فصل ها بيدارت ميکنند، باز نمودن چشم ها با خودت
وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِراً (کهف/45)
اي پيامبر! زندگي دنيا را براي آنان به آبي تشبيه کن که از آسمان فرو ميفرستيم، و بوسيله آن، گياهان زمين سرسبز ميشود و در هم فرو ميرود، اما بعد از مدتي ميخشکد، و بادها آن را به هر سو پراکنده ميکند، و خداوند بر همه چيز تواناست.
خداوند در اين آيه به انسانها ميگويد که آغاز و پايان زندگي شما همه ساله در برابر چشمانتان تکرار ميشود؛ در بهاران، گامي به صحرا بگذاريد و آن صحنه زيبا و دلانگيز را که از هر گوشهاش آثار حيات و زندگي نمايان است، بنگريد؛ در پاييز نيز به همان صحراي سرسبز فصل بهار گام بگذاريد و ببينيد چگونه آثار مرگ از هرگوشهاش نمايان است.
آري، خود شما هم روزي کودکي همچون غنچه نوشکفته بوديد، بعد جواني مانند گلي پرطراوت ميشويد، سپس پير و ناتوان همانند گلهاي پژمرده خشکيده و برگهاي زرد و افسرده ميگرديد و در پايان، طوفان اجل، شما را درو ميکند و بعد از چند صباحي، خاکهاي پوسيده شما به کمک طوفانها به هر سو پراکنده ميگردد.(نمونه، ج12)
/انتهاي پيام/