غنا و موسيقي

تعريف غنا و موسيقي

(غنا) به نوعي خوانندگي خاص گفته مي‌شود و (موسيقي) به نوازندگي با آلات مخصوص اطلاق مي‌گردد.

به عبارت ديگر غنا از نوع صوت انسان است، صوت خاص؛ و موسيقي از نوع صوت آلات و ابزار مخصوص.

در لسان فقهاء و فقه اسلام، خوانندگي و موسيقي(نوازندگي با آلات خاص)، هر کدام به دو نوع حلال و حرام تقسيم ميگردند:

يعني هم بعضي خوانندگي‌هاي افراد مي‌تواند حرام باشد، که همان غنا است، و هم برخي صداهايي که از آلات نوازندگي به گوش مي‌رسد، حکم حرمت به آن تعلق مي‌گيرد، که آن را موسيقي حرام مي‌نامند.

امام خميني(ره) در کتاب فقهي(تحريرالوسيله) حکم و تعريف غنا را اينگونه بيان مي‌کنند:

انجام دادن و شنيدن غنا و کسب کردن با آن حرام است و غنا تنها زيبا کردن صدا نيست؛ بلکه عبارت از کشيدن و برگرداندن صدا با کيفيت خاصي است که طرب آور و مناسب مجالس لهو و محافل طرب و آلات و ادوات موسيقي مي‌باشد.

بين استعمال غنا در کلام حق و درست، مانند قرآن و دعا و مرثيه و بين غير آن از شعر و يا نثر فرقي نيست، بلکه اگر آن را در چيزي که خداوند به آن اطاعت مي‌شود، استعمال کند، عقابش مضاعف مي‌گردد.

مقام معظم رهبري نيز در پاسخ به سوالي غنا و موسيقي را اينگونه تعريف مي‌کنند: (غنا يعني ترجيع صدا به نحوي که مناسب با مجالس لهو باشد که از گناهان بوده و بر خواننده و شنونده حرام است.)

ولي موسيقي، نواختن آلات آن است که اگر به نحو معمول در مجالس لهو و گناه باشد، هم بر نوازنده و هم بر شنونده حرام است. و اگر به آن نحو نباشد، في نفسه جايز است و اشکالي ندارد.