با امامیم یا بر امام؟

به گزارش گروه فضای مجازی« خبرگزاری دانشجو»، امید حسینی در وبلاگ آهستان نوشت: کاروان اسرای اهل بیت وقتی به کوفه رسید، امام زین العابدین، حضرت ‏زینب و برخی دیگر از خاندان امام حسین برای مردم سخنرانی کردند که ‏شرح آن در مقاتل و کتاب‌های مختلف آمده است.‏

اکثریت مردم کوفه شیعه بودند. مرید و محب اهل بیت، پیرو مذهب ‏دیگری نبودند، سال‌ها با امیرالمومنین و فرزندانش مأنوس و همدم بودند؛ ‏اما سرنوشتشان چه شد؟

آیا ما شیعیانی که امروز ادعای دوستی، ‏محبت و پیروی اهل بیت را داریم، به امامان مظلوم خود خیر می‌رسانیم ‏یا شر؟ خیرمان بیشتر است یا شر؟ اصلاً خیری داشته‌ایم؟‎!‎

در این مطلب می‌خواهم به یک مورد از شرهای خودمان اشاره کنم که ‏معمولاً آن را خیر و محبت نسبت به اهل بیت می‌پنداریم!‏‎ ‎البته حرف ‏زدن درباره این مسئله، مثل راه رفتن روی لبه تیغ می‌ماند؛ آدم باید ‏مراقب باشد که دچار افراط و تفریط نشود‎.‎

از قدیم در گوش ما خوانده‌اند که با دستگاه امام حسین شوخی نکنید! ‏دستگاه امام حسین، اینجا، یعنی عزاداری‌ها، عزاداران، سنت‌ها، ‏سبک‌ها، هیأت‌ها، رویه‌ها و عادات مختلف.‏

کار به جایی رسید که به نام امام حسین و به بهانه عزاداری، دست به هر ‏کاری زدند اما کسی جرأت نقد آن را نداشت. به قول شهید مطهری، انگار امام حسین دستگاهی مقابل دستگاه ‏خدا برپا کرده که دقیقاً همه آنچه که در دستگاه خدا ممنوع و حرام است، ‏اینجا آزاد است و حلال!‏

و سال‌ها به این بهانه که با دستگاه امام حسین کاری نداشته باشید، دهان‌ها ‏را بستند و اجازه دادند که هر خرافه و بدعتی به نام عزاداری ثبت شود ‏و شیعه که قرن‌ها افتخارش، عقل، حکمت، معارف و عرفانش بود، ‏امروز به خرافه پرستی و بدعت و قمه زنی و تیغ زنی و گل مالی ‏معروف شده! ‏

کافیست سری به سایت‌های مختلف وهابی و غربی بزنید تا ببینید ‏عاشورای شیعیان، برای آنها یعنی چه؟ به عنوان مثال رویترز گزارش ‏تصویریش‎ ‎را به عکس‌هایی از قمه زنی و تیغ زنی افغانستان، پاکستان، ‏هندوستان، لبنان و عراق اختصاص داده است.‏

استدلال و منطق برخی آدم‌ها این است که معیار ما، رسانه‌های وهابی ‏نیست و اگر قرار باشد به حرف آنها توجه کنیم، باید بسیاری از عقاید ‏خود را هم کنار بگذاریم.‏

اما این حرف غلطی است. اولاً چرا رسانه‌های ضد شیعی ملاک نباشند؟ ‏وقتی دشمنان شیعه از چیزی سوءاستفاده می‌کنند و دائماً از آن برای ‏کوبیدن، مسخره کردن و تهمت زدن استفاده می‌کنند، چرا نباید برای ‏شیعیان مهم باشد؟

ثانیاً آنچه که ملاک و معیار نیست و نباید باشد، اظهار نظر دشمنان ‏درباره اصول و فروع دین است. یعنی هیچ مسلمانی بخاطر تهدید و ‏تمسخر دشمنان، نمی‌تواند اصول و فروع دینش را کم یا زیاد کند.‏

‏

اما مگر سبک‌های عزاداری و قمه زنی و تیغ زنی و گل مالی و در گل ‏خوابیدن هم جزو اصول و فروع دین ماست؟ اینها سنت‌هایی هستند که ‏درست یا غلط، در طول سال‌ها و قرن‌ها به عقاید ما اضافه شده‌اند. رد ‏پای بسیاری از این اعمال، نه در روایات و احادیث ما دیده ‌می‌شود و نه ‏با عقل جور در می‌آید‎.‎

ثالثاً شاید پنجاه سال پیش، انجام این قبیل اعمال، ضرری به حال مذهب ‏نداشت، اما امروز که عکس‌ها و تصاویر این سنت‌ها به سرعت در دنیا ‏پخش می‌شود، قطعاً به ضرر مذهب و دین ماست.‏

بنابراین ‌نمی‌توان خود را به جهالت زد و ادعا کرد که ما کار خودمان را ‏می‌کنیم و به حرف و حدیث دیگران کاری نداریم؛ امامان شیعه، گاه ‏برای زنده ماندن اصل دین، از حق شرعی و الهی خود هم می‌گذشتند، ‏امام حسین برای اصلاح امت جدش و تسلیم نشدن در برابر انحرافات، از ‏جان خود، فرزندان، اهل بیت و یارانش گذشت، اما ما؟!‏

برخی از ما عزاداری آن امام را به انواع و اقسام انحرافات و بدعت‌ها ‏آلوده کردیم. امامی که تا نفس آخر، عزیز بود و تن به ذلت نداد.

عزاداری باید راهی باشد برای زنده نگه داشتن آن پیام، آن هدف، آن ‏عظمت، شجاعت، ایثار (البته به همراه احساسات و عواطف) عزاداری ‏وسیله بود اما امروزه برای برخی هدف شده برای آنهایی که می‌خواهند ‏انرژیشان را در هیات تخلیه کنند! ‏

خلاصه اینکه اصلاح این اشتباهات و اشکالات، جرأت، شهامت و ‏شجاعت می‌خواهد. امثال شهید مطهری انگ‌ها و ‌تهمت‌ها را به جان خود خریدند و در سخنرانی‌هایشان به ‏انحرافات و بدعت‌ها اشاره کردند. بعد از انقلاب البته وضعیت کمی بهتر ‏شد. مخصوصاً با رویه امام و فتواهای رهبری و برخی مراجع عظام ‏تقلید. مسئله قمه زنی سال‌هاست که از شهرها و روستاها برچیده شده ‏‏(جز در نقاط خاصی که معمولاً از سر لجاجت انجام می‌شود!) اما ‏بدعت‌ها و خرافات فقط در قمه زنی خلاصه نمی‌شود، امروزه برخی ‏مراسم‌های به ظاهر سنتی و عادی هم بدعت و خرافه و وهن مذهب است ‏و خاصیت دیگری ندارد‎