وقتی برای بازگشت

راستي چرا آقا نمياد؟ نه! چرا بياد!؟

يه کمي دقت روايت از امام صادق(ع): به زيادي نماز و روزه ي مردم فريب نخوريد. زيرا چه بسا انسان به نماز و روزه عادت کند تا جايي که اگر ترک کند به هراس افتد. آنها را به راستگويي و امانتداري امتحان کنيد. امام زمان وقتي که مي خواهد يارانش را انتخاب کند، در ميان نمازگزاراني مي گردد که راستگو و امانتدار هستند.

نه در ميان همه ي نمازگزاران؛ پس ويلٌ للمصلين چه معنايي مي دهد؟؟! صدق يعني صافي؛ يعني اطمينان داري که هر حرفي زد، به نفع تو است.حالا جامعه ما با صدق و راستي و معنويت و منطق در همه ارکان چقدر اشناست ؟ کافيه براي ظهور ؟ مطمئن نيستم روايت از پيامبر اکرم (ص) : آيا مي خواهيد شما را به بهترين اخلاق دنيا و آخرت آشنا کنم؟

 1. از کسي که به تو ظلم کرده است، بگذري.

 2. کسي که با تو قطع ارتباط کرده است، تو با او ارتباط برقرار کني

. 3. به کسي که به تو بدي کرده است، خوبي کني.

 4. به کسي که در موقع نيازت به تو کمک نکرده است، موقعي که نياز دارد کمک کني در جامعه ما اين رفتار واقعا جا افتاده ؟ اينجوري نيستيم بخدا براي ارتباط با امام جامعه ما شرايط لازمو داره ؟

ببينيد ذات بشر از آلودگي جسمي بيزار است. اين حالت در فطرت انسان نهفته است. دو اتاق را در نظر بگيريد: يکي اتاقي که در آن بهترين و چشمگيرترين غذاها را گذاشته اند، اما هيچ اندازه به نظافت در و ديوار آن رسيدگي نکرده اند و ديگري اتاقي معمولي با غذاهايي ساده و معمولي، ولي با نظافت خيلي خوب؛ ميل ذاتي شما اين است که به طرف اتاق دوم مي روي. کساني که ادبيات مصرف را در جهان امروز حاکم کرده اند، معتقدند مردم بيشتر از اينکه نگاه کنند که داخل يک بسته چيست، به بسته بندي و ظاهر آن نگاه مي کنند. در نتيجه ميل به نظافت و پاکيزگي جسمي يک ميل فطري است؛ آلودگي جسمي هميشه نفرت زاست. - انسان ها ذاتاً حاضرند نجاست و کثيفي ظاهري را تحمل کنند اما به کثيفي روحي نزديک نشوند. يعني نسبت به ناپاکي روحي خيلي بيشتر اذيت مي شوند. چون ناپاکي جسمي با مواد شوينده براحتي پاک مي شود ولي ناپاکي روحي به اين راحتي از بين نمي رود.

- مثال: در مقابل يک خوک دو منظره ايجاد کنيد: يک منظره لجنزار و نجاسات و ديگري منظره ي خيلي تميز و خوب؛ اين خوک مستقيم به طرف لجن مي رود ! نتيجه: براي انسان کثيف، کثيفي مطلوب است و براي انسان پاک، پاکي. امام پاک است؛ چه از نظر جسمي و چه از نظر روحي. آيه ي شريفه ي قرآن راجع به لمس کردن مي فرمايد: لا يمسّه الّا المطهرون: قرآن را لمس نمي کنند مگر کساني که پاک باشند. اينجا منظور از «يمسه»، فقط لمس کردن آيه نيست؛ اگر بود مي فرمود مسح نکنيد اين را مگر با وضو. اما مي فرمايد قرآن را لمس نمي کنند مگر کساني که پاک باشند. امام قرآن ناطق است. کسي امام را حس نمي کند، لمس نمي کند مگر اين که پاک باشد. به ميزاني که پاک باشي، مي تواني با امام رابطه برقرار کني. به ميزان ناپاکي روحي و جسمي ات، از امام دورتر مي شوي.

دلايل دوري از امام زمان(عج): 1. آلودگي روحي و جسمي. 2. عدم اطلاع از اينکه ميزان پاکي ما چقدر در ميزان نزديکي ما مؤثر است! آيه ي قرآن: يا ايها الذين آمنوا اتقواالله و کونوا مع الصادقين. امام صادق(ع) مي فرمايد: صادقين ما هستيم. اول ارتباطت با خدا را بر مبناي تقوا بگذار و بعد بيا و با امامت باش. به هر ميزاني که انسان ها خودشان را پاک کنند، ارتباطشان با امام و با اين موجود سرتا پا پاکي و عظمت بيشتر مي شود؛ گفتيم که امام آب است، زلال است. عقب تر يا جلوتر از امام حرکت کردن. جامعه ما ياد گرفته ؟ مي تونه امتحان پس بده ؟ اينو ديگه اصلا مطمئن نيستيم . يعني يقين دارم نه آنقدر دور از امام حرکت مي کند که مسير امام را گم مي کند و امام از چشمش غائب مي شود! مي گويد من کجا و علي کجا؟! من کجا و سلمان کجا؟! آنقدر دور مي شود که فکر نمي کند بتواند از امامش پيروي کند.

جمله ي مشهوري که بايد آنرا در زندگيتان مصداق قرار دهيد و صدها ميليون تجربه در پشتش وجود دارد: آقا اميرالمؤمنين در نهج البلاغه مي فرمايد: نمي بينم افراط گري مگر اينکه به تفريط دچار شود. علي(ع) با عين الله؛ چشم خداوند که از اول تا آخر خلقت را نگاه مي کند، مي گويد نمي بينم! شک نکنيد که افراط ها هميشه تفريط بدنبال دارد، يقين بدانيد. ابراز محبت هاي افراطي، افراط در دوستي، روابط فاميلي، روابط اجتماعي، سياسي، فرهنگي و ...هر جا افرط ديدي، يقين بدان پشتش تفريط است.تفرقه ي جسمي، روحي و عاطفي شيعيان.تمرين صدق و راستي و ولايت پذيري و همدلي از اعمال شعبان است . تمرين دوري از عصيبت و تعصب و بازگشت به منطق و فرامين الهي . جامعه ما مردش هست ؟ خب يااااا علي امام زمان(عج) در توقيعي خطاب به شيخ مفيد فرمودند: اگر شيعيان ما در وفا به عهدي که به گردن آن ها بود، يک دل و يک صدا بودند، هرگز يمن ديدار ما از آن ها به تاخير نمي افتاد. ما را از آنان حبس نمي کند مگر آنچه از اعمال ناپسند آن ها به ما مي رسد و ما از آنها چنين انتظاري را نداشتيم. يک دل يعني همانقدري که تو براي خودت اهميت داري، براي بغل دستي و نفر جلويي و پشت سري هم اهميت قائل باشي. بعد از يک دل فرمودند يک صدا؛ اگر شيعيان يک دلي شان را اعلام مي کردند: يا اهل العالم ! عليکم بالجماعات. /انتهای پیام/