محبت دنيا، در وقت مردن
بدان كه «نفس» در هر حظّى كه از اين عالم مىبرد، در «قلب» اثرى از آن واقع مىشود...
و سبب تعلّق آن است به دنيا، و التذاذات هر چه بيشتر باشد، قلب از آن بيشتر تأثير پيدا مىكند و تعلق و حُبّش بيشتر مىگردد تا آن كه تمام وِجههى قلب، به دنيا و زخارف آن گردد، و اين منشأ مفاسد بسيارى است.
تمام خطاهاى انسان و گرفتارى به معاصى و سيّئات، براى همين محبت و علاقه است، و از مفاسد بزرگ آن ،چنان چه حضرت شيخ عارف ما، روحى فداه مىفرمودند آن است كه:
«اگر محبت دنيا، صورت قلب انسان گردد و اُنس به او شديد شود، در وقت مردن كه براى او كشف شود كه حق تعالى او را از محبوبش جدا مىكند و ما بين او و مطلوباتش افتراق مىاندازد، با سخطناكى و بُغض به او از دنيا برود.»
و اين فرمايش كمر شكن، بايد انسان را خيلى بيدار كند كه قلب خود را خيلى نگاه دارد.(چهل حديث، امام خميني(ره))/انتهاي پيام/