سخنان پير هرات

الهي! نيستي همه را مصيبت است و مرا غنيمت، بلا از دوست عطاست، و از بلا ناليدن خطاست.

الهي! نه ظالمي، که گويم: «زنهار!»؛ و نه بر تو حقي دارم، که گويم: «بيار»، کار، تو داري؛ ما را مي‌دار، اين انداخته خود را بردار.

الهي! اگر از دوستانم، حجاب بردار؛ و اگر مهمانم، مهمان را نيکو دار. عاشق را يک بلا در روي و ديگري در کمين است، و دايم با درد و محنت، قرين است.

الهي! اگر کار به گفتار است، بر سر گويندگان تاجم، و اگر به کردار است، به موري محتاجم.

الهي! اگر يکبار بگويي: «بنده من»، از عرش بگذرد خنده من. 

الهي! چون با توأم، از جمله تاجدارانم، تاج بر سر؛ و اگر بي توأم، از جمله خاکسارانم، خاک بر سر.

زندگي وقتي بر مرگ ترجيح دارد که اين دوازده خصلت نگه داري: اول: با حق به صدق، دوم: با خلق به انصاف، سوم: با نفس به قهر، چهارم: با بزرگان به حرمت، پنجم: با کودکان به شفقت، ششم: با دوستان به نصيحت، هفتم: با دشمنان به حلم، هشتم: با درويشان به احسان، نهم: با جاهلان به سکوت، دهم: با علما به تواضع، يازدهم: با مبتدعان به غلظت، دوازدهم: با عاقلان به اشارت.

الهي! به عزت آن نامي که تو خواني و به حرمت آن صفت که تو چناني، درياب مرا که مي‌تواني./انتهاي پيام/