الهي العفو!

اي شبروان! مخسبيد که صبح نزديک است،

اي شتابندگان! شاد شويد که منزل نزديک است،

اي تشنگان! صبر کنيد که چشمه نزديک است،

اي غريبان! بنازيد که ميزبان نزديک است،

اي دوست جويان! خوش باشيد که اجابت نزديک است،

اي دلگشاي! رهي چه بود که دلم را بگشايي و از خود مرهمي بر جانم نهي! من سود چون جويم! که دو دستم از مايه تهي! نگر که به فضل خود افکني مرا به روزبهي.

العفو يعني بخشنده، پاک و محو کننده.

ذات مقدسي که با نهايت کمال و قدرت و عظمت و جلالت خويش در صدد انتقام برنمي‌آيد و محو کننده گناهان هلاک کننده است و به اندک بهانه از آنها مي‌گذرد.

بنده هر اندازه گناه کرده باشد چون به در خانه او رود عفو مي‌فرمايد.

مداومت بر اين اسم شريف جهت آمرزش گناهان و توفيق يافتن به توبه نافع است./انتهاي پيام/