گزيده‌اي از وصيتهاي اميرالمومنين(ع) به فرزندش امام حسن(ع)

 فهميدم که من پيش و بيش از آن که مسئول مردمان باشم، وظيفه‌دار خودم هستم. و براي دريافت و دغدغه‌ام، عقل نيز صحه گذاشت و از افتادنم به دام هاي نفس، بازداشت. و تکليفم را روشن ساخت.

و مرا به کاري سترگ واداشت که بازي و شوخي برنمي‌دارد؛ و با حقيقتي مواجه ساخت که هيچ دروغي از راستي‌اش نمي‌کاهد.

و ديدم که تو پاره تن مني، و بلکه بيشتر از آني، تو برايم همه روح و جاني!

هر بد و خوبي که سوي تو آيد، نصيب من شده است، و اگر مرگ، نشان از تو بگيرد، جان مرا نشانه گرفته است.

پس کار تو را خودم دانستم و هر چه براي خودم مي‌خواهم، برايت خواستم.

اين مکتوب را برايت نوشتم تا همواره تکيه گاه تو باشد و اسباب پشتگرمي‌ات، چه من بمانم برايت، چه نمانم.

فرزند جانم!

وصيت و سفارش من به تو:

• پرواي از خدا

• پاي‌بندي به دستورات او