صبح روز نوزدهم!

صبح روز نوزدهم ماه مبارک رمضان، مردمانِ خفته در مسجد را براي نماز صبح بيدار مي‏کرد. چون پسر ملجم شمشيرش را بر فرق حضرت فرود آورْد، امام به زانو درآمد. چون به هوش آمد، به پسرانش (حسن و حسين) فرمود:

اين اسير را در بند نگه داريد، غذايش بدهيد وسيرابش کنيد و اسارتش نيکو باشد.

به پسرش امام مجتبي(عليه‏السلام) فرمود:
پسرم! بر اسيرت مهربان باش و به او مهر بورز. نيکي کن ودلسوز باش... .

(سپس از هوش رفت) چون به هوش آمد، امام مجتبي کاسه‏اي از شير به لبانش نزديک کرد. اندکي از آن را نوشيد و سپس کنار زد و فرمود: «آن را نزد اسيرتان ببريد». سپس به ايشان فرمود:

پسرکم! به حقي که بر گردنتان دارم، جز غذا و نوشيدني پاکيزه‏اي که مي‏خوريد ومي نوشيد، به او ندهيد. تا هنگامي که چشم از اين جهان فرو مي‏پوشم، با او نرمي کنيد. از آنچه مي‏خوريد، به او بخورانيد و از آنچه سيراب مي‏شويد، به او بنوشانيد.

به جز از علي که گويد به پسر که قاتل من

چو اسير توست اکنون به اسير کن مدارا

/انتهاي پيام/