان مي کرد که آن ها اعتراف کرده اند! اما هيچ گاه اين اعترافات و يا اسناد و مدارکي ارائه نکرد؛ تا همچنان اين کارش به حساب تجاوزات وحشيانه اش به يک کشور ديگر ثبت شود.

بازگشت ديپلمات هاي ايراني ربوده شده در عراق به ايران

- در حالي که در آشوب ها تهران، سفارتخانه هاي اروپايي به آشکاري در جريانات دخالت مي کنندو حتي اين امر، در رسانه هاي مستقل اروپايي نيز افشا مي شود ؛ نظام جمهوري اسلامي ايران، براي محترم شمردن قوانين بين المللي، از بازداشت سفراي انگليس خودداري مي کند و آن ها را اخراج مي کند و تنها کارمندان محلي را بازداشت مي کند که تمام آن ها به جز يک نفر را هم بعد از چند روز آزاد مي نمايد.

از يک سو ايران تمام قواين را رعايت کرده است و از سوي ديگر، شدت دخالات سفارت انگليس در حوادث و حتي حضور ميداني آن ها در آشوب ها به حدي است که جاي هيچ انکاري را از سوي انگليس نمي گذرد. شدت ماجرا به حدي زياد است که فرد محافظه کاري چون متکاي را نيز وادار مي کند تا سفراي کشورهاي مختلف را جمع کند و در حضور آن ها به صراحت، از حضور ماموران ويژه انگليس در ايران صحبت کند.

افراد آگاه مي دانند که چنين اعلام رسمي به معني آن است که مدارک مستندي از نقش انگليس در ماجراهاي پس از انتخابات وجود دارد که به ايران، اجازه مي دهد تا در يک جلسه فوري با سفراي کشورهاي مختلف، آن را زبان وزيرامورخارجه اش مطرح کند.

ديگر شکي در نقش آفريني کشورهاي خارجي در اين ماجراها وجود ندارد، به ويژه آنکه وزير امور خارجه ايتاليا هم به ارائه ويزا به آشوبگران اعتراف مي کند.

با وجود همه اين فرآيند هاي قانوني، اقدامات ايران مورد اعتراض غربيان قرار مي گيرد و انگلستان در يک فرار رو به جلو، از اروپا مي خواهد تا ايران را به خاطر اين اقدامات قانوني اش، تحريم کند.

هر چند غربيان در اين کار موفق نمي شوند، اما وطن فروشاني چون شيرين عبادي که بارها، دشمني خود را با مردم ايران نشان داده است؛ از اين عدم موفقيت اروپاييان احساس نگراني مي کند!

توجه کنيد که در اين موارد، آمريکا به خاطر وحشي گريش، محاکمه نشد؛ اما کشورهاي غربي ايران را به خاطر اقدامات قانوني اش، تنبيه مي کنند. البته دليل آن واضح است، قانون غرب، قانون جنگل و زورمندان است.

پ.ن : در هر جاي جهان که بوديم از اين سفراي آزاد شده، به عنوان قهرمانان ملي تقدير مي شد؛ اما اينجا به لطف ضعف رسانه اي، اين عزيزان مهجور مانده اند. من از طرف خودم از اين افراد تقدير مي کنم و اميدوارم پيگير قضايي ايران نتيجه بدهد.

هدف اين نوشتار اين بود که کمي از چهره واقعي رسانه ها و دولت هاي پرمدعا را که نهايت آرزو و آمال بهانه گيران اين روزها است؛ نشان دهم./انتهاي/