رفيق! رفاقت حد و مرزي دارد!

آدمي بايد در دوستي خود معتدل و ميانه‌رو باشد، افراط و تفريط در دوستي حتي با افراد خوب نيز سزاوار و شايسته نيست.

آري هستند افرادي که رفاقت آنان به طوري نزديک و تنگاتنگ مي‌شود که رازها و سخنان محرمانه خويش را براي همديگر بازگو مي‌کنند و در اثر کوچکترين موضوعي رفاقت آنها از هم گسسته و ريسمان دوستي‌شان جدا مي‌شود، آن وقت است که هرچه گفته و شنيده‌اند بر ملا و افشا مي‌کنند و چهره همديگر را مخدوش مي‌سازند.

امام علي(ع) فرمود: در دوستي با رفيقت افراط مکن که ممکن است او روزي دشمنت گردد.(نهج‌البلاغه، قصار260)

امام صادق(ع) فرمود: تمام رازهاي خود را به دوست و رفيق خود مگو، مگر آن رازهايي که اگر دشمنت هم آنها را بداند ضرري به تو نمي‌رسد، چه بسا دوستت روزي دشمن تو گردد.(بحارالانوار، ج4)

و همچنين فرمود: به دوست خود اعتماد کامل نداشته باش.(همان)

همانطوري که گفته شد انسان از عوامل اجتماعي تأثير مي‌پذيرد، بنابراين کسي که امروز با تو خوب است لزومي ندارد که براي هميشه با تو خوب باشد. لذا نبايد رفاقت را بي‌حد و مرز گذاشت بلکه بايد آن را طبق موازين انساني محدود و محصور کرد.

با دوست مگو رازي هرچند امين باشد
شايد زبرون در، دشمن به کمين باشد
چون دوست بود همدم، دم هم نبود محرم
آگه بود از رازت با دل چو قرين باشد
رازي که نبي از حق بي دم شنود آنرا
روحش نبود محرم، هرچند امين باشد/انتهاي پيام/