شكوه شكست

گروه انديشه - آينه اي در مقابل تاريخ پر درد اما غرور آميز و عاشقانه ولايت و جمهوري «گل محمدي»

 سراپا اگر زرد و پژمرده ايم ولي دل به پاييز نسپرده ايم                                   

چو گلدان خالي لب پنجره پر از خاطرات ترك خورده ايم                                   

اگر داغ دل بود ما ديده ايم اگر خون دل بود ما خورده ايم                                  

اگر دل دليل است آورده ايم اگر داغ شرط است ما برده ايم

تاريخ، درس آموز و عبرت انگيز است و تاريخ صدر اسلام، آموزنده و زيباتر و سرشارتر از هر زمان ديگري.

 اين روزها كه عيار ولايت مداري رئيس جمهور منتخب را محك مي زنند و مي سنجند و ديدگان بيدار و با بصيرت مردمان اين سرزمين با نگاهي نافذ و برنده  حركات و سكنات شخص ايشان را به نظاره مي نشينند، ذكر اين واقعه تاريخي را بجا و لازم ديدم.

 اينك كه راه پر مخاطره، افتخار آميز و بسيار سخت و لغزنده «خدمت به مردم» در قامت «رياست جمهوري» براي بار دوم، ‌نصيب آقاي دكتر محمود احمدي نژاد گشته است، ايشان را به دقت در اين واقعه فرا مي خوانم و به عنوان يك شهروند عادي اين جامعه نه چندان عادي كه مختصات انقلابي و آرمانيش هرگز اجازه عادي شدن و گير افتادن در گرداب و بلكه مرداب روزمرگي ها را به او نمي دهد، ايشان را به دقت در نكته اي فرا مي خوانم كه درمتن واقعه تاريخي ذيل آمده است. داستان كوتاه و مختصر ، اما آنچنان بلند و تكان دهنده است كه تا دنيا دنياست، بايد آن را نگريست و گريست.

 در صدر اسلام، در زمان امامت و ولايت اميرالمومنين علي ابن ابي طالب (ع) مردي كه دزدي كرده بود را خدمت حضرت بردند.

 حضرت، حد را بر او جاري كرد و دستش را قطع نمود. مرد، پس از اين واقعه، با دست بريده به ميان كوچه و بازار رفت و با صداي بلند و سرفراز، دست بريده خود را نشان مي داد و فرياد مي زد: آي مردم! مرا ببينيد. من مفتخرم به اينكه كسي همچون علي ابن ابيطالب (ع) دست مرا قطع كرده است. آري؛ همين كه ميان معشوق و عاشق نشانه اي باشد، براي درمان درد مهجوري و مشتاقي بس است، حال اين نشانه هرچه مي خواهد باشد، چه تفاوتي مي كند؟ چه, ميان عاشق و معشوق، رمز بسيار است و به قول حضرت شاعر" چه داند آنكه اشترمي چراند؟!"

 نشان ولايت و علامت امامت كسي چون علي، افتخاري است بر قامت – حتي – گناهكاران آنچنانكه در منطق عشق، بسيار ديده ايم و بسيارتر شنيده.

اينكه احمدي نژاد، اشتباه كرد و كسي را كه مورد غضب مولي و مردم بود به انتصاب رساند، مهم نيست، نه اينكه نباشد، اما «انسان ممكن الخطاست», مهم تر اين است كه وقتي به اين اشتباه پي برد و حتي آنگاه كه مولي امر به «كان لم يكن شيئاً مذكورا» فرمود، امر مولي را به نشانه رابطه ميان عاشق و معشوق، چون بيرقي به ميانه بازار آورد و از اين واقعه، نمادي سازد در راستاي تحكيم و ترويج «جمهوري گل محمدي»، آنچنان كه بايد و شايد.

اينك اما در پس غبار فتنه ها و در گذر از هرم سنگين مصائب اين روزها، ديده هاي روشن ما به رفتار «تاريخ ساز» مرديست كه نشان داده است، «عدالت» جويي، نه افسانه است و نه خيال.

اگر آنروز آن مرد اعرابي، از زخم زبان و طعن و كنايه مردمان كوچه و بازار نهراسيد كه دست بريده اش را به رخش بكشند، مرحبا به غيرت ولايي و عشق اهوراييش و اگر امروز رئيس جمهور خدوم و محبوب و حزب اللهي ما سينه سپر كند و بگويد «امر مولايم، مدال افتخار بر سينه من است، حتي اگر نشان از اشتباه من باشد» مرحبا به دل دريايي و نور الهي و غيرت ولايي اش.

و بالاخره اينكه:

آقاي احمدي نژاد!

تا به حال دريا را ديده اي؟

ديده اي زباله تمام كارخانه ها و پس مانده فاضلاب ها را به ساحل مي آورند و در آن رها مي كنند؟ ولي مگر دريا تكان مي خورد؟ مگر زيباييش را از دست مي دهد؟ اصلاً تو گويي انگار نه انگار!

برادر!

بازي هاي ژورناليستي اين معركه گردان هاي نان به نرخ روز خور، كمتر و كوچكتر از آن است كه بخواهم با دست قدرت حق مقايسه اش كنم!

از تو كه چهار سال است، كشيده مي خوري و كار مي كني، مي دوي و فحش مي شنوي بعيد است  ‌چنين نمايش هاي مضحك و بچه گانه‌اي دلت را بلرزاند!

برادر!

از من شنوي دلت را به يار بسپار و دستت را به كار. خداوند وعده داده است كه مجاهدان راه حق، حتي اگر قليل و مظلوم باشند در كنف حمايت و هدايت اويند.

پايان سخنم اما سخني در مظلوميت پدر پيري است كه چشم من است. اين روزها كه چهره شكسته و محاسن سپيدش را مي بينم، باورم نمي شود كه ... بماند!

هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند

وانكه اين كار ندانست در انكار بماند

طلبه بسيجي؛ محمد آرمان

/انتهاي پيام/