راه رسيدن به عبوديت
براي رسيدن به عبوديت محض، بايد با دو دشمن اصلي اين راه (هواي نفس و شيطان) مبارزه کرد. شيطان از بيرون حمله ميکند و هواي نفس از درون؛ هواي نفس دشمن خانهزادي است که از نهاد و نهان اقدام کرده، به منزله ابزار دست آن دشمن بيروني عمل ميکند و بدون دستياري او، دشمن بيروني کارهاي نيست.
آسيبرساني ابليس، همانند آسيبرساني زهر است (دشمن بيروني) که تا وارد نشود و پس از ورود به بدن، همکاري و همدستي دستگاه گوارش را با خود نداشته باشد، تأثير سوئي ندارد و کسي را هلاک نميکند.
برخي از آثار عبوديت
انساني که بندگي خدا را در خود احساس ميکند، در خواستههايش، جز به مولا و مالک حقيقي خود توجه ندارد؛ نه چشم به کيسه فلان ميدوزد و نه دست به کاسه بهمان دراز ميکند.
ذات اقدس باري تعالي را نه تنها وکيل خود ميداند، بلکه او را ولي و سرپرست خويش به حساب ميآورد. از اين جهت، نگاه عبد به عبوديت خويش و توجه به اينکه عبد است و بايد عبادت کند، هرگز با غفلت او از وظيفه ويژه جمع نميشود.
هر انساني وظيفه دارد در تمام کارهاي خود، عبد محض خدا باشد و چيزي را که خلاف ميل و رضاي مولاي اوست، انجام ندهد و اگر خود را عبد ميداند، بايد بپذيرد که مولايش حق دارد هرگونه تصرفي در او داشته باشد، به هر چه خواست، امرش کند و ار هر چه خواست، او را نهي کند؛ زيرا يقين دارد که خداوند متعالي خير و صلاح او را بهتر از خود او ميداند و نيز خيرخواه اوست.
(شرح زيارت جامعه کبيره)
/انتهای پیام/