رمضان در کلام شهيد مطهري

شهيد مرتضي مطهري نگاه جالبي به مقوله روزه و ماه رمضان دارد. ايشان معتقد است:

اساساً يك فلسفه روزه اين است كه انسان را از نازپروردگى خارج مى‏كند. شما روزهاى اولى كه روزه مى‏گيريد چون ابتداى آن است كه مى‏خواهيد از قانون نازپروردگى خارج بشويد خيلى بى‏حال مى‏شويد، ضعف شما را مى‏گيرد. ولى روزهاى آخر ماه مى‏بينيد با روزهايى كه روزه نگرفته‏ايد هيچ فرقى نكرده‏ايد.

بسيارى از اين خيالاتى كه ما مى‏كنيم اشتباه است. بعضى از افراد عذرهاى بسيارى از كسانى را كه روزه مى‏خورند قبول ندارند، مى‏گويند روزه خورهايى كه به بهانه اينكه مريضند روزه نمى‏گيرند، چون روزه نمى‏گيرند ضعيف مى‏شوند و چون ضعيف‏ مى‏شوند اين ضعفشان را مانع روزه گرفتن مى‏پندارند.

اين حماقت است كه كسى بگويد روزه از نيروى كار مى‏كاهد. مگر بشر فقط بايد كار بكند؟ مگر بشر يك ماشين است كه حداكثر استحصال را بايد از اين ماشين كرد؟ مگر حيوانِ باركش است؟ مگر بشر دل ندارد؟ گر بشر روح ندارد؟ مگر بشر احتياج به تقوا ندارد؟ آيا بشر فقط احتياج به يك چيز دارد و آن كار است؟ ديگر احتياج به آدميت ندارد؟ احتياج به اينكه طبيعت سركش را رام كند ندارد؟ احتياج به اينكه شهوات خودش را بشكند ندارد؟ احتياج به اينكه اراده عقلانى و انسانى خودش را تقويت كند ندارد؟ همه چيز را بايد از دريچه كار ببينيم و كار فقط؟! برويد از ادارات راهنمايى و شهربانى بپرسيد كه در ماه رمضان آمار جرم و جنايت چقدر كاهش پيدا مى‏كند. ببينيد در ماه رمضان چاقوكشى، آدمكشى، خرابكارى، قماربازى چقدر كمتر مى‏شود و در مقابل، اعمال انسانى چقدر مضاعف مى‏شود، انسانيت چقدر بالا مى‏رود، احسان چقدر بيشتر مى‏شود، صله ارحام چقدر زياد مى‏شود! اينها را هم بايد در نظر بگيريم، فقط نگوييم نيروى كار.

اينهاست كه ما نامش را افراط يا جهالت مى‏گذاريم. اين‏جور دخل و تصرف‏هاست كه بايد جلو آن گرفته بشود. معلوم شد اينهايى كه اين حرفها را به حساب مقتضيات زمان و انطباق با زمان و احتياجات روزگار مى‏زنند و مى‏گويند اگر در زمان پيغمبر مردم روزه مى‏گرفتند اينقدر احتياج به كار نبود و امروز جامعه احتياج زيادى به كار دارد پس زمان فرق كرده است و حالا كه زمان فرق كرده است مقتضيات زمان عوض شده پس بايد روزه را برداريم، افراطى و جاهل مى‏باشند./انتهاي پيام/