التواب؛ آمدن از من، پذیرفتن از تو

التواب يعني: پذيرنده توبه، ذات مقدسي که توبه بندگان را قبول مي‌فرمايد و هرگاه بنده از گناهان توبه و بازگشت کند، آنها را عفو مي‌فرمايد، توبه از گناهان اول طريق سالکان و کليد استقامت مريدين است، آن را اساس جمله، مقامات و  مفتاح جميع خيرات، اصل همه منازلات و مقامات قلب و قالبي قرارداده‌اند.

مداومت بر اين اسم براي توفيق يافتن توبه، ترک نمودن معاصي و قبولي توبه مجرب است و براي دفع وسوسه، گفتن آن بعد از نافله صبح سفارش شده است./انتهای پیام/