در فضيلت گم و گور شدن

پاتوق شیشه ای- "گم و گور شدن" حالتی را گویند که شخص برای مدتی محدود یا برای همیشه از اجتماع می گریزد و به بیغوله های آلبالویی خویش پناه می برد. بسیاری از دوستان و کانون های مرتبط با خود را وامی گذارد و شریان های ارتباطی را هم به نوعی مسدود می کند. طبیعتا از اولین ملزومات "گم و گور شدن" تعطیل کردن تلفن همراه است. در این حالت شخص به بیان ساده سر به بیابان می گذارد آن گونه که دست بنی بشری به او نرسد!!

"گم گور شدن" ویتامین های زیادی دارد. فرصتی برای بازگشت به خویشتن، آسیب شناسی گذشته و نیز برنامه ریزی برای آینده ارائه می کند. در عین حال آدمی را از تحمل ساز و کارهای پوشالی و مزخرف دنیا رهایی می بخشد. در کل باید گفت "گم و گور شدن" چیز خوبی است! البته از نگاه کسانی که برای خود وظایف اجتماعی و سیاسی قائلند نمی تواند دائمی و به معنای کناره گرفتن از همه مناسبات برای همیشه باشد. می تواند فرصتی باشد برای تغییر شکل و قالب این دست نقش آفرینی ها.

آدم ها معمولا هنگامی گم و گور می شوند که شرایط و محیط پیرامونی را باب میل خود نمی بینند. یا اینکه فارغ از جنس شرایط فرصتی برای تفکر را تنها از این مسیر قابل پیگیری می دانند. حالت دیگری هم ممکن است و آن اینکه آدم ها حضور خود را برای سایرین آزاردهنده تلقی کنند و همین تلقی مقدمه گم و گور شدن را فراهم آورد. نمی دانم. شاید دلایل دیگری هم بتوان برایش پیدا کرد!

در حکمت متعالیه هم معنایی مشابه این معنا یعنی همان گم و گور شدن داریم و آن همان سیر من الخلق الی الحق است. سالک در گام اول از طبیعت و همه تعلقات می گریزد و به حضرت حق پناه می برد. سه مرحله بعدی عبارتند از: سیر بالحق فی الحق، سیر من الحق الی الخلق بالحق و در نهایت سیر فی الخلق بالحق.

گم و گور شدن می تواند مراتبی داشته باشد. می تواند تنها یک یا چند کانون مرتبط با فرد را در بربگیرد، یا اینکه همه کانون های مرتبط را شامل شود.

راستش از جهاتی اشتیاق زیادی به "گم و گور شدن" دارم و از جهاتی هم رقبتی ندارم. حداقلش این است که کمتر کسی از دستم عذاب می کشد و من هم کمتر مجبورم ساز و کارهای مسخره دنیا را تحمل کنم. از اینجا به بعدش بماند.../انتهای پیام/