خلوتگه دل

عارف به جمال او نگرد، بنالد! محب به جمال او نگرد، بنازد! آن يکي مي‌نالد از بيم فصال، اين يکي نازد به اميد وصال. بيچاره کسي که نه نام او شنود و نه از جمال او خبر دارد.

دل، محل ادراک حقايق و مخزن اسرار حق است. و حقيقت دل از اين عالم نيست، دل به اين عالم غريب است و از راه گذر آمده است. مرکب دل، اين گوشت پاره ظاهر و لشکر او اعضاي تن و کشور او جمله تن است.

دل سرا پرده محبت اوست...

ما خانه دل جاي تمناي تو کرديم
در خانه چراغ از رخ زيباي تو کرديم
ديديم دل و عقل زخود دور به صد گام
زآن روز که از دور تماشاي تو کرديم