چرا سخن حق براى بعضى از انسانها قابل پذيرش نيست؟

چرا سخن حق براى بعضى از انسانها قابل پذيرش نيست؟

جواب: كشاورزى را در نظر بگيريد كه مشغول بذرافشانى است، قسمتى از اين بذرها را ممكن است به روى سنگ ها بريزد، مسلماً هرگز بارور نخواهد شد.

قسمت ديگرى را روى قشرهاى نازك خاك مى ريزد كه سنگ هاى سخت را پوشانده اند، در اينجا بذرها جوانه اى مى زنند، اما چون محل كافى براى پيشرفت ريشه ها موجود نيست، به زودى مى خشكند و از بين مى روند.

و قسمت ديگرى را روى خاك هائى مى ريزد كه عمق زيادى دارد، ولى در لابلاى آن بذرها، علف هرزه هاى مزاحم موجود است، اين بذرها نمو مى كند و ريشه مى دواند، ولى به زودى خارها و علف هرزه ها بر آنها مى پيچد و آنها را خفه مى كند.

از همه اين بذرها خوشبخت تر، بذرهائى است كه در ميان خاك هاى عميق و بدون مزاحم قرار گيرند، چيزى نمى گذرد، جوانه مى زنند، شاخ و برگ مى آورند، تنومند و پر بار مى شوند.

سخنان حق، كه از دهان انبياء و فرستادگان الهى و جانشينان معصوم آنها خارج مى شود، همانند اين بذرها است، دل هائى كه چون سنگ خارا است، هرگز آن را نمى پذيرد، و دل هائى كه نرمش ضعيف و كمى دارد، موقتاً مى پذيرد، سپس آن را بيرون مى افكند، و دل هائى كه آماده پذيرش است اما خارهاى هوا و هوس و شهوات و صفات رذيله در آن روئيده، تأثير آن را خنثى مى كند.

تنها دل هائى سخنان اين پيشوايان بزرگ را مى پذيرد و پرورش مى دهد و بارور مى كند، كه هم روح حق جوئى و حق طلبى بر آن حاكم است، و هم از اين صفات بد خالى است، و آن دل هاى مؤمنان است، آرى، وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ: «پند و اندرز ده كه مؤمنان را فايده مى بخشد».(1) ـ (2)

 1-ذاريات، آيه 55.
2-تفسير نمونه، جلد 22، صفحه 394./انتهاي پيام/