رمضان و نسبت آن با اصلاح طلبي

پاتوق شیشه ای- ادعای این را ندارم که این دسته­بندی دربرگیرنده تمامی انواع کسانی است که در انقلاب وارد عرصه کار اجتماعی و سیاسی می شنوند، اما می توانم بگویم که می شود بسیاری از خواص جامعه را در این دسته­ها جای داد:

1. کسانی که اساساً چندان در فضای دینی زندگی نمی کنند و طبیعتاً کسانی هستند که با انگیزه­های دیگری وارد عرصه کار اجتماعی کلان می شوند که می تواند این انگیزه­ها انسانی و یا منفعت­طلبانه باشد. این دسته از موضوع بحث ما خارج اند چرا که با وجود انقلاب اسلامی، مجال کمتری برای بروز چنین افرادی پیدا شده و خوب و بدشان کمتر در میان خواصِ اثرگذار جامعه جایی پیدا کرده اند.

2.کسانی که از ابتدا منافقانه نقاب به چهره زدند و از ابتدا با نقابِ نفاق به میدان آمدند و مقاصد غیر اسلامی و غیر انقلابی­شان را در زیر پوششی دینی و انقلابی پنهان کردند. برخی از ایشان در همان سال­های اول انقلاب با شهادت بزرگانی مانند بهشتی، رجایی و باهنر نقاب از چهره­شان افکنده شد و برخی دیگر سال­ها بعد و در جریان دولت های پس از جنگ شناخته شدند.

3. کسانی که با نیت نیکو و انگیزه خدمت به اسلام و انقلاب و کشور، پای به میدان سیاست گذاردند و تلاش در جهت اصلاح و بهبود را سرلوحه خود قرار دادند. سخن ما با این دسته است.

مهم این است که بدانیم برای ورود به عرصه خدمت احتماعی، آن هم در سطحی کلان و بزرگ و جای گرفتن در منصبِ خواصِ جامعه اسلامی، علاوه بر نیت پاک و انگیزه اولیه صحیح، توشه­های بیشتری نیز لازم است تا مسافر این راه بتواند بی خطر از گردنه­های سخت و دشوار امتحانات الهی بگذرد و جزای خیر خدمت خود را از پیشگاه خداوند دریافت کند و راهزنان توشه او را نربایند و و در میانه راه به دره­ها و پرتگاه­های عمیق فرو نیافتد. اما توشه لازم این راه چیست و آیا افراد گوناگونی که با نیت خیر پا به میدان می گذارند از این توشه بهره کافی دارند؟

آنها که با نیت خیر و انگیزه خدمت، قدم در مسیر اصلاح می گذارند خود سه دسته اند:

اول آنها که از سرمایه­های سه گانه «معنویت»، «علم (بینش)» و «توان به انجام رساندن مسئولیت به عهده گذاشته شده­شان»، به اندازه کافی نیاندوخته اند.

دوم آنها که حداقلی از این سه دسته سرمایه را با خود به همراه دارند. اما تکیه­شان بر علم و توان خودشان است ولی پشتوانه معنوی­شان آن­قدر هست که در لغزشگاه­ها ایشان را نگه دارد. نتیجه تلاش­های این افراد، اصلاحی است که ثمراتش به سود اسلام، انقلاب و مردم خواهد بود؛ اما توان اصلاحی ایشان آن قدر نیست که تحولاتی بنیادین در جان­ها و روح­ها ایجاد کند؛ چرا که سرمایه معنوی­شان به این اندازه نیست و رابطه شان با خداوند آن قدر عمیق نیست که او متکفل اصلاح شود و اصلاح الهی از آستین ایشان نمایان گردد. (گرچه در میان این­ها نیز خوب و عالی وجود دارد.)

سوم آنها که به چنان سرمایه معنوی و ارتباط عمیق با خداوند دست یافته اند که در کنار علم کافی و توان به عهده گیری مسئولیت، آنچه در ابتدا چشم­ها را خیره می کند این ارتباط وثیق و الهی است که موجب می شود دست اصلاح و عنایت خداوند از آستین این مردان بزرگ بیرون آید و هدایت جامعه را بر عهده گیرد.

در خواص خوب بعد از انقلاب، کمتر از دسته سوم نمونه داشتیم گرچه امام بزرگوار ما (ره)، نمونه عالی چنین انسان­هایی بود که با رهبری الهی خود جان­ها به سمت مبدا هستی حرکت داد و این نوع هدایت، از جنس هدایت پیامبران و امام معصوم (علیهم السلام) است.

مشکل کجاست؟

مشکل اینجاست که بسیاری از خواص سرمایه­های معنوی و علمی خود همپای پذیرش مسئولیت های سنگین، بالا نبردند و در اینجاست که توشه مسافرِ سفر اصلاح، کم می آورد و او چون سربازی می شود بی سلاح و در میانه تیرهای شیطان که او را به خود می خواند و هر آن در پی به زمین زدن اوست. اگر لطف الهی شامل حال او نشود در سر پیچ­های امتحان دنیاطلبی یا خودپرستی و یا ندیدن حقیقت (ضعف بصیرت) به زمین می خورد و آنچنان که پس از سال­ها عبادت همچون بلعم باعورا، سردسته خواص ملحد می گردد یا همچون آن شیخ فقیه مبارز در دهه­های پایانی عمر، با نامه ولایت سقوط می کند و یا همچون برخی خواصِ این روزها، سرگشته در دستان دشمنان دین و ملت دست به دست می گردد.

رمضان فرصتی است برای همه خواص، خواص لغزیده و نلغزیده و همه آنهایی که گمان آن می رود که چندی بعد در جرگه خواص جامعه درآیند و باری بزرگ بر دوش کشند؛ رمضان فرصتی است برای پر کردن توشه معنویت و ارتباط با خدا و تفکر در پذیرش مسئولیت­ها که اگر مسئولیتی جز به انگیزه «تکلیف» پذیرفته شود و یا «اصلاح جامعه» بر «اصلاح خود» مقدم شود، باید هر لحظه منتظر سقوطی سهمگین بود؛ خدا همه ما را نگه دارد .../انتهای پیام/