کد خبر:۳۶۲۰۷۹
چه دلیلی برای عصمت امامانمعصومعلیهمالسلام وجود دارد؟
شيعه كه نصب امام را از جانب خدا با نص، واجب مى داند، امامت، عهد خداست و عصمت، با اين آيه ثابت مى شود.چرا که خداوند تبارك و تعالى ابا دارد كه اين مقام منيع را به كسى بدهد كه ملكه عصمت در او رسوخ نكرده و صدور معصيت از او ممكن باشد.
به گزارش گروه فضای مجازی« خبرگزاری دانشجو»، آيات متعدد و روايات مختلفى حاكى از اعتبار عصمت امام است كه اكنون به بررسى برخى از آنها مى پردازيم.
«وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ؛ بياد آور هنگامى كه خداوند ابراهيم را به امورى چند امتحان فرمود و او همه را به جاى آورد. خدا به او گفت: من تو را به پيشوايى خلق برگزينم. ابراهيم عرض كرد: اين پيشوايى را به فرزندان من نيز عطا خواهى كرد؟ فرمود: عهد من هرگز به مردم ستمكار نمى رسد.»1
شيعه كه نصب امام را از جانب خدا با نص، واجب مى داند، امامت، عهد خداست و عصمت، با اين آيه ثابت مى شود.چرا که خداوند تبارك و تعالى ابا دارد كه اين مقام منيع را به كسى بدهد كه ملكه عصمت در او رسوخ نكرده و صدور معصيت از او ممكن باشد. 2
علامه طباطبايى (رحمه اللّه علیه ) درتفسیر این آیه مى فرمايند:
شخصى از يكى از اساتيد ما پرسيد: به چه بيانى اين آيه بر عصمت امام دلالت دارد؟
او در جواب فرمود: مردم به حكم عقل، از يكى از چهار قسم بيرون نيستند و قسم پنجمى هم براى اين تقسيم نيست؛ يا در تمام عمر، ظالمند و يا در تمام عمر، ظالم نيستند، يا در اول عمر، ظالم و در آخر، توبه كارند و يا بالعكس، در اول، صالح و در آخر، ظالمند. ابراهيم عليه السّلام شأنش اجلّ از اين است كه از خداى تعالى درخواست كند كه مقام امامت را به دسته اول و چهارم از ذريه اش بدهد. پس به طور قطع، دعاى ابراهيم عليه السّلام شامل حال اين دو دسته نيست. باقى مى ماند دوم و سوم؛ يعنى آن كسى كه در تمامى عمرش ظلم نمى كند و كسى كه اگر در اول عمر، ظلم كرد، در آخر، توبه كرده است. از اين دو قسم خدا قسم دوم را نفى كرده، باقى مى ماند يك قسم و آن كسى است كه در تمامى عمرش، هيچ ظلمى مرتكب نشده است.
پس، از چهار قسم بالا، دو قسمش را ابراهيم عليه السّلام از خدا نخواست و از دو قسمى كه خواست، يك قسمش مستجاب شد و آن، كسى است كه در تمامى عمر، معصوم باشد. 3.
«قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: إنّى تارك فيكم الثقلين، كتاب اللّه و عترتى، ما إن تمسّكتم بهما لن تضلّوا و إنّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض و إنّى سألت اللّه عزّ و جلّ أن لا يفرّبينهما حتّى يوردهما علىّ الحوض؛ رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمودند: من در بين شما، دو چيز گرانبها به يادگار مى گذارم: يكى قرآن و ديگرى، عترت من است. تا زمانى كه به اين دو تمسّك كنيد، گمراه نمى شويد و اين دو هرگز از همديگر جدا نمى شوند تا اين كه بر سر حوض كوثر بر من وارد مى شوند و من از خدا خواستم كه بين اين دو تا وقتى كه بر سر حوض كوثر بر من وارد مى شوند، جدايى نيندازد.»4
روايت ثقلين به طور متواتر، از شيعه و سنى نقل شده است. از دو جمله «ما إن تمسّكتم بهما لن تضلّوا» و جمله «إنّهما لن يفترقا» مى توان براى عصمت، استدلال كرد؛ زيرا چنگ زدن به كتاب و عترت، براى هميشه از گمراهى، جلوگيرى مى كند و لازمه اين، عصمت عترت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و همچنين، جدا نشدن و عدم افتراق از قرآن، آن هم به صورت «لن يفترقا» به معناى عصمت آنهاست. 5
پی نوشت:
1-بقره،۱۲۴.
2 - رک: امامت پژوهی،ص۱۵۸و۱۵۹.
3-طباطبايى،سید محمد حسین، الميزان، ترجمه موسوى همدانى، ج ۱، ص ۴۱۵.
4 - مجلسی،محمد ،بحارالانوار،بیروت،موسسه الوفاء،ج۲۳،ص۱۰۸.
5 - حسین،میر سید حامد،عبقات الأنوار في إثبات إمامة الأئمة الأطهار،بی جا، کتابخانه امیر المومنین(ع)،ج۲۰،ص۸۵.
منبع: افکار نیوز
لینک کپی شد
گزارش خطا
۰