گوشهاى از آداب افطار و سحرى
آداب افطار
از آداب در افطار، قبل از شروع و بعد از گفتن بسم اللّه...، خواندن سوره قدر است، و بهترين چيزى است كه قبل از افطار، خوانده مىشود.
امام صادق(ع) فرمودند: رسول خدا(ص) به اميرالمؤمنين(ع) فرمود: ابا الحسن ماه رمضان نزديك شده است، قبل از افطار دعا كن، جبرئيل پيش من آمد و گفت: يا محمد كسى كه در ماه رمضان، با اين دعا، قبل از افطار، دعا كند، خداوند نماز و روزه او را قبول و ده دعاى او را مستجاب مىكند، گناه او را بخشيده، غم و غصه او را از بين برده، گرفتاريهايش را برطرف كرده، حاجات او را برآورده نموده، او را به مقصودش رسانيده، عمل او را با عمل پيامبران و صديقين بالا برده و در روز قيامت چهره او درخشانتر از ماه شب چهارده خواهد بود. گفتم: چه دعايى است؟ جبرئيل گفت: اللهم ربّ النور العظيم...»
خوردن سحرى
خوردن سحرى مستحب است، روايت شده است: سحرى بخوريد، گرچه جرعه آبى باشد، توجه داشته باشيد كه خدا بر كسانى كه سحرى مىخورند درود مىفرستد، علاوه بر خوردن سحرى خواندن سوره «انا انزلناه» نيز مستحب است در روايت آمده است: «هيچ مؤمنى روزه نمىگيرد و در موقع سحرى و افطار «انا انزلناه» را نمىخواند، مگر اين كه ما بين اين دو مانند كسى است كه در راه خدا آغشته به خون خود باشد». و بايد به نيت استحباب سحرى، در نزد خدا، و نيرو گرفتن براي عبادتها در طول روز، سحرى خورد.
انواع نيت افطار و سحرى
بلحاظ نيت افطار و سحرى روزهداران به چند دسته تقسيم مىشوند:
الف: عدهاى (مانند كسانى كه بطور معمول غذا مىخورند) فقط جهت رفع گرسنگى و لذت تغذيه، افطار و سحرى مىخورند.
ب: عدهاى علاوه بر اين، قصد استحباب و نيرو گرفتن براى عبادت را ضميمه آن مىكنند.
ج: دستهاى هدف آنان از افطار و سحرى فقط اين است كه مطلوب آقا و مولايشان بوده و كمكى براى عبادت اوست، و به همراه اين نيت آداب مطلوب آن را نيز از قبيل ذكرها و چگونگى خوردن رعايت كرده و اعمال مستحبى كه شامل خواندن قرآن و دعا و حمد خداست را قبل و بعد و در اثناء افطار و سحرى انجام مىدهند.
تهي زغير خدا روزهدار، روزه بگشا
از كارهاى مهم در اين ماه افطارى دادن به روزهداران است كه پاداش آن را در سخنان پيامبر(ص) شنيديد، مهمترين مطلب در افطاري، اخلاص نيت و بجا آوردن آداب الهى است بايد انگيزه انسان فقط براي بدست آوردن رضايت خداوند باشد، نه اظهار شرف دنيايى و آخرتى و تقليد يا پيروى از عادات مرسوم؛ پس بايد در خالص كردن عمل خود از اين قصدها همت نموده و نيت خود را خالص كرد و از مکايد هواى نفس و شيطان مطمئن نشد و براي خلوص خود در مورد اصل افطاري دادن، مؤمنينى كه دعوت ميشوند، تعيين غذايى كه براى افطار آماده مىشود و روش برخورد با ميهمانها از خداوند كمك خواست، زيرا ارزش هر كدام از موارد مذكور به نيت و قصد وابسته است، و همينطور بايد در خالص كردن نيت براى قبول دعوت افطارى ديگران همت و تلاش كرد؛ زيرا گاهى انسان مخلص از قبول كردن دعوت مؤمنين و حضور در مجلس آنها به اندازهاى نفع ميبرد كه ديگران با عبادتى بسيار طولانى به اين مقدار سود نمىبرند.
بهمين جهت اولياء با پند گرفتن از عمل آدم و ابليس، در پى خالص كردن عمل بودند نه زياد كردن آن، عبادت چند هزار ساله شيطان رد شد ولى يك توبه خالصانه آدم قبول شده و باعث انتخاب و برگزيدن او شد. /انتهاي پيام/