ياد آن روزها بخير
پاتوق شیشه ای- وبلاگ گل دختر درآخرین پست وبلاگ خود با اشاره به بازگشایی مدارس و دست مایه قراردادن تصاویر قهرمانان بیگانه در فیلم ها به جای قهرمانان ایرانی بر روی لوازم التحریر،افکار خواننده خود رابه نوعی آگاهی دراین زمینه سوق می دهد:
يادش بخير، يک هفته مونده بود به اينکه مدرسه ها باز بشه، پدرم هميشه خودش تنها مي رفت لوازم التحرير فروشي و دفتر و مداد و پاک کن و تراش و مدادرنگي برامون ميخريد و مي اورد خونه، هنوز پاش به خونه نرسيده با ذوق و شوق خاصي لوازم رو از دستش مي گرفتيم و وسط خونه پهن مي کرديم و شروع مي کرديم به جلد کردن دفترهامون، اونم دفترهاي که روي جلدش عکس يک آدمک بود که به تخته سياه اشاره مي کرد و پشتش هم يه جمله اي نوشته بود که هيچ وقت يادم نمي ره "تعليم و تعلم عبادت است" اين قدر خوشحال مي شدم که شايد تا روزي که بايد براي رفتن به مدرسه آماده مي شدم بيشتر از صد بار اين دفترها رو ورق مي زدم و با خودم تقسيم بندي مي کردم توي اين رياضي، اين املا، اينم انشا تازه دفتر صد برگم چون زياد بود دو قسمت مي کردم از يک طرف رياضي مي نوشتم و از اون طرف يه چيز ديگه ...
روي همه ي وسائل هامون هم اسممون رو مي نوشتيم تا مبادا گم بشه، براي تراش کردن مدادهامون هم بايد مادرم يا برادر بزرگترم اين کار رو انجام ميداد، چون مداد که دستم مي اومد چند روز نشده همه اش رو مي تراشيدم، ولي اينطور برخورد خانواده ام رو اگرچه اون روزهاي ابتدايي دال بر سخت گيرشون مي ذاشتم ولي الان مي فهمم که بهترين کار رو مي کردن، چون اينطوري فهميدم اسراف يعني چي... اون موقع نه دفتر زرق و برق دار داشتيم و نه مداد پاک کن آنچناني و نه هر سال کيف و کفش جديد مي خريديم و فرم مدرسه عوض ميکرديم...
امروز بعد از سالها وقتي براي خريد لوازم تحرير رفتم سر خيابونمون اين خاطرات مثل برق برام تداعي شد، دختري رو ديدم که داره زار زار گريه ميکنه و به باباش دفتري رو نشون ميده که عکس باربي روشه، رو کردم به پدرش و بهش گفتم چرا براش نمي خري، گفت قدرت خريدش رو ندارم ميخوام از اين دفترهاي تعاوني براش بخرم که قبول نمي کنه!
از اون طرف آقا پسري رو ديدم که با خوشحالي کيفي رو تو دستش گرفته که عکس جومونگ روشه و بلند بلند داد ميزنه و ميگه من با اين کيف به هدف والام مي رسم! برام جالب بود، به مادرش گفتم چرا از اين لوازم التحرير هايي مي خري که اينطوري پسرتون رو تحت تأثير قرار ميده؟! در جوابم گفت:خب وقتي قدرت خريد دارم چرا نخرم خب اين لوازم التحرير خيلي قشنگ تره هم از نظر کيفيت هم از نظر زيبايي جلد، ترجيح مي دم از اين دفترها و لوازم التحريرها براي پسرم بخرم.
به نظر من وسايل التحرير به مثابه يک رسانه است که حاوي پيامهايي هستند که در آن مستترند و بايد در مورد آن حساسيت نشون بديم. به همين دليل سازمانهاي مسئول همچون آموزش و پرورش، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و وزارت بازرگاني بايد اين محصولات را مديريت کنند و بر آن کنترل داشته باشند که متاسفانه در کشور ما اصلا اين اتفاق نمي افتد.
اينکه هر از چندگاهي شخصيتي خارج از مرزهاي ما وارد دنياي مجازي مي شه و مورد استقبال قرار مي گيره و روي لوازم التحرير حک ميشه اين نشون دهنده ي اينه که ما در نظام هنري خود با ضعف شديدي مواجه هستيم که ناشي از برخورد نامناسب مسئولان با حوزه هنر ست...
پيام هايي که يک تصوير ميده هيچ وقت نميتونه يک نوشته بده و استفاده از اين نوع لوازم التحرير ها تاثيرات بلند مدت و کوتاه مدت بر ذهن کودکان مي زاره، کوتاه مدتش اينه که ذائقه فرهنگي و ارزشي کودکان و نوجوانان را تغيير مي ده و در بلند مدت هم براشون به صورت يک الگو در مياد و دانشآموز با ديدن تصاوير درج شده روي کيف، تحت تأثير آن قرار ميگيرد.
در صورتي که تصوير روي لوازمالتحرير يا کيف، مثبت باشه پيام سازنده تربيتي داره و اثرات مثبتي بر دانشآموز ميگذاره و در غير اين صورت نتيجه ي عکس داره.
خانوادهها بايد اين موضوع را مورد بررسي قرار بدن که تصاوير، چه نوع پيامي منتقل ميکنه و آيا پيامي که منتقل مي کنه با فرهنگ، باورهاي خانواده و نيازهاي تربيتي کودک و نوجوان همخواني داره يا خير و همچنين در انتخاب لباس ، کتاب، بازي هاي رايانه اي، حتي اسباببازي کودکان با توجه به اثربخشي تصاوير و پيامهاي آنها دقت لازم رو بکنند.
اما سوالي که هنوز توي ذهن من مونده اينه که ، چرا با وجود فرهنگ غني که خودمون داريم و از قدمت بسيار بالايي هم برخورداره، چرا نياييم ازش استفاده کنيم تا دارا و سارا و ... جاي شخصيت هاي کارتوني و يا تلويزيوني مثل مرد عنکبوتي، شرک، جومونگ، سوسانو... بگيرند؟! /انتهای پیام/