موسيقي و اصلاح اخلاق

در اين روزگاران شنيده مي‌شود که بعضي‌ها موسيقي را عاملي براي اصلاح اخلاق معرفي مي‌کنند؛ و با اين کار خود مي‌خواهند جايگاه معرفتي و اخلاقي براي موسيقي تعريف کنند. در خصوص اين موضوع استاد علامه جعفري بيان کرد:
 
اگر واقعا موسيقي مي‌توانست به عنوان وسيله اصلاح اخلاق و تعديل شخصيت‌ها و جلوگيري از اختلالات رواني مورد بهره‌برداري قرار گيرد، قطعا ما امروز شاهد اين همه فساد اخلاقي و سقوط هويت و شخصيت آدميان تا سرحد چيزهاي جامد و دندانه‌هاي ناآگاه ماشين نبوديم.

مگر نه اين است که نام قرن ما را «قرن از خود بيگانگي» ناميده‌اند، در صورتي که براي برطرف ساختن اين بدبختي‌ها و تبهکاري‌ها استفاده از موسيقي از همه وسايل آسانتر و کم خرج‌تر و دسترس‌تر براي همه جوامع مي‌باشد.

براي روشن شدن بهتر موضوع، به اين حديث پيامبر(ص) نيز توجه کنيد: هيچ چيزي نيست که شما را به بهشت نزديک و از آتش دور کند مگر اينکه شما را به آن امر کردم و هيچ چيزي نيست که شما را از بهشت دور و به دوزخ نزديک کند مگر اينکه شما را از آن نهي نمودم.

آيا از اين حديث چنين استفاده نمي‌شود که اگر غنا و موسيقي، براي اصلاح اخلاق و سعادت انسانها مفيد بود، پيامبر(ص) آن را بيان کرده بود!؟ آيا سفارشي به «غنا و موسيقي» در هيچ موقعيتي از پيامبر(ص) صادر شده است!؟ آيا آنچه را که آنان ادعا مي‌کنند اگر حقيقت داشت، نبايد پيامبر(ص) به آن سفارش مي‌کرد!؟