تفرقه، آفت امت هاي خداپرست

إِنَّ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ في‏ شَيْ‏ءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ(انعام/159)

کساني که آيين خود را پراکنده ساختند، و به دسته‌هاي گوناگون(و مذاهب مختلف) تقسيم شدند، تو هيچ گونه رابطه‌اي با آنها نداري، سر و کار آنها تنها با خداست؛ سپس خدا آنها را از آنچه انجام مي‌دادند، با خبر مي‌کند. ‌ 

محتواي اين آيه، يک حکم عمومي و همگاني درباره تمام افراد تفرقه انداز است که با ايجاد انواع بدعتها ميان بندگان خدا، بذر نفاق و اختلاف مي‌پاشند، اعم از آنها که در امتهاي پيشين بودند يا کساني که در اين امتند.

اگر مشاهده مي‌کنيم که در روايات اهل بيت(ع) و همچنين اهل تسنن نقل شده است که اين آيه اشاره به گمراهان و تفرقه اندازان و بدعت گذاران اين امت است، از قبيل بيان مصداق است، زيرا اگر اين مصداقها بيان نمي‌شد، ممکن بود عده‌اي تصور کنند که منظور از آن منحصرا ديگران هستند و خود را تبرئه کنند.

در روايتي از امام باقر(ع) که در ذيل اين آيه نقل شده، مي‌خوانيم: (اين آيه اشاره به کساني است که از اميرالمومنين(ع) جدا شدند و به دسته‌هاي مختلف تقسيم گرديدند.).