چهار غم بزرگ
روزى امير مؤ منان على (ع) از خانه بيرون مى آمد، سلمان او را ديد و به استقبالش شتافت امام على (ع) به سلمان فرمود: سلمان چگونه صبح كردى؟
سلمان گفت: صبح كردم در حالى كه چهار غم دارم. امام على (ع) فرمود: آن چهار غم چيست؟
سلمان گفت: غم اهل خانه كه از من نان و خواسته هاى نفسانى مى خواهند و غم خالق كه اطاعت از من مى خواهد و غم شيطان كه گناه از من مى خواهد و غم عزرائيل كه روح را از من مى خواهد.
امام على (ع) به سلمان فرمود: بر تو بشارت باد كه براى هر يك از اين غم ها پاداشى مى برى؛ روزى به حضور رسول خدا(ص) رفتم و به من فرمود: چگونه صبح كردى؟
عرض كردم: صبح كردم در حالى كه تهى دست هستم و جز آب چيزى ندارم و در مورد گرسنگى حسن و حسين (ع) غمگينم.
آن حضرت به من فرمود: اى على (ع) غم عيال پوششى است از آتش؛ و اطاعت خالق مايه امان از عذاب است و استقامت در راه اطاعت خدا جهاد است و بهتر از عبادت شصت سال مى باشد، و غم مرگ كفاره گناهان است.
و بدان اى على (ع) رزق هاى بندگان برخداست و غم تو براى عيال به تو سود و زيان نمى رساند جز اينكه به خاطر اين غم پاداش مى يابى و همانا شديدترين غم ها غم عيال است. (2).
(1). انساب الاشراف، ج 2، ص 187.
(2). بحارالانوار، ج 76، ص 16.