ني ني هاي گنده و حکايت دنياي اسباب بازي

پاتوق شیشه ای- محمد مهدي تهراني نويسنده وبلاگ محراب انديشه در آخرين پست وبلاگ خود با اشاره به حكايت زندگي گاها بچه گانه ما آدم ها مي نويسد:

تا حالا به دنیای بچه ها دقت کردید. به چیزهایی شاد می شند که برا ما معنی خاصی نداره. با یه آبنی نی نبات کوچولو کلی ذوق می کنن. خیلی راحت هم شاکی می شن و می زنن زیر گریه. به بازی بچه ها دقت کردین. کلی وقت صرف می کنن تا سرشون مثلا به یه ماشین کوچولو گرم بشه. دنیای بچه ها رو وقتی از منظر یه آدم بزرگ نیگاه می کنی همه چیزش به نظرت بچه بازی میاد! چشم بسته غیب گفتم نه؟!

انما الحیوه الدنیا لهو و لعب و تفاخر و زینه. فکر می کنم از منظر انسان کامل هم دنیای ما همین گونه است. ما کوچولوهایی که احساس می کنیم خیلی بزرگیم، اما این جوری نیستیم. بچه ها هم تو دنیای خودشون همین طوری فکر می کنن. وقتی زاویه نگاه تغییر می کنه، دنیای قبلی خیلی لوس و مسخره به نظر می رسه. به نظرم این دنیا همش همین جوریه. اسمش رو می زارم دنیای اسباب بازی. آدم بزرگ های این دنیا در نقش همون نی نی های کوچولویی هستند که صبح تا شب دلشون به یه آب نبات خوش می شه و از یه لگد مگس گریه شون می گیره. سرشون رو یه جوری گرم می کنن تا روزها رو بگذرونن. دلشون هم خوشه که کلی تو دنیای اسباب بازی، بازی کردن. البته گاهی هم سر دعوا وا می شه و موی همدیگه رو می کشن یا اسباب بازی هاشونو به سمت هم پرتاب می کنن.

می دونین چرا معصومین فکر گناه رو هم نمی کنن. به نظرم چون اصلا فکر گناه براشون معنی نداره! مسخره است. مال دنیای بچه هاست. مثلا به یه بچه کسی گیر نمی ده چرا زدی گلدون رو شیکوندی. خب! بچه است. نمی فهمه دیگه! بسته به اینکه آدما تو کدوم دنیا زندگی می کنن و چقدر بزرگ شدن، انتظارات هم ازشون عوض می شه. این جوریه که حسنات الابرار، سیئات المقربین می شه.

ما متعلق به کدوم دنیاییم؟ چقدر کوچولوییم و چقدر بزرگ شدیم؟ دلمون به چی ها خوش می شه و اهداف و آرمان هامون چه جوری تعریف می شه. مام وقتمون رو صرف ماشین بازی و کشیدن موی همدیگه می کنیم؟ تا حالا سعی کردیم زاویه نگاهمون رو عوض کنیم./انتهای پیام/