ارتباط قلبي با ائمه(ع)
از نشانههاي شيعيان ارتباط قلبي شيعه با پيشوايان معصوم(ع) است و از چنان قوت و شدتي برخوردار است كه شادي معصومان(ع) او را شاد و اندوه آنها او را اندوهگين ميسازد، زيرا تشيع در محبت واقعي به معصومان(ع) ريشه دارد و اين محبت در شيعه واقعي در سرحد كمال است و طبيعي است كه محب در اندوه محبوبش اندوهگين باشد و از شادي او شاد گردد.
امام علي(ع) فرمود: همانا خداوند تبارك و تعالي به زمين نگريست و ما را برگزيد و براي ما شيعياني انتخاب كرد كه ما را ياري ميكنند و در شادي ما شادمانند و در اندوه ما اندوهگين هستند و اموال و جانهايشان را در راه ما نثار ميكنند، ايشان از ما هستند و به سوي ما باز ميگردند.(بحار، ج44)
پيوند قلبي بين شيعه و پيشوايانش(ع) به اندازهاي قوي است كه با پيدايش اندوه در قلب امامان او هم در قلب خويش احساس غم ميكند، اگرچه از اندوه آنها بيخبر باشد، چنانكه ابوبصير ميگويد به خدمت امام صادق(ع) رسيدم و عرض كردم: فدايت شوم اي پسر رسول خدا! همانا گاه بدون سبب شناخته شدهاي، اندوهگين ميشوم، امام(ع) فرمود:
اين اندوه و شادماني از طرف ما به شما ميرسد، چرا كه اگر ناراحتي و سروري در ما پيدا شود، اين اندوه يا شادي به قلب شما هم داخل ميشود،زيرا ما و شما از نور خداي عزوجل هستيم؛ پس او گل ما و شما را يكي قرار داد.(همان)
كلام امام(ع) افزون بر حكايت از پيوندي عميق بين شيعه و پيشوايانش، گوياي آن است كه اين پيوند به سرشت ايشان بازميگردد و همين پيوند فطري است كه شادي و اندوه را از معصومان(ع) به قلب شيعيانشان منتقل ميسازد؛ چنانكه ائمه نيز از اندوه شيعيانشان، اندوهگين ميشوند.