يادگاري كه بر اين گنبد دوار بماند
اگر ايمان مي آورديم به ساحت قدسي اين كلام الهي كه ما خلقنا الانسان الا ليعبدون، پس آنگاه ريسمان ديگر و آيين مان ديگر بود و فرمود اگر فراموش كنيد و دريغ ورزيد اجراي سيره حسنه فريضه امر به معروف و نهي از منكر را در جامعه، بدان شما بر شما مسلط خواهند شد.
امر به معروف و نهي از منكر، رمز استقامت روح ايمان و ضابط جاري شدن احكام آسماني دين حق بر زمين است.
اين فريضه اجتماعي و فردي كه در معيار و مناط روح مدني انسان در برنامههاي انديشگي و عملي دين و آيين پاك اسلام گنجانده شده، بلكه اساس شرايع ديني و خواتيم عملي آن است، تداركي شريف و يكپارچه و جدي و معتبر و قابل اطمينان است بر تضمين حق و ناامني ناحق در عرصه جامعه.
بدا به حال مردمان و جامعهاي كه اين رسم نيكو و ادب زيبا و اين نشانه غيرت و حميت و دلدادگي به آيين آسمان و آسمانيان از آن رخت بربسته باشد.
بدا به حال چنين جامعه و مردماني!
اللهم حبب الي فيه الاحسان و كره الي فيه الفسوق والعصيان و حرم علي في السخط و الميزان بعونك يا غياث المستغيثين.
خدايا دوست گردان به من در اين روز نيكي را و ناپسند بدار در اين روز فسق و نافرماني را و حرام كن بر من در آن خشم و سوزندگي را به ياريات اي دادرس دادخواهان.
سخت دلتنگم، دلتنگم، دلتنگ از شهر.
از اين همه عشوه و رشوه، از اين همه بيداد و نفاق، از اين همه ابر اندودي بر روي زيباييهاي خدا و زمين.
دلم براي گندم و انگور و كودك تنگ شده است و براي شبهاي پرستاره كوير كه عاشقانههايش مثل آب تنگ بلور، گوشه طاقچه دلهاي آبي مان زلال و روشن و صريح بود، آنقدرها كه سنگ از پشت نمازمان پيدا و زيبا، به خدا فرد مي خواندمان. به خدا!
محمدرضا محقق